บทที่ 3719

“ที่สำคัญกว่านั้น ผมเป็นแชมเปี้ยนประจำจังหวัดของฟลัตเวลล์

“ผมก็ไม่เคยแพ้ชาวอินเดียพวกนั้นเหมือนกัน

“อย่างน้อยก็บอกเหตุผลมาหน่อยว่าทำไมคุณถึงไม่อยากให้ผมเข้าต่อสู้”

ฮาร์วีย์ตั้งข้อสงสัย เขาไม่อยากให้หลงเหมินถูกล้อเลียนอย่างไม่มีเหตุผล

รีอาหรี่ตามองฮาร์วีย์ แล้วหัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชา

“เราทุกคนรู้ดีว่าคุณเป็นแชมเปี้ยนประจำจังหวัด เรารู้ว่าคุณก็เป็นนักสู้ที่แข็งแกร่งด้วย เรารอคอยที่จะได้เห็นคุณขึ้นไปบนสังเวียน…

“แต่เราแค่ไม่ไว้ใจคุณอีกต่อไป

“และเนื่องจากเราไม่ต้องการใช้คนที่เราไม่ไว้ใจ เราจึงควรให้โอกาสกับคนอื่น

“ทุกคนสามารถวางใจได้หากเป็นเช่นนั้น”

“คุณไม่ไว้ใจผมเหรอ?”

ฮาร์วีย์หรี่ตาลง

“ทำไมคุณไม่พูดให้มันชัดเจนกว่านี้หน่อยล่ะ?”

รีอาทำเสียงเยาะเย้ย

“คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”

“ผมไม่เข้าใจจริง ๆ หากคุณสามารถโน้มน้าวผมได้ ผมก็จะลาออกด้วยความสมัครใจ”

ฮาร์วีย์ตอบด้วยสายตาเย็นชา

“แต่ถ้าทำไม่ได้คุณก็จะต้องออกไปจากที่นี่ทันที

“คุณไม่มีอำนาจตัดสินใจในเรื่องของหลงเหมินอยู่แล้ว!”

"คุณ…"

ใบหน้าของรีอาดูมืดลงทันทีหลังจากได้ยินคำพูดของฮาร์วีย์

“ฉันอยากจะให้ทุกคนได้ข้ออ้างในการหลบหนีเพื่อเห็นแก่ท่านรองหัวหน้า…

“แต่ในเมื่อคุณดื้อรั้นขนาดนี้ ก็อย่าโทษฉันที่ไม่ให้ความเคารพหลงเหมินด้วยวิธีนี้!

“ฉันขอถามคุณหน่อยนะ เมื่อวานคุณได้พบกับโซอี้หรือเปล่า?”