บทที่ 3796

“แก…”

ไคลด์หายใจหอบด้วยความโกรธ...

แต่ทันทีที่กำลังจะลงมือจัดการ เขาก็ต้องยับยั้งตัวเองเอาไว้

เขาคิดว่าซามูเอลน่าจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังการแสดงท่าทีเก่งกล้าอย่างนั้นออกมา

ถ้าไคลด์ยังบังคับมือของเขาให้ทำงานต่อไป ซามูเอลก็คงจะมีข้ออ้างที่จะเอาชีวิตเขาได้

นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับเขาในการแก้ไขสถานการณ์ทั้งหมดนี้

ไคลด์บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์โดยไม่ต้องคิดทบทวนอะไรเลย ก่อนที่จะฝืนยิ้มออกมา

“ผมล้อเล่นน่ะครับนายใหญ่บาวเออร์!

“ผมก็แค่เป็นคนโง่เขลาเบาปัญญา!

“ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยที่ทำหยาบคายกับคุณมาก

“ผมจะไม่ทำผิดซ้ำสองอีกแน่นอน!”

เพียะ!

ซามูเอลเหวี่ยงหลังมือไปบนใบหน้าของไคลด์อีกครั้ง ทำให้เขาล้มลงกับพื้น

"อะไรกัน? แกคิดว่าแกเป็นคนเก่งกล้าอย่างนั้นเหรอ?

“แกคิดว่านายใหญ่บาวเออร์ขุดหลุมพรางให้แกกระโดดลงไป...

“จนทำให้แกรู้สึกกลัวขึ้นมาเหรอ?

“แกเป็นคนที่ไม่เกรงกลัวอะไรไม่ใช่เหรอ?

“แกไม่ใช่เจ้าชายแห่งตระกูลออสบอร์นหรอกเหรอ?

“แกไม่ใช่ผู้สืบทอดราชวงศ์อินเดียหรอกเหรอ?

"อะไรกัน? แกยอมแพ้เพราะกลัวตายอย่างนั้นเหรอ?”

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าแกกล้าทำอะไรกับฉันล่ะก็ ฉันจะปลิดชีวิตของแกทันที แล้วแกจะถูกตราหน้าว่าเป็นไอ้ฆาตกร!

“ท้ายที่สุดแล้วเราสามารถทำทุกอย่างที่เราต้องการได้ตราบใดที่ใช้เหตุผลใช่ไหม?”

คำพูดของซามูเอลช่างเป็นอะไรที่ตรงไปตรงมาและโดนใจเป็นอย่างยิ่ง

ดวงตาของไคลด์กระตุกไม่ยอมหยุด เขาคิดว่าซามูเอลจะตกเป็นเป้านิ่งเพราะได้รับบาดเจ็บสาหัส

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเขาไร้พลังอย่างสิ้นเชิง เมื่ออยู่ต่อหน้าปรมาจารย์แห่งหลงเหมินผู้ทรงพลังทั้งหมดนั้น

เขายังคงมีอนาคตที่สดใสและมีแผนการอีกมากมายที่จะต้องทำ เขาจะไม่ยอมเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่โดยไม่มีเหตุผลหรอก!

ไคลด์เหลือบมองซามูเอลก่อนจะเบนสายตาไปทางฮาร์วีย์และแฮโรลด์

"ดี! ดี!" ไคลด์อุทานอย่างเย็นชา