บทที่ 4071

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินนานาชาติโกลด์เด้น แซนด์ ซึ่งตลอดเวลานั้นทั้งฮาร์วีย์และไคริก็ไม่ได้พูดอะไรกันเลย

ฮาร์วีย์และไคริเดินเคียงคู่อยู่ในทางเดินวีไอพีราวกับเป็นคู่รักกัน บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังไคริต่างมีสีหน้าเศร้าสร้อยในขณะมองดูภาพนั้น

ไม่นานนักคนทั้งสองก็เดินมาถึงทางออก ไคริส่งยิ้มให้ฮาร์วีย์อย่างมีไมตรีจิต

“คุณจะไปไหนต่อคะ? ฉันไปส่งคุณได้นะถ้าคุณต้องการ"

ฮาร์วีย์ส่ายหัว

“ไม่ต้องหรอก ผมบอกภรรยาผมเอาไว้แล้วว่าจะมาถึงเมื่อไหร่ตอนที่ผมขึ้นเครื่องบินมา

“เดี๋ยวเธอก็คงมารับผม"

“ภรรยาของคุณเหรอ?”

ไคริตกตะลึง จากนั้นเธอก็มองไปที่นิ้วนางของฮาร์วีย์โดยสัญชาตญาณ

ไม่เห็นมีแหวนอยู่ที่นิ้วนั้นเลย

ฮาร์วีย์ยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของไคริ

“คงต้องเรียกว่าอดีตภรรยาถึงจะฟังดูเหมาะสมกว่า ผมเป็นแค่คนโดนทิ้ง ณ จุดนี้น่ะนะ"

ไคริยิ้มให้ฮาร์วีย์ ตอนนี้เธอดูเหมือนจะสนใจฮาร์วีย์มากกว่าเดิมเยอะ

“ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอกค่ะ ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉันนะคะ ฉันจะช่วยคุณอย่างเต็มที่ในโกลด์เด้น แซนด์แห่งนี้!

“มา! มากอดอำลากันหน่อย!”

ชายในชุดสูทเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องมองฮาร์วีย์อย่างดุดัน

“คงได้พบกันเร็ว ๆ นี้นะคะ"

ฮาร์วีย์ทำเมินเฉยต่อสายตาของคนพวกนั้น แล้วสวมกอดไคริ

“แน่นอนครับ แต่ยังไงก็ตามผมค่อนข้างเชี่ยวชาญในเรื่องศิลปะการต่อสู้ด้วย ผมรู้ว่าคุณเป็นโรคบางอย่าง ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับพิษที่คุณใช้นั่นแหละ

“ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือก็มาหาผมได้นะ"

จากนั้นฮาร์วีย์ก็สอดกระดาษโน้ตเข้าไปตรงหน้าอกของเธอ

สิ่งที่เขาทำนั้นดูไม่สุภาพเอาเสียเลย แต่ในขณะที่เขากำลังทำอย่างนั้นอยู่ เขาก็ได้ปกป้องหัวใจของเธอเอาไว้ด้วยการส่งคลื่นพลังงานเข้าไปในตัวเธอ