บทที่ 71

“ถ้าเราไม่ซื้อก็ลองไม่ได้งั้นเหรอ ใช่ไหม?” ฮาร์วี่ย์ยิ้มมุมปาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอกับพนักงานขายแบบนี้ ถ้าไม่ไม่ได้ลองสวมใส่มันทั้งเสื้อผ้าและรองเท้าแล้วจะตัดสินใจซื้อได้อย่างไร?

แมนดี้รู้สึกอึดอัด เห็นได้ชัดว่าพนักงานดูถูกพวกเรา เป็นความจริงที่ว่าบริษัทของเธอกำลังตกต่ำ บริษัทของเธอต้องดำเนินกิจการไปด้วยความอย่างยากลำบากด้วยเงินเพียงแค่แปดแสนดอลลาร์ที่ฮาร์วี่ย์ได้ให้ไว้กับเธอ เธอไม่สามารถนำเงินไปซื้อรองเท้าที่มีราคาราวหนึ่งหมื่นหกพันดอลลาร์

“ฮาร์วี่ย์ ไปกันเถอะ เราไปดูที่อื่นก็ได้…” แมนดี้พูดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

เมื่อเห็นท่าทีของแมนดี้แบบนั้น ฮาร์วี่ย์ก็พยักหน้า ยังมีแบรนด์ดี ๆ อีกมากในศูนย์การค้าแห่งนี้ นั่นเป็นเพราะพนักงานที่ร้านนี้ทำตัวไม่เหมาะสม พวกเขาควรไปใช้บริการร้านอื่นจะดีกว่า ตราบใดที่พวกเขามีเงินพวกเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะซื้อรองเท้าไม่ได้

แต่ก่อนที่ทั้งสามคนจะออกจากร้านนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงดังมาจากด้านหลังพวกเขา ผู้หญิงคนนั้นพูดว่า “เฮ้! เอารองเท้าคู่นั้นให้ฉันหน่อย ฉันจะลอง!”

ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนเธอจะมีอายุยี่สิบปลาย ๆ เธอดูเซ็กซี่และยั่วยวน ในขณะนั้นเธอกำลังชี้ไปที่รองเท้าคู่หนึ่งที่แมนดี้และเพื่อนของเธอสนใจ นอกจากนี้ยังมีชายหัวโล้นและอ้วนท้วมอยู่ข้าง ๆ เธอ ซึ่งดูเหมือนเขาอยู่ในวัยห้าสิบ เขาสวมสร้อยคอทองขนาดใหญ่ มันดูกระทบวิบวับเข้าตาเสียจริง

ชายหัวโล้นก็จ้องมองผู้หญิงเซ็กซี่คนนั้นอย่างเหม่อลอย เขาไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้เขาอาจต้องเสียเงินจำนวนมหาศาล เขาดูเหมือนพวกขี้เกียจที่เอาแต่หมดเงินกับปรนเปรอผู้หญิง

ก็เห็นว่าพนักงานคนนั้นกลับพูดอย่างสุภาพว่า “คุณผู้หญิง กรุณารอสักครู่นะคะ ดิฉันจะเอารองเท้าคู่นั้นให้คุณ กรุณานั่งรอตรงนี้นะคะ คุณต้องการให้ดิฉันรินน้ำให้คุณสักแก้วไหมคะ?”

พฤติกรรมและกิริยาท่าทางของพนักงานคนนั้นแตกต่างจากเมื่อกี้อย่างมาก มันน่าตกใจจนทำให้ต้องถอนหายใจแรง ๆ

ฮาร์วี่ย์ถอนหายใจและไม่พูดอะไร เขาเคยชินกับสิ่งเหล่านั้นมาตลอดในช่วงสามปีนี้ เขาไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเนื่องจากนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาประสบกับการถูกคนอื่นดูถูก

ฮาร์วี่ย์ไม่ได้มีนิสัยชอบสร้างปัญหา แต่พวกเขายังไม่ได้ออกไป พนักงานคนนั้นได้หยิบรองเท้าคู่นั้นส่งให้ผู้หญิงที่ยั่วยวนในตอนนี้ เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ประจบประแจงว่า “คุณผู้หญิงรองเท้าคู่นี้เตรียมได้ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับคุณเลยค่ะ…ไม่เหมือนกับใครบางคน ไม่มีเงินแต่อยากทำตัวเหมือนคนรวยบางคนที่นี่ พวกเขาอยากจะลองสวมและถ่ายรูปเก็บไว้สักสองสามภาพ หลังจากนั้นพวกเขาคงจะไปเข้าเว็บอเมซอนซื้อของปลอมเพื่อที่จะได้ทำเหมือนว่าพวกเขาร่ำรวยมาก ใช่ไหมคะ?

“พวกคนจน พวกเขาต้องการทำตัวให้ดูใจกว้างและเย่อหยิ่ง คนอย่างพวกเขาจะกล้าเข้ามาที่นี่ได้ยังไงโดยอ้างแค่ว่าอยากลองรองเท้าคู่นี้งั้นเหรอ ตลกสิ้นดี!”

พนักงานคนนั้นไม่ได้จงใจที่จะเก็บซ่อนความคิดของเธอเลยสักนิด เพราะเนื่องจากเสียงของเธอดังมากพอให้ทุกคนได้ยิน และในขณะนั้นก็มีลูกค้าหลายคนมองมาที่พวกเขาแล้วเริ่มกระซิบกันเกี่ยวกับฮาร์วี่ย์และคนอื่น ๆ

ในตอนแรกฮาร์วี่ย์ไม่ได้อยากจะยุ่งเกี่ยวกับพวกเขา แต่เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าการสีหน้าของแมนดี้แย่ลงเขาก็ไม่สามารถอดทนอดกลั้นตัวเองได้อีกต่อไป เขาหันกลับมาและพูดอย่างเยือกเย็นว่า “คุณเป็นแค่พนักงานของที่นี่ ทำไมกัน? คุณแค่มาขายเสื้อผ้าและรองเท้าที่นี่เท่านั้น คุณจะทำตัวเหมือนว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น ๆ แบบนี้ได้อย่างไร? คุณคิดว่าคุณเป็นเจ้าของร้านนี้งั้นหรือ? คุณแสร้งทำตัวผู้ดีอยู่งั้นหรือ?”