บทที่ 3966

"เราย้ายออกไปก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะคุณยอร์ก แต่เราไม่สามารถนำข้าวของทั้งหมดนี้ไปกับเราด้วยได้ คนงานทั้งหมดก็ทนกับสภาพอากาศอย่างนี้ไม่ได้ด้วย ถ้ายังหาสถานที่เก็บของพวกนี้ไม่ได้ก็ไร้ประโยชน์ค่ะ!

เหล่าสาวกของหลงเหมินสาขาฮ่องกงและลาสเวกัสที่เดินทางมาที่นี่จะต้องใจสลายกันขนาดไหน เมื่อมองเห็นวัสดุและสินค้าเหล่านี้

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมากพวกเขาทุ่มเททั้งกายและใจให้กับสิ่งเหล่านี้

ฮาร์วีย์ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้อยู่พักหนึ่ง

“ฮาร์เปอร์ พาคนงานออกไปดูว่ามีที่อื่นให้เราเช่าอีกได้ไหม

“ไม่สำคัญหรอกว่าจะมีราคาแพงขนาดไหน ซึ่งถ้ามีร้านที่เราสามารถซื้อได้ก็จะดีมาก

เอลเลนบอกว่าให้คุณคนย้ายออกจากร้านในวันเดียวกันนี้ ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไรถ้าพวกเขาย้ายออกไปก่อนเที่ยงคืนได้

ฮาร์เปอร์รีบวิ่งออกไปพร้อมกับคนงานอีกสองสามคน

ฮาร์วีย์นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้าร้านด้วยท่าทีสงบนิ่งอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ฮาร์เปอร์ก็กลับมาพร้อมกับทำสีหน้าที่ดูแย่มาก และหายใจกระหืดกระหอบอย่างมาก

“คุณยอร์กคะ! ร้านค้าในบริเวณใกล้เคียงล้วนแต่เป็นร้านของตระกูลโมเรโน่ ตระกูลคอบบ์ หรือตระกูลลีทั้งนั้นเลยค่ะ

“ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาไปรู้ข่าวที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้นมาจากไหน แต่พวกเขาจะไม่ยอมให้เราเช่าร้านของพวกเขา ไม่ว่าเราจะเสนอเงินให้เท่าไหร่ก็ตาม"

สายตาของฮาร์วีย์แปรเปลี่ยนมาดูเย็นชา

ฮาร์เปอร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งหลังจากเห็นสีหน้าอันเย็นชาของฮาร์วีย์

“แต่ยังมีร้านเก่า ๆ อยู่ร้านหนึ่งตรงข้าง ๆ อาคารแห่งนั้น แต่เป็นบ้านที่เจ้าของไม่ยอมย้ายออกไปน่ะค่ะ...

“โดยมีพื้นที่เพียงประมาณหนึ่งร้อยตารางฟุตเท่านั้นเอง

“เจ้าของบอกว่าจะขายให้เราในราคา 1.5 ล้านดอลลาร์...”

“บ้านที่อยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ"

ฮาร์เปอร์ชี้ไปที่ร้านนั้นซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ โดยมีพื้นที่เล็ก ๆ อยู่ระหว่างอาคารขนาดใหญ่ทั้งสองหลังนี้ สถานที่แห่งนี้ดูเหมือนกำลังจะพังทลายลง และอาจมีอายุหลายสิบปีแล้ว