บทที่ 3841

แวนซ์ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาทันที แต่เขากลับวางขาลงบนโต๊ะก่อนจะทำท่าทำทางส่งสัญญาณให้สาว ๆ ที่ห้อมล้อมเขาอยู่บีบนวดให้

เขาจิบไวน์แดงแล้วมองดูเคทีและฮาร์วีย์อย่างสงสัย

บอดี้การ์ดสองสามคนยืนกอดอกในขณะกวาดตามองเคทีและฮาร์วีย์ โดยพยายามหาเหตุผลที่ทำให้ทั้งสองคนนี้กล้าอวดเบ่งต่อหน้าแวนซ์

“แก...ไอ้สารเลว!”

ก่อนที่แวนซ์จะทันได้พูดอะไร ชายหนุ่มผมยาวก็ก้าวไปข้างหน้า แล้วชี้หน้าฮาร์วีย์อย่างหยาบคายและเดือดดาล

“ซีอีโอทอฟท์บอกให้คุณมาคนเดียวไง แล้วทำไมถึงพาผู้ชายมาด้วยล่ะ?!” เขาตะโกนถามด้วยน้ำเสียงวางอำนาจแทนเจ้านาย

“พาผู้ชายคนนี้ออกไปจากที่นี่!

“ถ้าไม่อย่างนั้นก็อย่าโทษพวกเราในเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไปล่ะ!”

เพื่อน ๆ ของชายหนุ่มคนนั้นหัวเราะอย่างชั่วร้ายพร้อมกับลุกขึ้นยืนและขยับนิ้ว เพื่อเตรียมตัวจัดการกับฮาร์วีย์ถ้าเขาไม่ยอมออกไป

ฮาร์วีย์เหลือบมองพวกเขาอย่างไม่ใส่ใจก่อนส่งยิ้มจาง ๆ ให้

“ดูเหมือนว่าทุกคนที่นี่จะไม่ได้คิดที่จะพูดคุยเรื่องธุรกิจกับคุณเลยนะ

“ถ้าจ้างผมก็คุ้มค่าแน่นอนใช่ไหมล่ะ?

“เสร็จจากนี่เราก็ควรให้แวนซ์คุกเข่าอยู่ตรงหน้าคุณดีไหม?”

เคทีทำเสียงเยาะเย้ยด้วยความรู้สึกหงุดหงิด

“ฉันจะปล่อยให้คุณจัดการก็แล้วกัน"

หลังจากเห็นเคทีและฮาร์วีย์ทำตัวสนิทสนมกันมาก...

ชายหนุ่มคนนั้นก็รู้สึกอับอายอย่างมาก จึงร้องตวาดด้วยความเดือดดาลขึ้นมาทันที

“แกพูดเรื่องบ้าอะไร...ไอ้สารเลว?!

“แกเรียกชื่อซีอีโอทอฟต์ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ!

“แกอยากจะตายหรือยังไง?!

“มานี่!

“หักแขนหักขามัน แล้วโยนมันออกไปจากที่นี่ซะ!”

ลาน่าและคืนอื่น ๆ ต่างมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกยินดี ในขณะที่บอดี้การ์สามคนม้วนแขนเสื้อขึ้น แล้วเดินก้าวไปข้างหน้า