บทที่ 3640

”เลิกคิดอะไรโง่ ๆ ได้แล้วออเดรย์ โลเปซ!” เอลานอร์ สแตนตันขึ้นเสียงในขณะขมวดคิ้ว

“เธอไม่รู้เหรอว่าฮาร์วีย์ ยอร์กก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้เหมือนกัน! การใช้พละกำลังอันดุร้ายต่อเขาไม่ได้ผลหรอก!

“เธอคิดว่าเขาจะจัดการกับแฟรงกี้ การ์เซีย และดูหมิ่นไคลด์ ออสบอร์นในสถานที่อย่างฟลัตเวลล์ได้ยังไงเหรอ?!”

“คนธรรมดาคงจะตายเป็นพัน ๆ ครั้งถ้าทำอะไรแบบนี้!”

“แล้วเราจะทำอะไรได้อีกล่ะ?!” ออเดรย์อุทาน

“นายน้อยบาวเออร์จะกลายเป็นตัวตลกถ้าเราปล่อยให้ฮาร์วีย์ได้ทำอะไรอย่างอิสระ!

“เมื่อเวลานั้นมาถึงก็คงจะดี ถ้าผู้อาวุโสของตระกูลไม่เริ่มเรียกเขาออกมา นี่ยังไม่ต้องพูดถึงการขึ้นสู่อำนาจของเขาหรอก!”

“ที่ฮาร์วีย์ทำอย่างนี้ก็เพราะนายน้อยทำอะไรเกินเลยไป” เอลานอร์ตอบด้วยสีหน้าขมขื่นหลังจากสูดหายใจเข้าลึก ๆ

“นายน้อยบาวเออร์ ฮาร์วีย์จะปฏิบัติต่อผู้อื่นเหมือนที่คนอื่นปฏิบัติต่อเขาเสมอ

“ณ จุดนี้ ฉันหวังว่าคุณจะพิจารณาเรื่องทรัพย์สินของพันธมิตรทางธุรกิจของฟลัตเวลล์ให้มากพอ!

“นั่นเป็นทรัพย์สินที่เราควรจะได้จริง ๆ เหรอ…

“แต่มันคุ้มไหมกับการที่จะต้องเป็นปรปักษ์กับฮาร์วีย์แล้วพบกับจุดจบอันขมขื่น?

“ท้ายที่สุดแล้วแฮโรลด์จะเป็นผู้เก็บเกี่ยวของที่ริบมาหากเรื่องนี้ยังดำเนินต่อไป

“เขาจะเป็นผู้ชนะในสงครามครั้งนี้

“เราควรมุ่งเน้นไปยังเรื่องสำคัญ ๆ จะดีกว่านะคะ นายน้อยบาวเออร์!”

เพียะ!

เจฟฟ์ตบหน้าเอลานอร์ทันที

“เธอกำลังสอนฉันให้ทำทำโน่นทำนี่อยู่เหรอ?!” เจฟฟ์ขึ้นเสียงด้วยสีหน้าเย็นชา

“เธอคิดว่าฮาร์วีย์จะทำให้ฉันต้องคุกเข่ากับเรื่องแบบนี้เหรอ?!

"ช่างน่าขัน!

“ถึงแม้ว่าฉันจะทนกับความลำบากใจนี้ได้ แต่ตระกูลบาวเออร์จะไม่ทนอย่างแน่นอน!”

“นายน้อยบาวเออร์คะ! โจเซฟ บาวเออร์ปฏิบัติตัวอย่างที่เคยเป็นมา แต่เขา…” เอลานอร์ตอบพร้อมใช้มือกุมหน้าของเธอไว้