บทที่ 4009

"มีอีกอย่างหนึ่งค่ะ แม่บอกว่าจะไปเที่ยวพักผ่อนสักสองสามวัน ฉันได้จัดการเรื่องทุกอย่างให้แม่แล้ว แม่น่าจะอารมณ์ดีขึ้นหลังจากนี้

“เพื่อเห็นแก่ฉัน...คุณช่วยพยายามอย่าทะเลาะกับแม่นะคะ"

“ก็ได้"

ฮาร์วีย์ส่งยิ้มอบอุ่นให้เธอ

“คุณลืมอะไรหรือเปล่า?”

แมนดี้ตัวแข็งทื่อ

“อะไรเหรอคะ?”

“อีกสามวันก็จะถึงวันครบรอบแต่งงานของเราแล้ว

“เราควรจะจดทะเบียนสมรสกันใหม่ดีไหมครับ?”

ใบหน้าของแมนดี้มีสีแดงจัดแล้ววางสายอย่างรวดเร็ว

…

เวลาบ่ายสามโมงที่ห้องผู้ป่วยวีไอพีของโรงพยาบาลประชาชนแห่งแบล็คเบิร์น ซิตี้

คุณย่าคอบบ์ตื่นนอนมาได้สักพักแล้ว

เธอเอนกายลงบนเตียง สายตาของเธอดูเย็นชา ริ้วรอยบนใบหน้าของเธอดูเป็นร่องลึก ช่างเป็นภาพที่ดูแย่มาก

เธอจ้องมองไปข้างหน้าด้วยสายตาอันว่างเปล่าโดยไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ไม่มีสัญญาณของความโกรธแค้นใด ๆ ด้วย

ผู้คนที่มารวมตัวอยู่ในห้องเดียวกันต่างมองหน้ากัน โดยหวังว่าคุณย่าคอบบ์จะคิดแผนการอะไรขึ้นมาได้...

แต่เธอยังคงนิ่งเงียบอยู่ตลอดเวลา

“เราควรจะทำยังไงกันดีคะคุณย่าคอบบ์?”

อีเดนไม่สามารถทนต่อบรรยากาศแบบนี้ได้อีกต่อไป

เขาเริ่มวิตกกังวลเป็นอย่างมาก เขากลัวว่าคุณย่าคอบบ์จะเกิดเห็นด้วยกับเงื่อนไขเหล่านั้นขึ้นมาจริง ๆ