บทที่ 26 ดื่มไปแค่นี้ก็จะเข้าห้องน้ำแล้วเหรอ?

แม้ว่าโป๋มู่หาน ซี่หยัน และชีเห้อเซวียน จะไม่ได้เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน แต่ความสัมพันธ์กลับเหมือนพี่น้องแท้ๆ

นิสัยของซี่หยันค่อนข้างหลุดกรอบ บางครั้งก็อารมณ์ร้อน

ส่วนชีเห้อเซวียนค่อนข้างนุ่มนวล หลายคนต่างก็คิดว่าเขาเป็นคุณชายที่สุภาพเรียบร้อย หน้าตาหล่อเหลา นิสัยดี ฐานะทางบ้านทั้งร่ำรวยและมีอิทธิพล แต่ว่าหัวใจของเขาเย็นชามากๆ

นอกจากญาติและคนใกล้ชิดแล้ว พวกเขาทั้งสามคนก็ยังให้ความสำคัญต่อกันและกันอีกด้วย

“ผมตามหาสร้อยที่แม่เคยใส่เจอแล้ว”

โป๋มู่หานเงยหน้าขึ้นมามองเขาทันที แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ชีเห้อเซวียนถอนหายใจออกมา “ในที่สุดก็หาเจอสักที”

ซี่หยันเอ่ยพูดด้วยสีหน้าอึมครึม “แต่ว่าสร้อยเส้นนั้นอยู่กับยัยผู้หญิงขี้เหร่นั่น！แต่ผมแม่ง….ดันมาแพ้ซะได้！！”

“ขอเนื้อไม่เอาน้ำ” โป๋มู่หานกดเสียงให้ต่ำลงเล็กน้อย

สร้อยเส้นนั้นสำคัญกับซี่หยันแค่ไหน โป๋มู่หานกับชีเห้อเซวียนต่างก็รู้ดี

ซี่หยันกัดฟัน จากนั้นก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดออกมา

ชีเห้อเซวียนยิ้มเยาะ “แบบนี้ก็แปลว่า สร้อยเส้นนั้นก็สำคัญกับผู้หญิงนั้นเหมือนกัน? เป็นของที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้งี้เหรอ?”

ซี่หยันกัดฟันกรอด “ไร้สาระ！ เธอโกหกชัดๆ！ผมล่อให้เธอมาแข่งรถกับผม แถมยังอ่อนข้อให้เธอไปเบิกตัวผู้ช่วยมาได้ แต่ใครจะไปคิดว่าคนที่เธอพามาจะเก่งกาจขนาดนั้น！”

“ฝีมือของผู้หญิงคนนั้นเก่งกาจขนาดที่ว่าต่อให้เป็นนักแข่งระดับประเทศก็อาจจะสู้เธอไม่ได้！”

โป๋มู่หานค่อนข้างเหนือความคาดหมาย ซี่หยันประเมินอีกฝ่ายสูงขนาดนี้เลยเหรอ?

จู่ๆซี่หยันก็หันไปมองโป๋มู่หาน “ดีไม่ดี อาจจะถึงขั้นสูสีกับพี่เลยก็ได้！พี่ว่า ฝีมือระดับนั้นผมจะเอาชนะได้เลย！”

ชีเห้อเซวียนหัวเราะออกมา “เหอะ น่าสนุกดีแฮะ”

โป๋มู่หานมีสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่กลับลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก

ซี่หยันเลิกคิ้วขึ้น มองตามแผ่นหลังของโป๋มู่หานพร้อมเอ่ยอย่างมีนัย “อะไรกัน เพิ่งดื่มไปนิดหน่อยก็จะไปเข้าห้องน้ำแล้วเหรอ? ร่างกายพี่มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ให้พี่เซวียนตรวจดูหน่อยไหม ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดมีปัญหาจริงๆแล้วในอนาคตจะปลดปล่อยยังไง?”

โป๋มู่หานกวาดตามองเขาอย่างเย็นชา แล้วเปิดประตูเดินออกไป