บทที่ 348

ฮาร์วีย์ยิ้มเมื่อนึกถึงเรื่องนี้และพูดว่า “นายใหญ่ไนส์เวลล์ ประธานซาราเต้เคยพูดไปแล้วว่าเขาไม่สนใจ ถ้าหากเขาไม่สนใจ ผมคิดว่าเราก็ไม่จำเป็นต้องแข่งขันกันอีก ผมชนะแล้วและผมไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรอีกแล้ว”

ทุกคนชะงักเมื่อได้ยินแบบนั้น หลุยส์เป็นคนแรกที่โพล่งขึ้นก่อนคนอื่นจะตอบสนอง เขาก็ชี้ไปที่ฮาร์วีย์ “นายชนะตอนไหน? นายขี้โกง มาอวดดีที่นี่ได้ยังไง?! ถ้านายไม่กล้าที่จะแข่งกันอีกรอบก็แสดงว่านายไม่มีความสามารถจริง ๆ ! นายไม่มีประโยชน์! นายก็แค่ขี้ขลาด!”

“ใช่! เป็นเรื่องยากมากที่จะเห็นประธานซาราเต้ให้คำแนะนำใครสักคน แต่สารเลวคนนี้ทำตัวภูมิใจในตัวเองเกินไป!”

“เป็นไปได้ไหมที่เขามีเสน่ห์แค่ภายนอก แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนไร้ค่า? เขาเลยกลัวที่จะแข่งขันกับประธานซาราเต้อีกครั้ง?”

ฮาร์วีย์มองคนเหล่านั้นอย่างสิ้นหวัง “คุณเอาแต่บอกว่าเมื่อกี้ผมโกง คุณกำลังบอกเป็นนัยว่าคนอย่างนายใหญ่ไนส์เวลล์จะทำลายกฎของอุตสาหกรรมวัตถุโบราณเพื่อผมงั้นเหรอ?”

ผู้คนที่ส่งเสียงดังก่อนหน้านี้เงียบเสียงลงทันที ทุกคนกล้าตำหนิฮาร์วีย์ แต่ไม่มีใครกล้ากล่าวหาเชน ไนส์เวลล์ แน่นอน

นี่คือนายใหญ่แห่งไนส์เวลล์ ซึ่งเป็นตระกูลเฟิร์สคลาสในเมืองหลวงของมณฑล ใครจะกล้าทำเขาขุ่นเคือง?

ฮาร์วีย์ยิ้มเมื่อเห็นฉากตรงหน้า “ดูเหมือนว่าทุกคนจะยอมรับในความสามารถของผม แล้วทำไมผมต้องแข่งขันกับคนแพ้อีก?”

ทุกคนพูดไม่ออก ชาร์ลส์โกรธมากจนมือไม้ของเขาสั่นแทบจะหายใจไม่ออก ถ้าไอ้สารเลวคนนี้ไม่แข่งกับเขา เขาจะต้องแบกรับความจริงที่ว่าเขาไม่มีไหวพริบ

แน่นอนว่าเขาสามารถใช้การโกงเป็นข้ออ้างได้ แต่เรื่องนี้มีเชนเข้ามาเกี่ยวข้อง แม้ว่าตอนนี้ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนี้กำลังยิ้มอยู่แต่เขาจะน่ากลัวมากถ้าเขาโกรธ

ชาร์ลส์พยายามอย่างเต็มที่ที่จะสงบสติอารมณ์เมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้และห้ามปรามหลุยส์ด้วยสายตา

หลุยส์สูญเสียอาการไปชั่วขณะ เชนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เขาไม่กล้าพูดมากออกไปอย่างแน่นอน

หลังจากจ้องมองฮาร์วีย์เป็นเวลานาน เขากัดฟันและพูดว่า “ฮาร์วีย์ นายโชคดีที่อาจารย์แนะนำนาย ทำไมนายพูดเรื่องไร้สาระขนาดนี้ออกมา?”

ฮาร์วีย์รู้สึกประหลาดใจ จากนั้นเขาก็พูดว่า “แนะนำผม? ทำไมผมต้องให้คนแพ้มาแนะนำด้วย? แล้วคิดว่าตัวเองเป็นใคร? คุณเป็นเพียงลูกศิษย์ของขี้แพ้ คุณมีสิทธิ์อะไรพูดกับผมแบบนี้? ”