บทที่ 3701

“แต่ยังไงก็ตามนี่คือยาที่เรากำลังพูดถึงอยู่จริง ๆ มีอยู่เพียงวิธีเดียวที่ทำให้แอมเบอร์และคนอื่น ๆ กลายเป็นอย่างนี้ก็คือพวกเขากินอะไรบางอย่างเข้าไป

“แต่สาวกกองบังคับคดีของหลงเหมินทำหน้าที่ดูแลทุกสิ่งทุกอย่างที่เรากินและดื่มที่นี่ ไม่มีทางที่จู่ ๆ พวกเขาจะหันมาเล่นงานเรา

“พวกเขากินหรือดื่มอะไรที่คนนอกนำเข้ามาหรือเปล่า?”

“คนนอกนำเข้ามา…?”

เลย์นมีสีหน้าเปลี่ยนไป

"ชา…"

"อะไรนะ?"

ฮาร์วีย์หันมองดูโดยสัญชาตญาณ

สีหน้าของเลย์นดูแย่ลงทันที

“เป็นเรื่องของผู้คนที่มาทำการขอโทษนั่นแหละ ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นรินชาสามถ้วยให้กับเด็กที่มีความสามารถในขณะนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น

“เธอบอกว่าการดื่มชาหมายถึงพวกเขาให้อภัยเธอ ถ้าเด็กพวกนั้นไม่ได้ดื่มชาเธอก็คงจะนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นตลอดไป...

“แต่ใบชาและน้ำเป็นของเรา ทำไม…?"

สีหน้าของฮาร์วีย์ดูมืดมนก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เป็นเรื่องง่ายมากที่พวกเขาจะวางยาให้กับเด็กทั้งสามคนนั้น

“ยกตัวอย่างเช่นพวกเขาสามารถจุ่มมือแช่ในยาชุบชีวิตเป็นเวลาหลายชั่วโมง แล้วจุ่มนิ้วลงในถ้วยชาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น”

เลย์นเริ่มโอนเอนไปมารอบ ๆ สถานที่แห่งนั้น

“นี่เป็นความผิดของฉันเองค่ะคุณยอร์ก ฉันอยากให้คุณมีความสัมพันธ์ที่ดีกับโกลด์เด้น พาเลซ แต่ท้ายที่สุดฉันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พวกเขา...

“นั่นคือเหตุผลที่ฉันให้โอกาสพวกเขาเข้ามา...

“ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉันเอง…”

เลย์นไม่รู้ว่าจะอธิบายถึงสถานการณ์นี้ยังไงดี

แต่ถ้าเธอคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น ฮาร์วีย์คงคิดว่าเธอเป็นสายลับที่ทำงานให้กับโกลด์เด้น พาเลซแน่ ๆ

"ผมไว้ใจคุณ"

ฮาร์วีย์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเลย์น

“ทุกคนรู้ดีว่าแอมเบอร์และคนอื่น ๆ มีส่วนร่วมในการต่อสู้ของประเทศนี้