บทที่ 3850

ฝูงชนระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

สาวสวยพวกนั้นต่างทำหน้ามุ่ยที่ดูเย้ายวนใจ ใบหน้าที่งดงามของพวกเธอต่างเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

เพียะ!

ฮาร์วีย์ดีดนิ้วโดยไม่ขยับเขยื้อนสักนิดเดียว

เมื่อจูเลียนมองเห็นดังนี้ก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งแล้วกระโจนออกไปข้างหน้า

เขาเตะผู้ชายสองสามคนออกไปให้พ้นทาง แล้วพาเอลเลนไปยืนอยู่ข้าง ๆ ไอรีน

“แกพาผู้หญิงของฉันหนีไปเหรอ?!”

แฮรี่โกรธมาก เขาดึงปืนออกจากเอว แล้วชี้ปืนไปที่ฮาร์วีย์

“ฉันจะระเบิดสมองกลวง ๆ ของแกให้กระจุยเลย!”

ก่อนที่แฮรี่จะปลดล็อกไกปืน ฮาร์วีย์ก็ลุกขึ้นยืน

เขาเดินเพียงก้าวเดียวก็เข้าไปอยู่ตรงหน้าแฮรี่แล้ว ไม่มีใครตอบโต้เขาได้เร็วพอ

ฮาร์วีย์เคลื่อนไหวเร็วเกินไป!

ผู้คนเหล่านี้เคยเห็นผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้มาหลายคนแล้ว แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีใครเคลื่อนไหวได้เร็วขนาดนี้

ก่อนที่แฮรี่จะเหนี่ยวไกปืนได้นั้น ฮาร์วีย์ก็คว้าปืนมาจากมือเขา แล้วเล็งปืนไปที่ขาของเขา

“แกจะยิงเหรอ?

“แกจะทำอย่างนั้นได้เหรอ?”

ฮาร์วีย์เหนี่ยวไกปืนอย่างใจเย็น

ปัง!

ได้ยินเสียงปืนดังลั่น

แฮรี่ล้มลงไปกองกับพื้น แล้วกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ผู้ชายที่สูงส่งและทรงพลังคนนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับหมูที่กำลังถูกเชือดอยู่ในเวลานี้

“ไอ้เวรเอ๊ย...”

แฮรี่กัดฟันกรอด

ฮาร์วีย์ทำให้เขาลอยกระเด็นออกไปก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค

ในเวลาเดียวกันฮาร์วีย์ก็เหนี่ยวไกปืนสองครั้งอย่างใจเย็น

ปัง ปัง!

แขนทั้งสองข้างของแฮรี่ถูกยิง เขาล้มกลิ้งไปบนพื้นด้วยความเจ็บปวด

ฮาร์วีย์ต้องการให้เขาสูญเสียแขนสองข้างและขาอีกหนึ่งข้าง เขาจึงลั่นไกออกไปอย่างนั้น

“อ๊ากกก!”

สาวสวยพวกนั้นต่างหวาดกลัวกันมาก แล้วรีบวิ่งไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเจซ