บทที่ 4144

ไอดริสตัวสั่นเทาด้วยความไม่เชื่อหลังจากได้ยินคำพูดของเคลแลน

เขาไม่คิดว่าแม้แต่พ่อของเขาซึ่งเป็นประธานบริษัทเอเวอร์กรีน แคปปิตอล กรุ๊ป จะไม่มีความหมายอะไรกับเคลแลนเลย

นั่นเป็นเรื่องที่คาดเดาได้อยู่แล้ว เนื่องจากพวกเขาทำธุรกิจปล่อยกู้เพื่อเอาเปรียบคนทั่ว ๆ ไป

พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคุกเข่าอยู่ต่อหน้าคนอย่างเคลแลน

ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลแจ็คสันค่อยช่วยเหลือพวกเขาอยู่ล่ะก็ พวกเขาคงถูกเหยียบย่ำไปหลายครั้งหลายหนแล้ว

ไอดริสจ้องมองไปยังคนรอบ ๆ ตัวเขาด้วยสีหน้าเย็นชาอีกครั้งหนึ่ง โดยไม่ให้ความสนใจไอดริสเลย ใบหน้าของเขาดูบูดบึ้งด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ไอ้พวกโสโครกอย่างแกจะสามารถแสดงความเคารพต่อฉันได้เหรอ?”

โจวี่และคนอื่น ๆ ต่างก้มหัวลงทันที พวกเขาอยากจะเอามุดลงในหลุมลงไปตอนนั้นเลย

แค่สบตากับเคลแลนก็ทำให้รู้สึกกลัวจนหัวหดแล้ว

ในเวลานี้ไอดริสก็เพิ่งเข้าใจความหมายของคำว่าสิ้นหวังได้ในที่สุด

เคลแลนไม่ได้ตั้งใจจะหยุดอยู่แค่นั้น เพราะเขาอยากจะเอาใจฮาร์วีย์ต่อไป

“คุณยอร์กเป็นคนใจดี เขาไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่น" เคลแลนเริ่มต้นอย่างเย็นชา

“แต่ฉันเป็นคนอาฆาตแค้นนะ!

“ใครก็ตามที่ได้ไปต่อต้านคุณยอร์กกับภรรยาของเขา ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!

“ถ้าแกหักแขนตัวเองซะก็จะถือว่าหายกัน!

“แต่ถ้าแกแกล้งทำเป็นหูหนวกหรือเป็นใบ้ล่ะก็ ฉันจะเอาแกไปเป็นอาหารปลา!”

เคลแลนพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ แต่ความอาฆาตแค้นของเขาได้แผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องนั้น

ฮาร์วีย์ยิ้ม จากนั้นก็เดินจับมือแมนดี้ออกจากห้องนั้นไป ในเวลาเดียวกันเขาส่งสัญญาณให้โธมัสเดินตามเขาออกมาด้วย

โจวี่และเวียนนาต่างกรีดร้องออกมาโดยสัญชาตญาณ "ช่วยเราด้วยแมนดี้!”

แมนดี้ตัวแข็งทื่อแต่ฮาร์วีย์ก็ลากเธอออกไปโดยไม่ให้โอกาสเธอได้เปลี่ยนใจ

“ฮือ...”