บทที่ 517

“ใช่… ดูเหมือนว่าจะมีข่าวลือแบบนั้น”

“เจ้าชายยอร์กต้องการที่จะให้คนรุ่นใหม่เป็นประธานคนใหม่”

“เจ้าชายยอร์กเคยพูดถึงว่าคนรุ่นใหม่จะมีแนวคิดใหม่ ๆ เขาอยากให้โอกาสพวกเราได้พิสูจน์ตัวเอง และเราจะไม่สามารถทำผิดพลาดได้อีก”

“เราทุกคนสนับสนุนคุณปู่ แต่เราจะไม่ทำตามเจ้าชายยอร์กแบบนี้จะดีเหรอครับ?”

“เจ้าชายยอร์กมีหุ้นอยู่ห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ พูดอีกนัยหนึ่งคือเขามีอำนาจควบคุมบริษัทของเราทั้งในปัจจุบันและอนาคต มันเหมาะสมกว่าไหมครับที่เราจะมานั่งเลือกประธานคนใหม่ในตอนนี้?”

ผู้อาวุโสซิมเมอร์เงียบ

คนอื่น ๆ แสร้งทำเป็นรู้สึกไม่สบายใจ ราวกับพูดเรื่องนี้มันขัดกับจิตสำนึกของพวกเขา

แต่ในความเป็นจริง พวกเขากำลังจะฉีกยิ้มกว้างอยู่ในใจ

พวกเขาจะมีโอกาสเติบโตได้อย่างไรหากยังปล่อยให้ตาเฒ่าคนนี้ยังมีอำนาจอยู่?

แต่ถ้าลูกเขยไร้ค่าคนนี้ออกมาก่อปัญหา พวกเขาก็ปล่อยเลยตามเลยไปแบบนั้น

ด้วยวิธีนี้พวกเขาจะมีโอกาสได้เป็นประธานคนใหม่

และแน่นอนสุดท้ายแล้วนั้น ลูกเขยอย่างเขาไม่มีทางได้เป็นประธานบริษัท ใช่ไหม?

ผู้อาวุโสซิมเมอร์ท่าทางดูน่ากลัว

ท่าทางที่แซ็คแสดงออกมาเหมือนสะท้อนปู่ของเขา เขาพูดขึ้นมาว่า “ทุกคน พวกเราทุกคนคือซิมเมอร์ ไม่ว่าผลประโยชน์ใด ๆ ที่เราได้รับ พวกเราก็ได้ประโยชน์กับมัน เราจะยอมให้คนนอกมาขัดขวางเราได้ยังไง?!”

“ซิมเมอร์ เอ็นเทอร์ไพรส์จะต้องมีเพียงพวกเราเท่านั้นที่มีอำนาจควบคุม ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือในอนาคตก็ตาม!”

“แซ็ค… ฉันคิดว่าลูกเขยไร้ค่านี่พูดถูก เรามาเลือกคนหนุ่มรุ่นใหม่กันเถอะ”

“ถ้าผู้อาวุโสซิมเมอร์ยังคงดำรงตำแหน่งประธานต่อไปได้ เจ้าชายยอร์กคงไม่ขอให้เราเลือกประธานคนใหม่หรอก!”

“แซ็ค ถ้านายเป็นประธานคนใหม่ล่ะ? เราคิดว่านายเหมาะสมที่สุด!”

บางคนใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพื่อลงโทษแซ็ค โดยทำเหมือนให้คำแนะนำแก่เขาด้วยรอยยิ้มจริงใจ

ใบหน้าของแซ็คดูบูดเบี้ยวอย่างไม่พอใจ

แน่นอน เขาต้องการเป็นที่จะเป็นประธานของบริษัทใหม่แห่งนี้

ถึงอย่างไรก็ตาม เขารู้ว่าเขาคงไม่มีโอกาส

ด้วยบุคลิกของเขา เขาคงแย่งชิงเพื่อตำแหน่งนี้อยู่แล้ว

ตอนนี้ผู้อาวุโสซิมเมอร์กำลังมองไปที่เขาอย่างโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ