บทที่ 639

“ผมดูเหมือนผีหรือเปล่าล่ะ?”

ฮาร์วีย์เดินเข้าไปในห้องโถงที่เต็มไปด้วยผู้คนที่หวาดกลัวที่กำลังจ้องมองมาที่เขา และหยุดอยู่ตรงหน้าแซ็ค

แซ็คตัวสั่นและเอื้อมมือไปสัมผัสมือของฮาร์วีย์ เขาพูดตะกุกตะกัก “ตัวอุ่น? แกยังมีชีวิตอยู่? เป็นไปได้ยังไง?”

ฮาร์วีย์ตอบอย่างเย็นชาว่า “ดูเหมือนว่าคุณอยากให้ผมตาย”

“ฮะ? โอ้ ไม่นะ!” แซ็คปฏิเสธ เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงกลัวรังสีที่แผ่ออกมาจากตัวของฮาร์วีย์

“ฮาร์วีย์!”

แมนดี้กลับมาได้สติทันทีที่ฮาร์วีย์ปรากฏตัว เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดเขาแน่น

ฮาร์วีย์กอดเธอกลับและลูบหัวเธอ

“ผมทำให้คุณเป็นห่วง ผมควรจะกลับมาเร็วกว่านี้…”

“ไม่ ฉันดีใจที่คุณกลับมา…”

คนอื่นต่างเฝ้าดูก็รู้สึกรังเกียจกับฉากที่อบอุ่นหัวใจที่แสดงโดยทั้งสองคน

ผู้อาวุโสซิมเมอร์แทบจะหยุดตัวเองจากการสั่นเทาไม่ได้ เขามองไปที่ฮาร์วีย์ด้วยสายตาสับสน

“เป็นไปไม่ได้! พวกซิลวาและช็อปเปอร์จะไม่ยอมให้คนอย่างแกรอดกลับมาแน่นอน!”

“ใช่! แกยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไงถ้าพวกซิลวาอยากจะกำจัดแก? นี่มันเวทมนตร์คาถาอะไรเนี่ย!”

“แกสมควรตายไปซะดีกว่า!”

คนอื่น ๆ เริ่มพูดคุยกัน ในสายตาของพวกเขา ฉากตรงหน้าพวกเขานั้นไม่มีทางเป็นไปไม่ได้

แม้แต่แมนดี้ซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของฮาร์วีย์ ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาสับสน

“ใช่แล้ว ฮาร์วีย์… คุณออกจากที่นั่นได้ยังไง?”

ฮาร์วีย์หัวเราะ

“ผมบอกแล้วไงว่าผมจะจัดการทุกอย่าง”

“ผมมีเพื่อนร่วมชั้นที่ถูกพวกซิลวาฆ่าเมื่อสามปีที่แล้ว พ่อแม่ของเขาช่างเหลือเชื่อจริง ๆ พวกเขาเตรียมการแก้แค้นตั้งแต่นั้นมา…”

“ฉันแค่ไปยั่วยุให้พวกซิลวา ช่วยพ่อแม่ของเขาเริ่มแผนการของพวกเขา”

“วันนี้ พ่อแม่ของเขาไปที่หน้าหลุมศพของเพื่อนร่วมชั้นและจัดการกับพวกซิลวา ช็อปเปอร์ และทุกคนที่เกี่ยวข้องทันที พวกเขายังพาคนจากกองทัพมาด้วย! โอ้ เหลือเชื่อจริง ๆ ! จิ๊ จิ๊ จิ๊…”