บทที่ 27 งั้นคุณก็รีบๆหย่าไม่ได้หรือไง?

เปิ้ง——！

หลินเอินเอินที่เพิ่งเข้ามาในห้องกำลังปรับความรู้สึกประหม่าในใจ ทันใดนั้นเองก็ได้ยินเสียงเปิดประตู คนในห้องต่างมองไปยังทิศทางนั้นพร้อมกัน

รูปร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มปรากฏตัวขึ้น สูทที่สั่งทำเป็นพิเศษเผยให้เห็นออร่าความแพง และความหล่อเหลาไร้เทียมทาน

เพียงแต่ว่า ไอเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม และสายตาอันดุดันทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้

หลินเอินเอินพลันขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เขามาทำไมอีก?

เมื่อเห็นช่อดอกกุหลาบข้างกายหลินเอินเอิน โป๋มู่หานก็รู้สึกขัดหูขัดตาเป็นพิเศษ

เขาแสยะยิ้ม “ไม่ทันไรก็มีชู้แล้วเหรอ”

ดวงตานุ่มนวลของจี้เหอเซินแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นในทันที แต่ไม่รอให้เขาพูดอะไร หลินเอินเอินก็ตอกกลับไปอย่างโกรธๆว่า “โป๋มู่หาน พูดอะไรให้มันดีๆหน่อย!”

โป๋มู่หานมองมาที่เธออย่างขมุกขมัว “หลินเอินเอิน ยังไม่ได้หย่า คุณก็เก็บซ่อนเอาไว้ไม่ไหวแล้วเหรอ? คิดว่าผมตายแล้วหรือไง?”

หลินเอินเอินยิ้มเยาะออกมาอย่างโกรธๆ มู่เซวียนมองมาที่เขาแล้วเอ่ยพูดอย่างไม่พอใจว่า “โป๋มู่หาน นายคิดจะทำอะไร！เมื่อก่อนตอนเอินเอินยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อทำหน้าที่เป็นสะใภ้บ้านนาย นายก็ไม่เคยสนใจไม่เคยเหลียวแลเธอเลย อีกอย่างตอนนี้พวกนายเซ็นยินยอมหย่ากันแล้ว นายจะกลับคำหรือไง? มันจะไปมีความหมายอะไร?”

แต่ไหนแต่ไรมู่เซวียนก็เป็นคนคิดยังไงพูดอย่างนั้น เธอไม่สนอยู่แล้วว่าโป๋มู่หานจะมีอำนาจและอิทธิพลมากแค่ไหน

กล้ามารังแกเพื่อนรักของเธอมันใช้ได้ที่ไหนกัน！

ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของโป๋มู่หานเข้มข้นมากกว่าเดิม

ลมหายใจของคนที่อยู่ในห้องก็เหมือนจะกระชั้นชิดขึ้น

ทันใดนั้นจี้เหอเซินก็ลุกขึ้น ดึงหลินเอินเอินมาหลบหลัง พร้อมกับมองเขาอย่างเยือกเย็น “โป๋มู่หาน ในเมื่อปล่อยมือแล้วก็ให้มันเด็ดขาดหน่อย ไม่อย่างนั้นประธานโบ๋ที่เขาว่ากันนักหนาว่าเป็นคนเฉียบขาดจะกลายเป็นตัวตลกของคนอื่นเอานะ”

“กลายเป็นตัวตลกของคนอื่น?” สายตาดุดันของโป๋มู่หานทอดมองมาที่จี้เหอเซินกะทันหัน เขายิ้มเยาะออกมา “อายุยังน้อยเรียนรู้แต่สิ่งไม่ดี แถมยังจะเป็นมือที่สามอีกเหรอ?”