บทที่ 4131

โจวี่รีบส่งสายตาให้เวียนนาเมื่อได้ยินคำพูดของแมนดี้

“เวียนนา! เธอพูดอย่างนั้นไม่ได้นะ!” เธอร้องบอก

“เราต่างก็เป็นเพื่อนกันนะ!

“ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก! เราควรดูว่านายน้อยซาบันจะมาเมื่อไหร่ดีกว่า

“เพราะท้ายที่สุดแล้วเรามาที่นี่ก็เพื่อหานักลงทุนใจดีให้กับแมนดี้นะ"

ฮาร์วีย์ตัวแข็งทื่อก่อนจะเหลือบมองแมนดี้

'ทำไมเธอถึงยังต้องการนักลงทุนใจดีอยู่ล่ะ ในเมื่อฉันทวงหนี้ให้เธอได้แล้วนี่?'

โธมัสก็ตัวแข็งทื่อเช่นกัน

“เกิดอะไรขึ้นเหรอแมนดี้?

“คุณเป็นหัวหน้าสาขาที่เก้าของตระกูลฌองนะ! คุณมาที่นี่เพื่อทำการขยายธุรกิจของคุณ!

“ช่วงนี้คุณมีปัญาเรื่องเงินทุนเหรอ?”

“ใช่ค่ะ มีปัญหามาสักพักแล้ว"

แมนดี้กัดลิ้นตัวเองพร้อมกับทำสีหน้าเคอะเขิน

เธอไม่อยากให้ฮาร์วีย์รู้เรื่องนี้ แต่ในเมื่อเขามาอยู่ที่นี่แล้วเธอก็ไม่ใส่ใจในเรื่องนี้อีกต่อไป

โธมัสครุ่นคิดในเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กัดฟันแน่น

“คุณต้องการเท่าไหร่เหรอ? บอกผมให้รู้หน่อย"

“คุณเคารพตัวเองบ้างได้ไหมโธมัส?!”

เวียนนาเงยหน้าพร้อมส่งเสียงแหวออกไป

“ทรัพย์สินทั้งบริษัทของคุณถูกอายัดอยู่! คุณยังคิดว่าจะมีปัญญาไปช่วยแมนดี้ได้อีกเหรอ?!”

ธอมป์สันส่งเสียงเยาะเย้ย

“คุณพูดถูก แต่ผมยังสามารถขายบ้านเก่า ๆ ที่มีอยู่สองสามหลังได้ ถ้าเธอต้องการเงินขึ้นมาจริง ๆ"

ฮาร์วีย์รู้สึกประหลาดใจกับคำพูดของโธมัส

โธมัสจวนเจียนจะล้มละลายอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังมีใจเป็นห่วงคนอื่นอีก

เขาถึงขั้นคิดที่จะขายบ้านเพื่อช่วยเธอด้วยซ้ำ