บทที่ 895

ในขณะนั้นทุกคนที่อยู่ในฝูงชนหันมองหน้ากัน

แต่ไม่นานผู้ติดตามของเยเลน่าก็ตอบสนองทันที

พวกเขารู้ดีว่าพวกเขาควรจะทำอะไรในตอนนี้

“ซีนเธียร์ เธอมันหน้าไม่อาย! เธอกล้าขอให้ศึกษาธิการและรองศึกษาธิการแห่งระบบการศึกษามาสนับสนุนเธอได้ยังไง?!”

“เธอทำผิดและเธอก็ยังไม่ยอมรับมัน เธอยังบังคับให้อาจารย์ผู้ที่น่านับถือรับผิดแทนและลาออกอีก!”

“ซีนเธียร์ เธอเป็นคนที่ทำความผิดในโรงเรียนมัธยมบัควู้ดนะ เราปล่อยคนอย่างเธอให้เข้ามาสมัครในโรงเรียนแห่งนี้ตั้งแต่แรกได้ยังไง?!”

อาจารย์และนักเรียนผู้ที่ไม่รู้เรื่องอะไรก่อนหน้า แต่ในตอนนี้พวกเขาทั้งหมดต่างชี้และสาปแช่งซีนเธียร์

มิสยูนา ครูประจำชั้นไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยนอกจากยืนขึ้นและพูดเสียงดัง “นักเรียน ซีนเธียร์บริสุทธิ์จริง ๆ เชนและครอบครัวของเขาเป็นฝ่ายผิด!”

เพียะ…

อยู่ ๆ เลเยน่าก็เดินตรงเข้าไปหามิสยูนา พร้อมกับยกมือของเธอขึ้นและตบเธอ

“นังสารเลว! หุบปากซะ! ทุกคนรู้ว่าเธอสอนเด็กคนนี้!”

“นังเด็กสารเลวกับหญิงแก่สารเลว! พวกเธอทั้งสองคนมันหน้าไม่อาย!”

“จัดการเธอซะ!”

นักเรียนหลายคนโยนหนังสือ ยางลบ และหลายอย่างใส่มิสยูนาตามคำสั่งของเยเลน่า ซึ่งทำให้เธอต้องถอยออกไปด้วยท่าทางที่หวาดกลัว

เธอเพิ่งจะจบการศึกษามาและได้ทำงานเป็นครูมาเป็นเวลาน้อยกว่าสองปี ทำไมเธอจะต้องมาเจอกับเหตุการณ์อย่างนี้ด้วย?

อาจจะพูดว่าเธอยังคงใสซื่อเกินไป เธอไม่มีทางจะจินตนาการได้เลยว่าตระกูลเซอร์เรย์จะมีอำนาจมากขนาดในโรงเรียนมัธยบัควู้ด

แต่อยู่ ๆ ฮาร์วีย์ก็เดินตรงมาด้านหน้าและมองไปรอบ ๆ ฝูงชนอย่างเมินเฉย

อาจจะเป็นเพราะรัศมีที่สง่างามเกินไปของเขา นักเรียนทุกคนเลยหยุดการกระทำของพวกเขาทันทีโดยที่ไม่รู้ตัวและไม่กล้าที่จะทำอะไรต่อ

“เธอคือเยเลน่าใช่ไหม? ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง ขอโทษซีนเธียร์ตอนนี้ซะและเรื่องนี้ก็จะจบลงตรงนี้”