บทที่ 463

ผู้อาวุโสซิมเมอร์ถอนหายใจ

“ฉันคิดว่าอย่างน้อยแกได้เติบโตขึ้นมาสักหน่อยหลังจากหลายปีมานี้หรือในบัควู้ด”

“ฉันไม่คิดว่าแกจะโง่เหมือนที่แกเป็น ฉันรู้สึกขายหน้าจริง ๆ ที่มีลูกชายอย่างแก!”

“ฉันเคยคิดเลยว่าแกกับไอ้ลูกเขยของแกเป็นไอ้ขยะไร้ค่าเหมือนกัน!”

“ทั้งครอบครัวเลย แค่ขยะไร้ค่า!”

“ฟู่ ฮาฮ่าฮ่า…”

ทุกคนจากตระกูลซิมเมอร์ในตอนนี้กำลังหัวเราะหัวแทบหลุด

สายตาของความขบขันมองไปยังไซม่อน ซิมเมอร์

ไซม่อนอยากที่จะเอาหัวมุดดินแล้วในตอนนี้ เขาเกลียดฮาร์วีย์ ยอร์กมากจริง ๆ

ในตอนนั้น เขาได้ทิ้งศักดิ์ศรีที่เหลือไปต่อหน้าทั้งตระกูลซิมเมอร์

แมนดี้ ซิมเมอร์กำลังมองที่ฮาร์วี่อย่างผิดหวัง

ไซม่อนและครอบครัวของเขาคงไม่สามารถสู้หน้าที่ไหนได้อีกแล้ว

ขณะเดียวกันกับแมนดี้และฮาร์วีย์ พวกเขาต้องตัดความสัมพันธ์ระหว่างเขาทั้งสองด้วยเหมือนกัน

“แกกล้าร่วมงานเลี้ยงยามเย็นโดยไม่มีบัตรเชิญได้อย่างไร?”

“แกกำลังเล่นตลกแล้ว”

“ให้ฉันพูดความจริงหน่อยนะ!”

“แมนดี้ เธอคิดว่าเธอเองเป็นใครสักคนจริง ๆ เมื่อเธอทำผลงานได้นิดหน่อยในนิอัมมี่!

“เธอควรจะเห็นและรับรู้ว่าเธอเป็นไม่ได้แม้กระทั่งลมตดในอากาศเมื่อเธออยู่ในบัควู๊ด!”

“และเธอยังกล้าที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงระดับนี้งั้นแหรอ? เธอไม่เคยคิดบ้างเหรอ?!” แซ็ค ซิมเมอร์กล่าวขณะที่หัวเราะอย่างเยือกเย็น

ควินน์ ซิมเมอร์กอดแขนของผู้อาวุโสซิมเมอร์อย่างแนบชิด

“คุณปู่คะ ไปข้างในเถอะค่ะ ถ้าคนข้างนอกเห็น เราจะถูกเหมารวมกับพวกมอดข้าวพวกนี้!”

“เห้อ ฉันไม่คิดเลยว่าตระกูลซิมเมอร์มีของเล่นที่น่าขายหน้าแบบนี้!”

ตระกูลซิมเมอร์มองที่ฮาร์วี่และคนอื่น ๆ ด้วยความแดกดัน แล้วเดินไปที่ทางเข้าด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเหนือชั้นกว่า

ไซม่อนจ้องที่ฮาร์วี่อย่างโกรธเคือง อยากที่จะบีบคอเขาให้ตายในตอนนั้น

ฮาร์วีย์ยิ้มอย่างปกติ