บทที่ 863

เมื่อเธอกลับถึงบ้าน แมนดี้ก็ทรุดตัวลงบนโซฟา ความเยือกเย็นปกคลุมทั่วใบหน้าของเธอและเธอปฏิเสธที่จะพูดคุยกับใคร ๆ

ซีนเธียร์ที่กลับมาจากโรงเรียนต้องตกใจเมื่อเห็นพี่สาวของเธอเป็นแบบนั้น เธอรู้จักพี่สาวของเธอดี จากท่าทางของแมนดี้ เธอคงจะมีความทุกข์ทรมานใจมากมาย

ซีนเธียร์รีบโทรไปหาฮาร์วีย์

เธอรู้ดีว่าพี่เขยของเธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพี่สาวของเธอ

ครึ่งชั่วโมงหลังจากได้รับสายของซีนเธียร์ ฮาร์วีย์ก็ปรากฏตัวขึ้น

แมนดี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของเขา

“แมนดี้ วันนี้เกิดอะไรขึ้น? คุณบอกผมได้ไหม?”

ฮาร์วีย์มองไปที่ซีนเธียร์ส่งสัญญาณมือให้เธอขึ้นไปชั้นบน จากนั้นเขาก็เดินไปที่โซฟา ถือแก้วนมไว้ในมือ

แมนดี้หยิบแก้วนมแล้วยกดื่มด้วยความโกรธเมื่อนึกย้อนกลับไปถึงความคับข้องใจที่เธอต้องทนในวันนี้ เธอก็อยากจะร้องไห้ออกมา

แบร์รี่คนไร้ยางอายนั่นถึงกับกระชากผมของเธอ! มันยังรู้สึกเจ็บอยู่เลย

“แบร์รี่ วอเตอร์ ไอ้คนเนรคุณ! เขากำลังจะล้มละลายเมื่อตอนที่โครงการซิลเวอร์นิมบัสเมาท์เทนรีสอร์ทเพิ่งได้เริ่มจัดตั้งขึ้น ฉันเมตตาและช่วยให้เขาลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง ฉันไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะเปลี่ยนนิสัย และ…แม้กระทั่ง…”

แมนดี้เริ่มโกรธและโมโหมากขึ้นเมื่อเธอต้องพูด เธอเป็นผู้หญิง มันจะมีบางเรื่องที่เธอไม่สามารถพูดได้

แต่แววตาของฮาร์วีย์กลับเย็นชาลงทันที “เขาทำอะไรคุณไหมครับ?”

แมนดี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอส่ายหัวแล้วพูดว่า “ลืมมันไปเถอะ มันผ่านไปแล้ว ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก!”

“ตอนนี้ฉันควรหาวิธีแก้ปัญหาเรื่องวัสดุ”

“อย่าคิดมากนะครับ” ฮาร์วีย์ปลอบเธอ “คืนนี้พักผ่อนให้เพียงพอ บางทีปัญหาจะได้รับการแก้ไขเรียบร้อยหลังจากที่คุณตื่นนอนมาในวันพรุ่งนี้”

แมนดี้ถอนหายใจ เธอรู้ว่าเรื่องแบบนี้ไม่มีวันเกิดขึ้นได้ เธอเหนื่อย

หลังจากดื่มนมจนหมดแก้วแล้ว เธอก็ผล็อยหลับไปบนโซฟา