บทที่ 3491

เวลาผ่านไปทีละนิด จนกระทั่งห้านาทีต่อมา นายตำรวจผู้นั้นก็นั่งตัวตรงอย่างรวดเร็ว

ของสกปรกพุ่งออกมาจากปากของเขาทันทีหลังจากนั้น

ใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อย แต่เขาสามารถลุกขึ้นนั่งได้

"เขาหายดีแล้ว! เขาหายดีแล้วจริง ๆ!”

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่น ๆ ต่างก็ล้อมรอบเขาเพื่อตรวจดูอย่างใกล้ชิด

หลังจากตรวจสอบให้แน่ใจแล้วว่านายตำรวจผู้นั้นหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว ทุกคนต่างก็รู้สึกขอบคุณฮาร์วีย์

ทันใดนั้น ใบหน้าของโบเว่นก็ยิ่งมืดลงไปอีก

เขาจ้องมองลูกสาวของเขาและพึมพำกับตัวเองเงียบ ๆ “อย่าตื่นนะ! อย่าตื่น!”

แต่ไม่ว่าอะไรก็มักจะไม่เป็นดั่งใจเสมอ

ไม่นานหลังจากที่นายตำรวจตื่นขึ้น ลาริซาก็กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

“ฉันถูกยิง! ฉันถูกยิง!”

โบเว่นตัวแข็งทื่อในทันที

“ลูก…ลูกกลับมาได้สติแล้วเหรอ!” เขาอุทานด้วยสัญชาตญาณ

"พ่อ!"

ลาริซากลับมาเป็นปกติอย่างสมบูรณ์ หลังจากจำใบหน้าของโบเว่นได้ เธอก็กระโดดเข้าสู่อ้อมแขนของเขาทันที

“หนูนึกว่าจะไม่ได้เจอพ่ออีกแล้วเสียอีก!

"หนูกลัวมากเลย!"

เธอมีน้ำตาไหลอาบหน้า

โบเว่นมีสีหน้าน่ากลัว แต่เขาก็ยังคงพยายามปลอบลูกสาวอย่างเต็มที่

"เอาล่ะ พ่ออยู่นี่แล้ว พ่ออยู่ที่นี่แล้ว…”

ฝูงชนตัวแข็ง เขาค่อย ๆ ตระหนักได้แล้วว่าหญิงสาวคนนั้นคือลูกสาวของโบเว่นจริง ๆ

ในเวลาเดียวกันพวกเขามองฮาร์วีย์ด้วยสายตาตกตะลึง

'ผู้ชายคนนั้นบ้าไปแล้วเหรอ!'

'เขาช่วยผู้หญิงคนนั้นไว้ได้จริง ๆ ใช่ไหม?'