บทที่ 4105

ลิเลียนจ้องมองฮาร์วีย์ด้วยสายตาอาฆาตแค้น

“แกมาทำอะไรที่นี่เหรอฮาร์วีย์?” กาเบรียลร้องถาม

“แกมาที่นี่เพื่อขออนุญาตแต่งงานใหม่เหรอ?

“หรือแกมาที่นี่เพื่อวางยาพิษและเอาทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเรา?

“ฉันจะไม่ยอมให้เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นแน่!”

“ลูกชายของฉันพูดถูก!” ลิเลียนตะโกนบอก

“ถึงแม้ภาพวาดของเขาจะเป็นของปลอม แต่เขาก็ยังซื้อมันด้วยเงินสดที่หามาได้อย่างยากลำบาก!

“ภาพวาดของเขาไม่ได้ฆ่าใครตาย!”

แน่นอนว่าลิเลียนอยู่ข้างเดียวกับกาเบรียล ในสายตาของเธอนั้นเขาคือสุนัขตัวเล็ก ๆ ที่เธอเลี้ยงเอาไว้

ทุกคนต่างหันไปมองฮาร์วีย์ด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามอีกครั้ง

'เห็นได้ชัดว่าที่นี่ไม่ให้ให้การต้อนรับเขาเลย แต่เขาก็ยังพยายามเกาะแข้งเกาะขาคนในตระกูลนี้ โดยใช้ตัวตนของเขาในฐานะอดีตลูกเขยที่อาศัยอยู่กับครอบครัวของภรรยา!'

'ที่สำคัญกว่านั้นก็คือเขายังมาอวดอ้างความแข็งแกร่งเพียงเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ!'

ผู้คนทั้งหมดนั้นต่างหัวเราะคิกคัก

แมนดี้อดที่จะเอามือถูขมับไม่ได้ ฮาร์วีย์และลิเลียนเป็นคู่กัดที่สร้างความหายนะได้อย่างแท้จริง

“แกได้ยินที่ฉันพูดไหม?

“แกคิดว่าแกมีสิทธิ์มาทำให้ฉันอับอายต่อหน้าพ่อกับแม่เหรอ

“แกนั่นเหละที่จะต้องถูกหัวเราะเยาะในที่สุด!”

กาเบรียลเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อย

ฮาร์วีย์ทำเมินเฉยต่อกาเบรียลอย่างสิ้นเชิงในขณะที่เข้ามองลิเลียนพร้อมกับยิ้มจาง ๆ

“คุณแน่ใจเหรอว่านี่เป็นเพียงเศษสวะที่แม่ไม่ต้องการ?”

“นี่มีเศษสวะชัด ๆ!”

ลิเลียนหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ในสายตาของฉันแล้วนี่ไม่ได้ต่างจากเศษขยะข้างถนนเลย!”

“ดี"

ฮาร์วีย์พยักหน้าก่อนจะล้างเมล็ดแฟลกซ์ต่อหน้าฝูงชนแล้วกลืนกินมันลงไป

ลิเลียนหัวเราะคิกคัก