ตอนที่ 100 เป็นไงล่ะได้แต่งงานกับคนโรคจิตเลย

ทันทีที่รตีเห็นเตชิน เธอก็เอ่ยขึ้นทั้งน้ำตาอย่างน่าสงสาร

" พี่เตชิน "

เตชินหันมามองเธออย่างเย็นชาโดยไม่เอ่ยอะไร

เธอรีบเข้าไปหาเขาแล้วยื่นมือออกไปจับมือเขาพร้อมกับเอ่ย

" พี่เตชิน ฉันขอโทษ ที่ฉันทำไปทั้งหมดเพราะฉันรักพี่ อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ

ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนั้นแล้ว นะๆ อย่าทิ้งรตีไปเลยนะคะ รตีไม่เหลือใครแล้ว "

รตีเงยหน้ามองเตชิน ร้องห่มร้องให้อ้อนวอนขอไม่ให้เตชินทิ้งเธอไป

แต่เตชินกลับยืนแข็งทื่อไม่แม้แต่จะมองเธอเลย

จากนั้นเตชินก็เอามือของรตีที่จับมือเขาออก

แล้วเอ่ยอย่างเยือกเย็นด้วยน้ำเสียงดุดันอย่างไม่สบอารมณ์กับคำพูดของรตี

ดวงตาดูแข็งกร้าว เต็มไปด้วยโทสะใบหน้าเคร่งขรึมเย็นชาราวกับจอมมาร

" รตี คุณมีพ่อแม่ที่รักคุณอยู่ แค่ไม่มีผมคนเดียวคุณจะไม่เหลือใครแล้วได้ยังไง

ผมไม่ได้รักคุณแล้ว คุณเข้าใจมั้ยและผมจะไม่รักคนอย่างคุณ ที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อตัวเอง

เด็ดขาด

คนอย่างคุณไม่มีความซื่อสัตย์จ้องแต่จะทำลายบริษัทผม

ทั้งยังไม่เห็นค่าพ่อแม่ของตัวเองเลย ต่อให้ผมยังรักคุณ

ถ้าคุณเป็นแบบนี้ คุณคิดว่าผมจะยังรักคุณลง

เหรอ "

เตชินกำมือแน่นแล้วเอ่ยต่ออย่างเลือดเย็น

" ตอนนี้ผมไม่ได้รักคุณแล้ว คุณอย่ามายุ่งกับผมอีก ตัดใจจากผมซะ

ที่ผ่านมา คุณก็รู้ว่าผมให้ความสำคัญกับบริษัทแค่ไหน

คุณก็ยังเข้ามายุ่งกับบริษัทผม ผมไม่เอาผิดคุณไม่ทำอะไรคุณก็บุญแค่ไหนแล้ว "

รตีได้ยินดังนั้นเธอทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ร้องให้ฟูมฟายพร้อมกับเอ่ยเสียงกร้าวอย่างไม่ยอม

" เพราะมันใช่มั้ย มันยั่วยวนคุณใช่มั้ย คุณถึงไม่ได้รักฉันแล้ว "

" รตี!!! "

เตชินเอ่ยตะคอกเสียงกร้าว ไม่พอใจที่รตีกล่าวหาพิม

" ทำไม ฉันแตะมันไม่ได้เลยเหรอ ไหนคุณบอกว่าแค่จะให้มันท้องลูกให้ แล้วเอาลูกของมันมาให้ฉันไง "

เตชินกำมือแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ไม่คิดว่ารตีที่เคยอ่อนหวานอ่อนโยนจะก้าวร้าวแบบนี้

ไม่หลงเหลือความเป็นรตีที่เขารู้จักเลย

รตีจับมือเขาแน่น แล้วเอ่ยต่อด้วยความโมโหทั้งน้ำตา

" ตลอดเวลาที่คบกัน คุณอยากมีผู้หญิงกี่คน

ฉันไม่เคยห้าม

สิ่งเดียวที่ฉันขอคุณ คืออย่าทิ้งฉันไป

พอมาคนนี้ ทำไม

ทำไมคุณถึงทิ้งฉันไปเพราะมัน ที่ผ่านมาฉันไม่ดีตรงไหน คุณบอกฉันมา "

เตชินเงียบ ตรงนี้เขายอมรับว่ารตีดีทุกอย่าง

แต่รตีก็ทำผิดกฎที่เขาไม่สามารถให้อภัยได้นั่นคือการที่เธอไปก่อความวุ่นวายในธุรกิจของเขา

ณัชชาที่กำลังเดินเข้ามาเปิดประตูรั้วบ้านของรตีก็มาได้ยินเข้า เธอจึงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง

" รตีเธอคิดว่าคุณพิมจะเหมือนเธอเหรอ พลีกายเพื่อมัดใจผู้ชาย บนโลกนี้คนที่ลงทุนทำแบบนี้ได้คงจะมีแค่เธอคนเดียวล่ะมั้ง "

รตีหันไปทางณัชชาด้วยแววตาแข็งกร้าวแล้วเอ่ยเสียวกร้าว

" ณัชชา เธอเข้ามายุ่งทำไม เธอออกไปเลยนะ ออกไปจากบ้านฉันเลย ออกไป ใครก็ได้พามันออกไป "

คนสวนเดินเข้ามาจะพาณัชชาออกไปแต่ณัชชากลับเอ่ยยั่วขึ้น

" ฉันไม่ได้อยากมาบ้านคนโรคจิตแบบเธอหรอกนะ ฉันแค่มาตามพี่ชายฉันกลับไปหาภรรยาของเขาที่ถูกต้องตามกฎหมาย "

" กรี๊ด....กรี๊ด.....กรี๊ด.... ฉันไม่ยอม ฉันไม่ยอมๆ คุณห้ามไปนะ...เตชิน คุณห้ามไป "

รตีกรีดร้องขึ้นอย่างบ้าคลั่งทำให้พ่อแม่ของเธอได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งออกมาดูเธอที่หน้าบ้าน

จากนั้นรตีก็จับมือเตชินไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมอีกจนเล็บมือเธอจิกลงบนผิวของเตชินอย่างไม่รู้ตัว

แล้วเอ่ยอ้อนวอนด้วยแววตาสั่นไหว ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา

" ไม่ ไม่ เตชินคุณอย่าไปนะ ฉันเป็นภรรยาคุณเหมือนกัน

คุณบอกว่าจะอยู่ดูแลฉันไปจนแก่เฒ่า คุณจำไม่ได้แล้วเหรอ

อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ ฉันรักคุณ ฉันไม่มีคุณไม่ได้ ฉันสัญญาต่อไปฉันจะไม่ไปแตะบริษัทคุณแล้ว "

เตชินมองลงมาบนใบหน้าณัชชาอย่างเย็นชาแล้วเอ่ยเสียงเย็นอย่างไร้หัวใจ

" มันสายไปแล้วรตี แล้วผมก็ไม่ได้รักคุณแล้ว คุณยอมรับความจริงซะ ตัดใจจากผมแล้วรีบเข้ารักษาตัวเร็วๆ "

เอ่ยจบเขาก็แกะมือของรตีออกแล้วดึงมือกลับมาพร้อมกับหมุนตัวหันหลังเดินออกไป

รตีลงจากวีลแชร์แล้วล้มลงไปกองกับพื้นร้องให้ฟูมฟายด้วยความเจ็บปวดหัวใจ

" ไม่ เตชิน อย่าไป อย่าทิ้งรตีไป เตชินขอร้องอย่าทิ้งฉันไป ฮือ...."