บทที่ 3729

รีอาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของพวกเขา

“เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว มันไม่สำคัญหรอกว่าเราจะชนะการต่อสู้หรือไม่

“แต่ถ้าเราถูกตราหน้าว่าเป็นคนขายชาติหลังจากปล่อยให้ฮาร์วีย์ขึ้นไปบนสังเวียน เราก็จบกัน!

“พวกคุณน่าจะรู้ดีกว่าฉันนะว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้น!”

ใบหน้าของฟิชเชอร์และเดเมียนดูมืดมนลงทันที

ไบรซ์ซึ่งนิ่งเงียบอยู่ตลอดเวลาก็พูดขึ้นในที่สุด

"ใช่แล้ว ดูเหมือนว่าเรากำลังจะพ่ายแพ้แต่เรายังมีความหวัง!

“แต่ถึงกระนั้นฮาร์วีย์ก็ขอเข้าร่วมการต่อสู้ ทั้ง ๆ ที่เขาได้กลายเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญอยู่ก็ตาม

“พูดง่าย ๆ ก็คือผมแค่ไม่ไว้ใจเขา!

“ผมอยากให้แชมเปี้ยนอีกสองคนที่เหลือแพ้…

“...ดีกว่าปล่อยให้เขาทำการต่อสู้

“ผมเชื่อว่าเขาจะไม่มีทางพลิกสถานการณ์ขึ้นมาได้ เขาจะทำให้พวกเราทุกคนต้องอับอายด้วย

“ผมเลือกที่จะปล่อยให้หลงเหมินพ่ายแพ้มากกว่าจะยอมให้เขาปรากฏตัว”

ฮาร์วีย์หรี่ตาลง เขาจ้องมองไปที่ไบรซ์และรีอาผู้ชอบธรรมหัวรั้น

เพื่อปกป้องชื่อเสียงของตนเอง...

เพื่อป้องกันไม่ให้คนนอกพลิกสถานการณ์ของการต่อสู้...

เพื่อหยุดยั้งฮาร์วีย์และหยุดใครก็ตามจากการได้ตำแหน่งนายน้อยของหลงเหมิน...

ทั้งสองคนต่างทุ่มสุดตัวเพื่อทำสิ่งนั้นให้สำเร็จ!

ในตอนนั้นเองที่ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักให้เปิดออก

มีเสียงพูดที่ฟังดูเยือกเย็นแต่ทรงอำนาจดังขึ้น

“ฉันก็คิดว่าฮาร์วีย์ควรเข้าร่วมการต่อสู้ด้วย!”

ฮาร์วีย์หันกลับไปตามสัญชาตญาณ และเห็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามา