บทที่ 4087

"โอ้? ตอนนี้เขาไม่ใช่คนที่คุณรักแล้วใช่ไหม?”

“เขาดูจืดชืดจัง!”

“เขาเป็นแค่ไอ้บ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้นแหละ! ฉันแน่ใจ!”

“คุณเป็นผู้หญิงสวยนะซีนเธียร์ คุณควรมองหาคนที่คู่ควรกับเวลาอันมีค่าของคุณมากกว่านะ!”

“ทำไมคุณถึงลดตัวเองไปคบหากับไอ้บ้านนอกไร้ประโยชน์อย่างเขาล่ะ?”

“คุณจะต้องทนทุกข์ทรมานกับไอ้โสโครกคนนี้ไปตลอดชีวิตเลยนะ! คุณไม่มีวันมีความสุขหรอก!”

“ใช่แล้ว! คุณมิลเลอร์เป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและร่ำรวยมาก! เขารักคุณอย่างจริงใจด้วยนะ! คุณควรถือเป็นเกียรตินะ!”

ฝูงชนกำลังซุบซิบนินทาอย่างเมามัน แน่นอนว่าพวกเขาทุ่มความพยายามอย่างเต็มที่ในการยืนหยัดเพื่อเวสติน

ท้ายที่สุดแล้วความรักของการหยิ่งทะนงในตัวเองนั้นถือเป็นเรื่องธรรมดาของโลกในยุคนี้

เหล่าสาวสวยต่างจ้องมองฮาร์วีย์ด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

'ผู้ชายคนนี้กล้าดียังไงมาต่อสู้เพื่อแย่งผู้หญิงกับเวสติน?!'

'เขารู้ขีดจำกัดของตัวเองหรือเปล่า?'

หลังจากเห็นคนแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้มาพูดคุยกระหนุงกระหนิงกับซีนเทีย สายตาของเวสตินก็แปรเปลี่ยนเป็นสายตาแห่งความดูถูกเหยียดหยาม

เขาดึงเช็คออกมาทันที แล้วเขียนตัวเลขสองสามตัวลงไป จากนั้นก็โยนลงไปบนโต๊ะ

“นี่เป็นเช็คมูลค่า 1.5 ล้านดอลลาร์! ไอ้คนบ้านนอกอย่างแกไม่มีทางหาเงินจำนวนนี้ได้ในชีวิตนี้หรอก!

“เอาไปซะ! แล้วปล่อยผู้หญิงของฉันไว้ที่นี่!”

นับเป็นการเคลื่อนไหวอย่างเด็ดเดี่ยวและใจกว้างมาก!

การกระทำของเวสตินก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้หญิงพวกนั้นส่งเสียงเชียร์เขา

พวกเธอทั้งกลัวและตื่นเต้นในเวลานั้น และอดที่จะจิตนาการไม่ได้ว่าพวกเธอกำลังโดนแบบเดียวกันนั้น

เพียะ!

แต่ฮาร์วีย์ก็ทำแบบเดียวกัน เขาดึงเช็คของตัวเองออกมา แล้วตบไปที่หน้าของเวสติน

“นี่คือเช็คมูลค่าสิบห้าล้าน ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว"

'สิบห้าล้านเหรอ?'

'เขาอยากให้เวสตินออกไปเหรอ?'

ทุกคนต่างตัวแข็งทื่อ พวกเขารู้สึกไม่เชื่อตาตัวเองเมื่อมองไปที่ฮาร์วีย์

ท้ายที่สุดแล้วพวกเขารู้ว่าเวสตินสามารถดึงเช็คมูลค่า 1.5 ล้านออกมาได้ง่าย ๆ