บทที่ 4082

ฮาร์วีย์เหลือบมองแดเรียลแล้วหัวเราะเบา ๆ

“แค่นี้เหรอ?”

แดเรียลตัวแข็งทื่อในขณะที่กัดฟันกรอด

“นี่คือรถปอร์เช่นะครับคุณยอร์ก ผมเพิ่งซื้อมาเพื่อวานนี้เอง" เขาพูดเบา ๆ โดยได้ใส่กุญแจรถเอาไว้ในกล่องของขวัญนั้น

“คุณคงไม่มีรถใช้ตั้งแต่เดินทางมาถึงนี่...

“กรุณารับไปด้วยเถอะครับ คุณไม่จำเป็นต้องเกรงใจหรอกครับ

“แล้วอีกอย่างหนึ่งก็คือนี่คือเบอร์โทรศัพท์ของผม! ถ้าต้องการอะไรก็โทรหาผมได้เลย ผมจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือคุณอย่างเต็มที่ ถึงแม้คุณจะสั่งให้ผมไปทำความสะอาดห้องน้ำหรือกวาดถนนก็ตาม!”

แดเรียลรีบยัดกล่องของขวัญเข้าไปในมือของฮาร์วีย์ ก่อนจะผลุนผลันออกไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

ฮาร์วีย์ยิ้มในขณะที่มองดูของขวัญกล่องนั้น และรับเอาไว้อย่างเงียบ ๆ...

แต่ทันทีที่เขาแกะกล่องของขวัญออกดู ดวงตาของเขาก็ดูสว่างไสวขึ้นทันที

เขาไม่จำเป็นต้องซื้อของขวัญอะไรอีกแล้ว นี่เป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมมาก!

จากนั้นเขาก็ขับรถปอร์เช่ใหม่เอี่ยมคันนั้นไปที่ร้านอาหารเวสเทิร์น ที่อยู่บนชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้าแห่งนั้น

นี่คือสถานที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดของซีนเธียร์

ฮาร์วีย์รีบเดินไปที่ทางเข้าโดยไม่ได้สนใจที่จะอ่านข้อความที่ซีนเธียร์ส่งมาให้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

เมื่อนึกถึงว่าเธอจะรู้สึกหมดหวังขนาดไหน ฮาร์วีย์ก็ยิ่งซอยเท้าให้เร็วขึ้นเท่านั้น

น้องสะใภ้ที่รักของเขาได้ปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดี เขาไม่อยากไปสายในงานเลี้ยงวันเกิดที่ไม่ได้มีบ่อย ๆ อย่างนี้หรอก

ในขณะที่เขากำลังคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดอยู่นั้น เขาก็เดินมาถึงทางเข้าร้านอาหารแห่งนั้น

ฮาร์วีย์เงยหน้าขึ้นโดยคิดว่าเขาจะได้เห็นร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างมีสไตล์ แต่ไม่คิดว่าจะมีแต่ดอกไม้และลูกโป่งประดับอยู่เต็มไปหมด

มีคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งยืนเข้าแถวพร้อมกับถือช่อดอกไม้หรูหรา ช่างเป็นภาพที่ดูยิ่งใหญ่ตระการตามาก

ในขณะเดียวกันก็มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาปรากฏตัวต่อหน้าฝูงชนด้วยสีหน้าที่ดูสง่างาม