บทที่ 574

ห้องทั้งห้องเงียบสงัด ทุกคนกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจ

คอลินที่กำลังโกรธจัดจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เลวร้าย

ทุกคนกลัวว่าคนน่าขยะแขยงอย่างฮาร์วีย์จะลากพวกเขาลงไปในโคลนตมกับเขาด้วย

ร่างกายของฮาร์วีย์ไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ใบหน้าของเขาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง เขาไม่แม้จะสนใจคอลิน ทำราวกับว่าเขาเป็นอากาศ

“ฉันจะพูดอีกครั้ง ออกไปจากที่นี่ ไปให้พ้นสายตาฉัน!”

ใบหน้าของโคลินเย็นชาราวกับน้ำแข็ง น้ำเสียงของเขาก็เยือกเย็น

ไม่เพียงแต่เมื่อที่กลายไปเป็นลูกเขยกาฝากเท่านั้น ในตอนนี้ฮาร์วีย์เป็นทายาทเศรษฐีเขายังทนมองไม่ได้ด้วยซ้ำ

ในทุกวันนี้ อำนาจมีค่ามากกว่าเงินทอง!

ฮาร์วีย์ยังคงจิบชาของเขาและไม่แม้แต่จะสบตากับคอลิน

หางตาของคอลินกระตุก จู่ ๆ หญิงสาวข้างกายก็เดินเข้าไปคว้าถ้วยชาบนโต๊ะแล้วเทราดลงบนตัวของฮาร์วีย์

“นายไม่ได้ยินนายใหญ่แซนเดอร์สั่งเหรอ? นายใหญ่แซนเดอร์อยากให้นายลุกออกไปจากตรงนี้! นายทำตัวเมินเฉยไม่สนใจได้ยังไง! นายไม่มีสิทธิ์แม้จะเดินเข้ามาเฉียดใกล้ เข้าใจไหม?!” หญิงสาวคนนั้นอย่างเย็นชาขณะกอดอกหน้าเชิด

ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเหตุแบบนี้ขึ้นต่อหน้าพวกเขา

ไม่มีใครแม้แต่จะคิดว่าเรื่องต่าง ๆ จะมาถึงจุดนี้

แกรี่เข้าไปแก้ไขสถานการณ์ เขาพยายามทำให้ทุกอย่างราบรื่น

“ฮาร์วีย์ ขอโทษนายใหญ่แซนเดอร์เดี๋ยวนี้! เรื่องนี้จะได้จบ ๆ !”

“เราทุกคนล้วนเป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยที่นี่ นายใหญ่แซนเดอร์จะไม่ทำให้นายอับอายไปมากกว่านี้อีกต่อไป!”

“ใช่! แค่อ้อนวอนขอโทษ มันจะยากอะไร? นายใหญ่แซนเดอร์เป็นคนใจกว้างมากพอ…”

“ใช่ รีบคุกเข่าเดี๋ยวนี้!”

“นายจะเดินสี่ขาเหมือนหมา ก็ไม่เป็นไร!”

ในเวลานี้ ทุกคนต่างโจมตีฮาร์วีย์ด้วยวาจาราวกับว่าเขาเป็นคนผิด

ทาร่าและเกวนไม่ได้พูดอะไรออกมา พวกเขามองไปที่ฝูงชนอย่างตกใจ

‘มันเป็นความผิดของคอลินและแฟนสาวของเขาไม่ใช่เหรอ?’

‘ต้องทำถึงขนาดเทน้ำชาใส่ฮาร์วีย์เลยหรือไง!’

‘แล้วพวกเขาอยากให้ฮาร์วีย์คุกเข่าต่อหน้าพวกเขาอย่างนั้นเหรอ?!’