บทที่ 3617

รูบี้ เมอร์เรย์มีความทะนงตัวเป็นอย่างมากในขณะนั้น เธอจ้องมองฮาร์วีย์ ยอร์กอย่างโอหังในขณะถือปืนกวาดไปรอบ ๆ

“นายยังยืนอยู่ใช่ไหม?!” เธอส่งเสียงในขณะที่ชี้ไปที่ฮาร์วีย์

ลิเลียน เยตส์ก็รอคอยให้ฮาร์วีย์ยอมจำนนอย่างมีความสุขเช่นกัน

ในสายตาของเธอ ลูกเขยอย่างฮาร์วีย์ไม่มีสิทธิ์ไปต่อกรกับคนอย่างโจเซฟ บาวเออร์

หุ้นของเธอจะไม่ดิ่งลงถ้าฮาร์วีย์แค่คุกเข่าลงเท่านั้น วิธีนี้จะทำให้เธอไม่ต้องสูญเสียสิ่งใดเลย ลูกสาวของเธอก็ไม่ต้องได้รับการปฏิบัติเช่นนี้

ในความคิดของลิเลียน ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะฮาร์วีย์

"ก็ได้ ฉันจะคุกเข่าลง อย่าเพิ่งทำอะไรล่ะ...”

ฮาร์วีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับว่าเขายอมแพ้แล้ว เข่าของเขาค่อย ๆ ย่อต่ำลง…

แต่ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเขากำลังคุกเข่าอยู่นั้น เขาก็พุ่งไปข้างหน้าทันทีราวกับลูกธนู

ฟุ่บบบ!

ฮาร์วีย์ปลิวทะยานผ่านชายหลายสิบคนก่อนจะร่อนลงตรงหน้ารูบี้

รูบี้รู้สึกเฉื่อยชาอย่างไม่น่าเชื่อ เธอไม่คาดคิดว่าฮาร์วีย์จะแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้

พวกผู้ชายก็อ้าปากค้าง พวกเขาไม่มีกำลังพอที่จะหยุดยั้งไม่ให้เกิดอะไรแบบนี้ได้

พวกเขายกปืนขึ้นอย่างบ้าเลือดก่อนที่จะเหนี่ยวไกโดยสัญชาตญาณ

น่าเสียดายที่กระสุนทั้งหมดพลาดเป้าหมายไป

กระสุนนัดหนึ่งถากกรอบประตูวิลล่าไป มีก้อนกรวดเม็ดหนึ่งกระเด็นไปโดนหน้าของลิเลียนโดยบังเอิญ

ผู้หญิงที่กำลังชมการแสดงอยู่ก็หมดสติไปในทันที

เพียะ!

ก่อนที่รูบี้จะทันได้โต้ตอบอะไร ฮาร์วีย์ก็เหวี่ยงหลังมือไปบนใบหน้าของเธอทันที

รูบี้ถูกส่งลอยกระเด็นไปก่อนที่จะกระแทกลงกับพื้น

หลังจากนั้นฮาร์วีย์ก็อุ้มแมนดี้ ซิมเมอร์ขึ้นมา

และก่อนที่รูบี้จะสะดุดล้มบนพื้น เท้าของฮาร์วีย์ก็ลอยไปอยู่บนหน้าเธอแล้ว

“เธอยังอยากให้ฉันคุกเข่าอยู่ไหม?” ฮาร์วีย์ถามอย่างใจเย็น