บทที่ 471

ณ ลานซิลเวอร์นิมบัส

ในห้องวีไอพีชั้นสอง

ร่างเป็นเงาดำยืนอยู่ข้างหลังเธอ เธอที่กำลังจ้องไปที่ชายที่อยู่ด้านล่างที่อยู่ท่ามกลางฝูงชน ดวงตาที่สวยงามของเธอฉายแววความสุข

ไม่ไกลจากเธอ ชายคนหนึ่งยืนเล่นหมากรุกยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ

เขาเองก็เช่นกันมองไปยังชายที่ดูนิ่งเฉยเมยที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แววตาของเขาดูซับซ้อน

สักพักเขาก็พูดขึ้นมา

“ควีนนี่ นั่นใช่พี่ใหญ่ของเธอใช่ไหม ไม่เข้าไปทักทายเขาหน่อยเหรอ?”

“เธอทุ่มเททั้งกายและใจสำหรับงานเลี้ยงครั้งนี้ไม่ใช่เหรอ”

เมื่อเขาพูดจบเขาก็จ้องมองเธอ

ควินตัน ยอร์ก เขาได้รับการยอมรับจากตระกูลยอร์ก เป็นหนึ่งในนายน้อยแห่งยอร์ก

ผู้หญิงตรงหน้าเขาคือควีนนี่ ยอร์ก

การแสดงออกของควีนนี่ยังคงปกติ แต่คำพูดของควินตันแฝงด้วยความหมายลึกซึ่งกว่านั้น เขาพูดราวกับว่าเขากำลังล้อเลียนและทดสอบเธอในเวลาเดียวกัน

เธอทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด และเพ่งมองไปที่ห้องโถงใหญ่ต่อไป

“สามปีแล้ว แม้ว่าเขาจะดูด้อยอำนาจลงมาก แต่ความเย่อหยิ่งของเขายังคงอยู่ น่าเสียดายที่คนทั่ว ๆ ไปมองไม่เห็นค่าในตัวเขา และยังปฏิบัติต่อเขาเหมือนขยะโสโครก ช่างน่าขำสิ้นดี”

ควินตันพูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่ใช่ว่าเขาปลอมตัวอยู่เหรอ ถ้าเขาไม่ได้มาเป็นลูกเขยกาฝากในตระกูลเล็ก ๆ เมื่อสามปีที่แล้ว และเราเติบโตอย่างหยิ่งจองหอง เขาคงไม่มีสิทธิ์มาอยู่ที่นี่ในวันนี้แน่นอน”

“พี่คิดว่าจะกำจัดเขาได้จริง ๆ ถ้าได้ลองทำอะไรเมื่อสามปีก่อนงั้นเหรอ?”

ควีนนี่หันไปถามควินตันพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ

“ผู้ชายคนนี้คาดเดาไม่ได้เลย แม้ว่าเราจะรวมพลังกันมากแค่ไหน พวกเราสี่คนก็จะจัดการเขาได้งั้นเหรอ”

“ถ้าเธอไม่มั่นใจ ฉันเองก็…”

ควินตันขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่สงบสติอารมณ์ลง

“ไม่ว่าเธอจะบอกว่าเขาเป็นคนพิเศษแค่ไหน เขาจะกล้าประกาศให้โลกรู้หรือว่าเขาคือเจ้าชายยอร์ก? เขาคงจะไม่…”

“ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้า แต่เขาไม่จำเป็นต้องทำ” ควีนนี่ตอบอย่างใจเย็น “นั่นเพราะความเย่อหยิ่งของเขา เขาจะไม่ประกาศมันให้โลกรู้จนกว่าเขาจะเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกแย่งชิงไปจากเขากลับคืนมาได้เสียก่อนต่างหาก”

“พี่ชาย กลัวเหรอ?”