บทที่ 3943

เอลเลนเป็นกังวลนิดหน่อย เธอรู้ว่าแม่ของเธอชอบดูถูกคนอย่างฮาร์วีย์...

เธอคือคนที่ลากเขามาที่นี่ตั้งแต่แรก

โนเอมิทำการดูหมิ่นฮาร์วีย์เป็นอย่างมากที่ปล่อยให้เขายืนเดียวดายอยู่อย่างนี้

แต่ถึงกระนั้นเอลเลนก็ไม่มีทางที่จะติติงอะไรในโอกาสอย่างนี้

ในที่สุดหลังจากผ่านไปประมาณสิบนาทีบทสนทนาก็จบลง

โนเอมิเผยรอยยิ้มจาง ๆ เมื่อเธอเหลือบมองฮาร์วีย์ หลังจากก้มมองนาฬิกา 'คาร์เทียร์ บัลลง เบลอ' บนข้อมือของเธอ เธอก็หรี่ตามองฮาร์วีย์ด้วยสีหน้าเริงร่า

แขกคนอื่น ๆ อีกสองสามคนก็เหลือบมองเขาด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามและเย่อหยิ่งเช่นกัน

“ฉันพบปัญหาร่างกายของตัวเองก็เพราะคุณได้เตือนฉันเมื่อคราวที่แล้ว

“ฉันขอขอบคุณอย่างเป็นทางการที่ช่วยฉันในเรื่องนั้นนะ" โนเอมิกล่าวขอบคุณอย่างใจเย็น

เธอทำราวกับว่าที่ปอดของเธอทำงานผิดพลาดนั้นไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไรตั้งแต่แรก

จึงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนที่อยู่ในตระกูลที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอจะได้รับการรักษาอย่างเหมาะสม ตราบใดที่เธอไม่ได้กดดันตัวเอง

เธอคิดว่าฮาร์วีย์โชคดีที่เดาได้ถูกเท่านั้นเอง แถมเธอยังเชื่อด้วยว่าฮาร์วีย์ได้นำความโชคร้ายมาให้เธอถึงทำให้ปอดของเธอมีปัญหา

แม้ภายนอกเธอจะรู้สึกขอบคุณ แต่ภายในจิตใจของเธอมีแต่ความรู้สึกดูถูกเหยียดหยามอัดแน่นอยู่ข้างใน

สีหน้าที่ดูสงบนิ่งของฮาร์วีย์ทำให้โนเอมิต้องขมวดคิ้ว

เธอต้องการให้ลูกสาวได้แต่งงานกับคนที่ร่ำรวย

'ถึงแม้ว่าเธอจะไม่สามารถแต่งงานกับนายใหญ่แห่งบริษัทสกาย คอร์ปอเรชั่นและไคเซน กรุ๊ปได้ แต่อย่างน้อยเธอก็น่าจะได้แต่งกับเจ้าชายหรือนายน้อยนะ...

'จะมีประโยชน์อะไรกับการได้แต่งงานกับไอ้คนบ้านนอกคนนี้?'

'ถ้าฉันเดาไม่ผิด เสื้อผ้าที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ก็อาจเป็นได้ที่ลูกสาวสุดที่รักของเธอได้เป็นคนซื้อให้เขาด้วย...'

โนเอมิทำสีหน้าเย็นชาโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดสักนิดเดียว

ฮาร์วีย์ไม่คิดว่าโนเอมิจะมีเรื่องให้ครุ่นคิดอยู่ภายในใจอย่างมากมาย