บทที่ 867

“ทำได้ดีมาก เจ้าขยะนั่นมันมาปรากฏตัวไหม?”

เวย์นเอ่ยถามอย่างเย็นชา

เสียงของเขาดูสั่นเครือเมื่อเขาพูดคำว่า "ขยะ" แต่คนรอบข้างก็ไม่ทันไม่ได้สังเกตอะไร

แม้ว่าเวย์นต้องการที่จะโจมตีฮาร์วีย์ แต่เขาก็ไม่กล้าปล่อยให้ลูกน้องของเขารู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของฮาร์วีย์

ไม่ว่าจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของฮาร์วีย์ในแบบใด ผลลัพธ์มันก็น่าสยดสยองอยู่ดี

“คุณกำลังพูดถึงเจ้าคนปัญญาอ่อนที่ไร้ประโยชน์นั่นน่ะเหรอ? ฮาร์วีย์ ยอร์ก เจ้าลูกเขยแมงดาที่เกาะภรรยากินนั่นน่ะเหรอ!”

“มันมาปรากฏตัวตามที่คุณพูดจริง แต่มันก็ไม่ได้ทำอะไรกับผมเลย อีกทั้งผมยังคิดว่ามันไปขอให้ไทสัน วูดส์ปล่อยปล่อยตัวผมไป”

“อย่างที่คุณคิด เขาน่าจะเป็นตัวแทนของคนสำคัญ ๆ”

เวย์นพยักหน้า เขาเหยียดนิ้วออกและแตะเบา ๆ บนที่วางแขนของรถเข็น ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หัวเราะและพูดว่า “ชายผู้นั้นดูมีน้ำใจมาก ถ้าหากเขาไม่ได้รู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังนายคือตระกูลเซอร์เรย์ เขาจะไม่มีทางทำอะไรแบบนี้”

“ในกรณีนี้ก็เท่ากับส่งของขวัญให้เขา ปล่อยให้เขาและตระกูลเซอร์เรย์ต่อสู้กันอย่างไม่รู้จบ!”

"ใช่!"

ชายกลุ่มหนึ่งยืนกุมมือไว้ด้านหน้าพร้อมกับสีหน้าที่เคร่งเครียด

เวย์น ยอร์กก็ยังคงเป็นนายท่านเวย์อยู่จริง ๆ แม้ว่าตอนนี้เขาจะพิการ แต่เขาก็ยังสามารถวางแผนจัดการและชนะจากเบื้องหลังได้อย่างสบาย ๆ

ไม่นานหลังจากนั้น ลูกน้องของเขาก็เริ่มเข็นรถเข็นของเวย์น และพวกเขาก็จากไป

ชายในชุดขาวเดินผ่านมา แผลเป็นนั้นเต็มใบหน้าของเขา เขาเอื้อมมือไปตบไหล่แบร์รี่แล้วพูดว่า “แบร์รี่ เนื่องจากนายท่านเวย์นมอบหมายงานให้เราจัดการ พวกเรามาร่วมมือกันเถอะ”

แบร์รี่ตัวสั่นเมื่อเขามองไปที่ชายตรงหน้าเขา

เขาไม่ได้เป็นคนที่โดดเด่นบนท้องถนนของบัควู้ดมากนัก แต่เขาเป็นถึงหัวหน้าใหญ่ของพื้นที่สีเทาแห่งนี้ เขาคือแฟรงค์ คอสเทลโล

“จะว่าอย่างไรได้อีกล่ะครับพี่แฟรงค์”

...

ภายนอกพื้นที่สีเทา มีรถเล็กซัสจอดอยู่ข้าง ๆ ของถนน