บทที่ 3837

ฮาร์วีย์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นคนเหล่านี้

เขาไม่อยากจะสร้างปัญหาเมื่ออยู่ในประเทศอื่น แต่ก็ยังมีคนโง่เง่ามาคอยยั่วยุเขาอยู่เรื่อยไป

“ฉันไม่มีเวลาเล่นกับแกที่สนามบิน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะปล่อยแกไปนะ!

“แกคิดว่าแกมีสิทธิ์มาตบหน้าฉันเพียงเพราะแกนั่งอยู่ในห้องโดยสารชั้นวีไอพีเหรอ?!

“จะบอกอะไรให้นะ! แกตายแน่ที่มาเจอกันฉันวันนี้!”

ผู้หญิงสาวสวยคนนี้ทำหน้าหยิ่งยะโสราวกับเธอเป็นราชินีแห่งโลกใบนี้

ชายที่ดูใจร้ายคนนั้นหรี่ตามองแล้วตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แกคือคนที่ทำร้ายผู้หญิงของฉันเหรอ?!

“รอยฝ่ามือสีแดงสดยังติดอยู่บนหน้าเธอ! ฉันต้องใจสลายอย่างมากเลยนะ!

“แกจะรับผิดชอบในเรื่องนี้ยังไง?!”

ชายคนนั้นจุดซิการ์แล้วพ่นควันออกมา

ช่างเป็นภาพที่ดูจองหองเสียเหลือเกิน!

ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนต่างลนลานเมื่อเห็นว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น

คนพวกนี้มีท่าทีที่กำลังขมขู่คนอื่นอยู่

ฮาร์วีย์มองคนพวกนั้นอย่างใจเย็นแล้วพูดว่า "ออกไปจากที่นี่ซะในขณะที่ฉันยังอารมณ์ดีอยู่"

“โอ้? แกกำลังไล่ฉันอยู่เหรอ?!”

ชายคนนั้นยิ้มให้เขา

“แกกล้าดียังไงมาตบผู้หญิงของฉันแล้วไล่ฉันออกไป! ฉันคงต้องอับอายถ้าไม่ได้หักแขนหักขาของแกซะก่อน!”

เคทีมองทุกคนด้วยท่าทีสงบนิ่งโดยไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว...

แต่ชายคนนั้นก็ยังสังเกตเห็นเธอ

ดวงตาของเขาเปล่งประกายและเริ่มมีน้ำลายไหลออกมาจากปากของเขา

“ฉันไม่คิดว่าแกจะเป็นผู้ชายที่โชคดีเหมือนกัน! ฉันอิจฉาแกอยู่นะ!