บทที่ 370

ในตอนเย็น ฮาร์วีย์ได้ออกจากที่ทำงานและขับรถปอร์เช่ไปรับโรซาลี

โรซาลีรู้สึกดีราวกับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กินไอศกรีมเมื่อเธอนั่งบนที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า เธอคิดว่าฮาร์วีย์มารับเธอด้วยจักรยานไฟฟ้า เธอยังเตรียมใจที่จะฝืนยิ้มขึ้นนั่งบนจักรยานไว้แล้ว เธอไม่คิดว่าเขาจะขับรถปอร์เช่มา

นั่นหมายความว่าฮาร์วีย์ให้ความสำคัญกับฉัน ใช่ไหม?

“คุณหัวเราะอะไร?”

ฮาร์วีย์รู้สึกสับสน จิตใจของผู้หญิงซับซ้อนมากและมักจะเปลี่ยนแปลงบ่อยตามอารมณ์ของตัวเอง

โรซาลีมองออกไปนอกหน้าต่างและยิ้ม

“ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากจะยิ้ม มีปัญหาเหรอ?”

“ไม่มีปัญหาอะไร! คุณคือสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของไนส์เวลล์ไม่ใช่แค่ในนิอัมมี่ แม้แต่ในเซาท์ไลท์ คุณสามารถทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ” ฮาร์วีย์พูด

ฮาร์วีย์ไม่ได้พูดเพื่อเยินยอ แม้ว่าไนส์เวลล์จะไม่สามารถควบคุมทุกอย่างในนิอัมมี่ได้ทั้งหมด แต่อำนาจของพวกเขาก็ไม่ธรรมดา

“งั้นเราไปช้อปปิ้งกัน พอเสร็จแล้วก็ไปทานอาหารกัน” โรซาลีพูด

ฮาร์วีย์มองไปที่นาฬิกาของเขาและยิ้ม

“คุณผู้หญิงครับ ตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว เราไปซื้อของได้ แต่ขอจำกัดเวลาไว้ที่ 1 ชั่วโมงได้ไหม? ภรรยาของผมเพิ่งจะคุยกับผมวันนี้ ผมต้องรีบกลับไปหาเธอเมื่อเราทานอาหารเสร็จแล้ว!”

“คุณสองคนต้องเป็นคู่ที่น่ารักมาก! ดีจริง ๆ”

โรซาลียิ้มขณะที่ดวงตาของเธอบ่งบอกถึงเงื่อนงำในคำพูดของเธอ

ที่ศูนย์การค้าทั้งสองเดินบนถนนราวกับคู่รัก มีคนจำนวนไม่น้อยที่มองดูพวกเขา

โรซาลีไม่ได้ไปห้างที่ที่มีสินค้าหรูหราให้เลือกซื้อ แต่เธอไปที่ร้านค้าที่มีแบรนด์ที่เป็นมิตรกับลูกค้า

ที่นี่ขายเฉพาะเสื้อผ้าและเครื่องประดับธรรมดา ๆ

โรซาลีไม่ได้สนใจอย่างอื่นมากนัก แต่เมื่อเธอเห็นเครื่องประดับเธอก็รีบไปเลือกทันที

ฮาร์วีย์มองดูเธอหยิบเครื่องประดับอยู่นาน เขาส่ายหัวแล้วพาเธอไปอีกถนนหนึ่ง

“มาดูตรงนี้กัน”

โรซาลีเห็นร้านจิวเวลรี่ที่นี่และพูดว่า “ฮาร์วีย์ ฉันไม่ได้พกเงินสดมา”

“ไม่เป็นไร ผมจะจ่ายให้คุณ” ฮาร์วีย์พูด