บทที่ 3692

หลังจากเห็นแผ่นหลังของนิโก้ เบอร์ตันแล้ว แอ็กเซลก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึม

“ชื่อเสียงของอินเดียอยู่ในมือคุณแล้ว นิโก้! ทุ่มให้สุดตัวไปเลย! เราจะแพ้อีกไม่ได้แล้วนะ!”

“ไม่ต้องเป็นห่วงครับ อาจารย์การ์เซีย! ผมจะไม่ทำให้ชื่อเสียงของเราต้องเสื่อมเสีย!” นิโก้ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

จากนั้นเขาก็เดินไปยังใจกลางสังเวียนก่อนที่จะจ้องมองฮาร์วีย์และคนอื่น ๆ อย่างเย็นชา

“ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง!”

ก่อนที่ฮาร์วีย์จะทันได้พูดอะไร อัลบัส ร็อบบินส์ก็อวดรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนถอดเสื้อออก เผยให้เห็นผิวสีบรอนซ์ของเขาในขณะที่เดินเข้าไปในสังเวียน

จากนั้นเขาก็หรี่ตามองนิโก้

“ในเมื่อคุณก็เป็นนักเรียนที่ใช้แต่กำลังเหมือนกัน…"

“ผมก็จะไม่ทำอะไรกับคุณอย่างหนักหนาสาหัสเกินไป

“ผมจะให้คุณชกใส่ผมสามหมัดฟรี ๆ! ถ้าทำให้ผมถอยหลังออกไปได้ คุณก็ชนะ!”

'อะไรกันวะเนี่ย?!'

กรรมการตกตะลึง

'เด็กคนนี้เป็นบ้าอะไร?!'

'ทำไมเธอถึงเริ่มพูดพล่ามก่อนที่ฉันจะอธิบายกฎกติกาอีกล่ะ?!'

'เธอจะปล่อยให้คู่ต่อสู้เหวี่ยงหมัดชกเธอสามหมัดเลยเหรอ?'

'ทำไมถึงอวดดีได้ถึงขนาดนี้?!'

ราเชลและคนอื่น ๆ จากหลงเหมินต่างตัวแข็งทื่อ พวกเขาแสดงสีหน้าแปลก ๆ เมื่อมองไปที่อัลบัส

เด็กคนนี้มั่นใจในความแข็งแกร่งของเขาจริง ๆ เหรอ? หรือเขาแค่เสแสร้งไปอย่างนั้น?

ไบรซ์ เคนเนดี้กระแอมกระไอก่อนจะพูดว่า “พอเถอะอัลบัส! เธอควรต่อสู้อย่างที่ควรจะเป็นเมื่ออยู่ในสังเวียน!

“เธอกำลังดูหมิ่นคนอินเดียที่พูดอะไรออกมาแบบนี้!”

แอ็กเซลนิ่งอึ้งก่อนที่จะหัวเราะออกมา

“เหลวไหลน่า รองหัวหน้าเคนเนดี้!”

“ในเมื่อชายหนุ่มคนนี้มีความมั่นใจขนาดนั้น แน่นอนว่าเราไม่สามารถปฏิเสธข้อเสนอของเขาได้!”

“ไม่ต้องยั้งเลยนะนิโก้! ทุ่มแรงออกมาให้หมด!”

“ถ้าเธอไม่สามารถทำให้เขาขยับตัวได้หลังจากต่อยออกไปสามครั้งเราก็จะแพ้!”