บทที่ 15 มีเวลาว่าง

หลินโย่วหชิงขมวดคิ้ว มองไปที่หลินเอินเอินแล้วพูดด้วยความเป็นห่วงน้องสาวว่า “เอินเอิน มีเรื่องอะไรก็ทำความเข้าใจกันดีๆ เธอจะดื้อรั้นแบบนี้ไม่ได้”

ดื้อรั้นแบบนี้เหรอ?

หลินโย่วหชิงเล่นเกมคําศัพท์อีกครั้ง หมายความว่า เธอมักจะไปเจอกับผู้ชายตามลำพัง ทำเรื่องที่ทรยศโป๋มู่หานอย่างนั้นเหรอ

สังเกตเห็นสายตาที่เย็นชาของโป๋มู่หาน หลินเอินเอินกดลิฟต์ ยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อพวกคุณไม่ขึ้น อย่างนั้นเราไปก่อนนะ”

พูดจบ เธอก็กดปุ่มปิดลิฟต์

ฟู่จิ่งเหนียนทำสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม เขาเอาแต่มองหลินเอินเอิน จนกระทั่งประตูลิฟต์ปิด เขาก็ไม่เห็นว่าหลินเอินเอินมีอะไรผิดปกติ สายตาของเขามีความตกใจ “อย่างนั้นก็หมายความว่า ความสัมพันธ์สามีภรรยาที่ลึกซึ้งของพวกคุณ ล้วนแต่เป็นการเล่นละครอย่างนั้นเหรอครับ”

หลินเอินเอินเอียงหน้า “ประธานฟู่รู้อยู่แล้ว ทำไมต้องถามด้วยคะ”

ฟู่จิ่งเหนียนยิ้ม เห็นว่านิ้วที่เรียวยาวและสวยงามของเธอไม่ได้ใส่อะไร เขาก็ทำเสียง

“นิ้วของคุณสวยขนาดนี้ แต่มันกลับขาดอะไรบางอย่างไป อย่างนั้นผมซื้อให้คุณดีไหม”

หลินเอินเอินมองเขาด้วยความสงสัย “อะไรนะคะ”

ฟู่จิ่งเหนียนยิ้ม “พูดก่อนก็ไม่เซอร์ไพรส์นะสิครับ”

หลินเอินเอินมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ลิฟต์หยุดแล้ว พวกเขาสองคนก็เดินตามกันออกมา แล้วเดินเข้าไปในห้องอาหาร

พนักงานเสิร์ฟอาหารตามปกติ พวกเขาสองคนคุยกันบ้างเป็นครั้งคราว

ฟู่จิ่งเหนียนพูดจาเหมาะสม ถึงแม้มักจะได้ยินว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีผู้หญิงล้อมรอบมากมาย แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นคนเจ้าชู้

จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟครบแล้ว พนักงานเสิร์ฟปิดประตู ในห้องอาหารเหลือเพียงพวกเขาสองคน

หลินเอินเอินหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ถึงแม้จะมาคุยเรื่องงาน แต่เธอก็ชอบกินอิ่มก่อนมากกว่า

“ขอบคุณการต้อนรับของประธานฟู่อีกครั้งนะคะ”

ฟู่จิ่งเหนียนยิ้ม คนที่คุยเรื่องงานกับเขา ไม่มีใครกล้าขยับตะเกียบก่อนเขา และยิ่งไม่มีอารมณ์กินข้าว แต่เธอกลับไม่เหมือนคนอื่น เข้ามาก็กินข้าวก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องสำคัญทีหลัง

ฟู่จิ่งเหนียนก็หยิบตะเกียบขึ้นมา “คืนนี้ไม่ดื่มจริงเหรอครับ”

“ดื่มเหล้าอาจะทำให้เกิดเรื่องผิดพลาด”