บทที่ 4052

“ฮาร์วีย์ ยอร์ก!”

ครึ่งชั่วโมงต่อมาทั่วทั้งใบหน้าและมือของไซลาสก็เต็มไปด้วยผ้าพันแผล ในขณะที่เขาเตะชุดน้ำชาหินอ่อนกลิ้งลงไปบนพื้น

เขามาจากหนึ่งในสิบตระกูลชั้นนำ ทั้งชีวิตของเขาก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นจวบจนถึงตอนนี้ ถ้าเขาอยากจะบดขยี้ใครก็เป็นเรื่องที่ง่ายมาก...

แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่ชื่อเสียงของเขาจะถูกทำลายอย่างย่อยยับเท่านั้น แต่ทั่วทั้งใบหน้าและมือของเขาก็ถูกทำลายด้วย

ในเวลานี้ดวงตาของไซลาสก็ดูแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

เสียงกรีดร้องอย่างโกรธเกรี้ยวดังก้องไปทั่วทั้งห้อง

ราวกับว่าเขาจะไม่ยอมหยุดร้องจนกว่าฮาร์วีย์จะโดนยำจนเละเป็นโจ๊ก

ลูกน้องที่ไว้ใจได้ของเขายืนตัวสั่นอยู่ในรองเท้าบู๊ตตรงมุมห้อง

พวกเขาอยากจะเข้าไปปลอบไซลาส แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาสักคำเดียว

เอลเลนยืนฟังอยู่นอกห้อง เธอไม่กล้าเคาะประตูเพื่อเข้าไปดูแลสุดที่รักของเธอ ก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ

เธอรู้ดีว่าความโกรธเกรี้ยวของไซลาสจะพุ่งตรงมาที่เธอแน่ ถ้าเธอเข้าไปอยู่ในสายตาของเขา

เมื่อมาถึงจุดนี้เธอก็เริ่มคิดถึงเรื่องการตัดขาดจากเขา

เธอไม่ต้องการผู้ชายที่ไม่มีพลังไปบดขยี้ฮาร์วีย์ได้!

“ไอ้ตัวโสโครก!

“พวกแกทุกคนเลย!

“ไม่เพียงแต่ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งไม่ให้ไอ้สารเลวนั่นมาอวดเบ่งอยู่ในอาณาเขตของฉันได้แล้ว แต่ใบหน้าและแขนของฉันก็ยังโดนระเบิดเพราะพวกแกหยุดเขาไม่ได้ด้วย!

“ฉันให้การเลี้ยงดูพวกแกเป็นอย่างดี!

“แต่ไม่มีใครทำอะไรได้เลยในยามที่ฉันต้องการความช่วยเหลือ!”

ไซลาสเขวี้ยงโทรศัพท์ของเขาลงกับพื้น

“เห็นไหม? นายน้อยส่งข้อความมาบอก!

“ทัวร์ทัศนศึกษาถูกยกเลิก!

“แกรู้ไหมว่านี่หมายถึงอะไร?!

“หมายความว่าพวกแกเป็นไอ้โสโครกไร้ประโยชน์ ที่ทำให้ฉันกับคนในตระกูลต้องอับอายขายหน้าทั้งในฮ่องกงและลาสเวกัส!