บทที่ 649

ทุกคนต่างมองไปทางที่ฮาร์วีย์

แม้แต่แมนดี้ก็ยังขมวดคิ้ว

ในสายตาของเธอ ฮาร์วีย์ชอบหลอกให้หลงกลเสมอ และลักษณะเฉพาะของเขาที่โอ้อวดเรื่องอะไรที่ตรงข้ามกับในชีวิตของเขา

“เฮอะ!” คอเนอร์หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าฮ่าฮ่า… คุณพูดว่าอะไรนะ? คุณสามารถเดินผ่านประตูในช่วงเวลาเข้าร่วมการสอบเข้าได้ตลอดเวลาที่คุณต้องการงั้นเหรอ? คุณคิดว่าคุณเป็นใคร?

“ฉันอยากจะหัวเราะจนตาย!”

“คุณไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ เหรอ?”

“มีเพียงบางคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเข้าร่วมในการสอบคัดเลือกครั้งนี้ มีเพียงแค่สิบนายทหารที่ดีที่สุดของทุกเขตกองทัพเท่านั้นที่มีโอกาสเข้าร่วม!”

“เฉพาะคนที่ได้รับการคัดเลือกเท่านั้นที่สามารถนำสมาชิกในครอบครัวเพียงสามคนเข้าร่วมงานนี้ได้!”

“ลูกเขยเหมือนเศษขยะอย่างคุณหวังจะร่วมด้วยเหรอ?”

ฮาร์วีย์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ใช่ คุณได้รับแจ้งว่าคุณสามารถพาสมาชิกในครอบครัวเข้าชมได้ถึงสามคน”

“แต่ผมได้รับเชิญพิเศษจากใครบางคนให้เข้าร่วมงาน พูดได้เลยว่าถ้าผมไม่อยู่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำการสอบเข้าครั้งนี้ด้วยซ้ำ!”

สีหน้าของเลย์ตันและธัญญ่าเปลี่ยนไปทันทีเมื่อพวกเขามองไปที่ฮาร์วีย์ มีแววโกรธเคือง

แม้แต่สีหน้าของไซม่อนและลิเลียนก็มืดมัวลง

แมนดี้ก้มศีรษะลงโดยหวังว่าเธอจะหาหลุมฝังตัวเองได้!

เขาชักจะจองหองเกินไปแล้ว!

การสอบเข้าจะไม่สามารถดำเนินต่อไปได้ถ้าไม่มีเขางั้นหรือ?

ไม่ใช่แค่คนอื่น แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เชื่อ!

ในเวลานั้น แม้แต่ซีนเธียร์ก็คิดว่าฮาร์วีย์พูดเกินจริงไปหน่อย!

เธอรู้สึกอายและเจื่อน ๆ ในฮาร์วีย์สิ่งที่ฮาร์วีย์พูด

คอเนอร์หัวเราะเสียงดังและพูดว่า “ตลกจริง ๆ !

“คุณกำลังพูดว่ามันไม่สามารถดำเนินการได้หากไม่มีคุณงั้นเหรอ? คุณคิดว่าคุณเป็นพันโทอีธานหรือเจ้าชายยอร์กหรือไง?”

ธัญญ่ามองไปที่ลิเลียนและสามีของเธออย่างไม่อยากจะเชื่อและพูดว่า “พี่ค่ะ ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะดูถูกพี่ แต่รู้สึกว่าครอบครัวของพี่น่าเป็นห่วงจริง ๆ !”

“แม้แต่ฉันก็ยังรู้สึกอับอายแทนพี่ ๆ เลย!”

“ถ้าพวกพี่ไม่อาย แต่เราอับอาย!”

ไซม่อนยิ้มเจื่อน ๆ เมื่อเขาจ้องมองไปที่ฮาร์วีย์อย่างโกรธจัดและตะโกนดุด่าว่า “เมื่อคืนฉันพูดอะไรกับแก? ฉันบอกแกว่ายังไง? วันนี้ขอให้เราได้ทานข้าวร่วมกันด้วยดีไม่ใช่เหรอ!? แกหยุดพูดเรื่องเหลวไหลสักที?!”