บทที่ 3922

การเคลื่อนไหวของฮาร์วีย์เป็นไปอย่างรวดเร็วมาก ทำให้กาเอลและคนอื่น ๆ เปลี่ยนสีหน้าพร้อมกับถอยหลังไปสองสามก้าวโดยสัญชาตญาณ

กาเอลตกใจมาก เขาสัมผัสได้ถึงรังสีออร่าอันน่าสะพรึงกลัวจากการตบของฮาร์วีย์

“ย๊ากกก!”

เรตต์ไม่มีเวลาแม้แต่จะหลบเลี่ยงการโจมตีนั้น

เขาทำได้เพียงกรีดร้องและกอดแขนอยู่ตรงหน้าเขาเพื่อรั้งตัวเองเอาไว้

แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยเมื่ออยู่ตรงหน้าฮาร์วีย์

ทันทีที่เรตต์ตั้งการ์ดระวังตัว ฮาร์วีย์ก็ฟาดฝ่ามือลงบนหน้าของเขาดุจสายฟ้าแลบ

เพียะ!

เรตต์รู้สึกเจ็บปวดใบหน้าอย่างรุนแรงก่อนจะหมดสติไป

เขาล้มกระแทกคนที่อยู่ข้างหลังเขาเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว

มีผู้คนล้มลงไปกองกับพื้นนับสิบคน ช่างเป็นภาพที่ดูน่ากลัวมาก

กาเอลก็ล้มลงไปกองกับพื้นเหมือนกัน แขนที่อยู่ในเฝือกของเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก ถ้าไม่มีใครมาช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้น เขาก็คงลุกขึ้นเองไม่ได้

เรตต์กระแทกเข้ากับผนังหินอ่อนทำให้เกิดรอยแตกที่ดูคล้ายกับใยแมงมุมทันที

ร่างของเขาค่อย ๆ เลื่อนไหลลงมาในขณะที่เขาทำสีหน้าที่ดูแย่มาก

สาวสวยพวกนั้นยืนตัวสั่นในขณะที่ถือแก้วไวน์เอาไว้

ปากเล็ก ๆ ของพวกเขาเปิดอ้าราวกับมีไข่อยู่ในปากหลายฟอง

กาเอลยืนตัวตรงในขณะที่ตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

เขาไม่คาดคิดว่าพ่อของเขาเองก็สู้ฮาร์วีย์ไม่ได้

เพราะถึงจะยังไงพ่อของเขาก็เป็นถึงผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์มาหลาบสิบปี

'มันเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นได้ยังไง?'

เขารีบส่งสายตาให้ลูกน้องคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว เพื่อส่งสัญญาณให้เขาเรียกคนมาช่วยที่นี่

ฮาร์วีย์มองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่ได้สนใจที่จะเข้าไปหยุดยั้งเขา