บทที่ 912

บาร์เพลงบนชั้นดาดฟ้าของห้าง

นี่เป็นสถานที่ที่คนหนุ่มสาวมักแวะเวียนกันมา พวกเขาชอบที่จะมาที่นี่เพื่อทานอาหารและฟังเพลง

หลังจากสั่งอาหารไปสองสามอย่าง ฮาร์วีย์ก็เริ่มทานอาหารอย่างไม่สนใจโลก

และมิสยูนาที่นั่งตรงหน้าเขาไม่ได้แตะอะไรเลยด้วยซ้ำ เธอยังคงกังวล

“คุณควรกินอะไรหน่อยนะครับ ถ้าคุณไม่ทานอะไรตอนนี้ คุณอาจไม่มีเวลาทานอีก” ฮาร์วีย์กระตุ้นขณะตักอาหารให้เธอ

ยูนาทำได้เพียงกินเข้าไปหนึ่งคำเพราะกลัวว่าจะทำร้ายความรู้สึกของฮาร์วีย์ แต่ความกังวลของเธอไม่สามารถแอบซ่อนจากใบหน้าของเธอได้เลย เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเธอก็เก็บกลั้นเอาไว้

“มีอะไรหรือเปล่าครับ? อาหารไม่อร่อยเหรอ?”

ฮาร์วีย์สงสัย

ก่อนหน้านี้ยูนาลังเลที่จะตอบเขา แต่ก็ยอมตอบออกมาว่า “ฮาร์วีย์ ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในธุรกิจของลุค”

ฮาร์วีย์ตกใจมาก

‘ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ!’

หลังจากที่เห็นฮาร์วีย์ตัวแข็งค้างก็คิดว่าเขากลัว เธอจึงพูดต่ออีกว่า “รีบกินเถอะค่ะ เราควรออกไปเมื่อทานเสร็แล้ว”

“ลุคไม่ใช่คนที่คุณควรจะล้อเล่นด้วย คุณรู้ว่าเขาเป็นเจ้าชายแห่งเซอร์เรย์ นั่นเป็นตระกูลอันดับต้น ๆ ”

“ดอว์สันจากตระกูลเซอร์เรย์คุกเข่าต่อหน้าผมก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอ?” ฮาร์วีย์พูดอย่างไม่ใส่ใจ

ยูนาขมวดคิ้ว

“มันไม่เหมือนกัน แม้ว่าดอว์สันจะถูกขนานนามว่าท่านเซอร์เรย์ แต่เขาก็เป็นแค่ตัวเล็ก ๆ ในตระกูลเท่านั้น

”

“ลุคแตกต่างออกไป เขาเป็นเจ้าชายของตระกูล เขาสามารถใช้อำนาจของตระกูลได้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์”

“ฉันได้ยินมาว่าเขามีคนในด้านการทหารและนักเลงในเซาท์ไลท์ด้วย!”

“ความแตกต่างระหว่างดอว์สันกับลุคนั้นเหมือนกับเทียบจำนวนเงินหนึ่งแสนดอลลาร์กับหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์!”

“แม้ว่าสถานะทั้งสอง คนธรรมดาไม่อาจเอื้อมถึง แต่ความแตกต่างระหว่างทั้งสองนั้นต่างกันมาก!”

ฮาร์วีย์คิดตามและถามว่า “มันแตกต่างกันมากขนาดนั้นจริง ๆ หรือ?”