ตอนที่ 104 คิดๆแล้วยังเจ็บใจไม่หายเลย

บ้านพักครูเป็นบ้านปูนเล็กๆมีเพียงสองห้องนอนหนึ่งห้องน้ำ

ตอนกลางคืน ณัชชากับเทเท่ก็ปูเสื่อนอนหน้าทีวี ในห้องที่จัดเป็นห้องนั่งเล่น อยู่ติดกับบันไดที่จะขึ้นไปชั้นสอง

เมื่อทุกคนเข้านอนแล้วบรรยากาศกลางดึกที่เงียบสงบ เทเท่ก็ลุกขึ้นมา

ยื่นมือไปลูบไล้เรียวขาของณัชชาด้วยความหื่นกระหาย

เขาลูบไล้ขึ้นลงได้สักพัก ณัชชาก็เริ่มรู้สึกตัวเพราะรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติ

เธอค่อยๆขยับแพขนตาแล้วลืมตาขึ้นช้าๆอย่างงัวเงีย

เทเท่เห็นว่าเธอรู้สึกตัวแล้วเขาก็ขึ้นคร่อมบนตัวเธอทันที

แล้วจับมือเธอไว้ ก้มหน้าลงจูบไปตามคอพร้อมกับเอ่ยเสียงกระเส่า

" คุณณัชชาผมต้องการคุณ ผมอดใจไม่ไหวแล้ว ฮอร์โมนส์เพศชายของผมมันกำเริบอีกแล้ว ผมต้องการคุณ "

ทีแรกณัชชายังงงๆอยู่ว่าเทเท่คิดจะเล่นอะไร พอได้สติ เธอก็กรีดร้องขึ้นดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิต

" กรี๊ด!...ช่วยด้วยๆ ไอ้บ้าออกไปจากตัวฉันนะ ออกไป กรี๊ด... "

" ไม่แน่นอนครับ ตอนนี้ฮอร์โมนส์เพศชายของผมมันกำลังคุกรุ่นต้องการร่างกายผู้หญิง "

เทเท่เอ่ยพร้อมกับมองหน้าณัชชาด้วยสีหน้าหื่นกระหาย

" กรี๊ด...ไม่เอาๆ ปล่อย ไอ้เทเท่ ไอ้บ้า ออกไปจากตัวฉัน ออกไป "

แววตาณัชชากลัวจนสั่นไหว เธอกลัวจนหน้าขาวซีดไป

เสียงกรีดร้องของณัชชาทำให้พิมกับป๊อบต้องรีบเปิดไฟลงมาดู

จากนั้นก็มาจับแยกเทเท่กับณัชชาออกจากกันแล้วพิมก็ตบไปที่หน้าของเทเท่แล้วเอ่ยเสียงดุ

" อีเท่! ตื่นได้แล้ว แล้วแหกตาดูผลงานของตัวเองซิ ว่าทำอะไรไว้

คุณณัชชากลัวจนหน้าซีดหมดแล้ว บอกให้ไปรักษาอาการก็ไม่ยอมไป สร้างเรื่องจนได้ "

เทเท่เริ่มมีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวแล้ว แล้วกวาดสายตามองไปยังพิม

เลื่อนสายตาไปยังป๊อบแล้วหยุดสายตาลง

ที่ณัชชา จากนั้นก็เอ่ยด้วยความงงงัน

" นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึงมาอยู่ที่นี่กันคะ

อย่าบอกนะว่า ฉันทำอะไรคุณณัชชาโดยที่ไม่รู้ตัว

ว้าย! ไม่นะไม่ ฉันไม่อยากมีภรรยา ไม่เอาฉันไม่รับผิดชอบนะ "

จากนั้นเทเท่ก็ไปคุกเข่าจับมือพิมแหงนหน้ามองเธอแล้วเอ่ย

" ยัยพิม เธอต้องช่วยฉันนะ ฉันชอบผู้ชาย ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิง

นั่นมันแค่อาการผิดปกติชั่วครั้งคราวเท่านั้นฮือๆๆ "

พิมยังคงมีสีหน้าเย็นชาแสดงความโกรธเคืองออกมาชัดเจน เธอยกมุมปากขึ้นแล้วเอ่ย

" ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้ เพราะคนที่เธอเผลอไปล่วงเกิน

คือรองประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งประเทศไทย

เธอถามคุณณัชชาเองแล้วกัน ว่าจะให้เธอรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง "

ทันทีที่เทเท่ได้ยินว่าณัชชาเป็นถึงรองประธานบริษัท เขาก็อึ้งไป

ถ้ารู้ว่าเธอมีตำแหน่งสูงขนาดนี้เขาจะกล้าล่วงเกินเธอได้ยังไง

เทเท่มองไปยังพิมอย่างไม่พอใจ แต่พิมกลับมองลงมายังเทเท่ที่นั่งคุกเข่าอยู่

แล้วแอบอมยิ้มนิดๆจากนั้นก็ปรับสีหน้ากลับมาเย็นชาตามปกติ

พิมพอใจมากที่ได้แกล้งเพื่อนสาวและได้เอาคืนณัชชาในเวลาเดียวกัน

สภาพณัชชาคือดูไม่ได้เลย จนถึงตอนนี้เธอก็ยังสั่นไม่หยุด

เพราะเธอไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน

พิมจึงเข้าไปลูบแขนเธอแล้วตบเบาๆจากนั้นก็เอ่ยว่า

" ไม่เป็นไรแล้วค่ะคุณณัชชา คุณไม่ต้องกลัวแล้ว เทเท่มันจะมีอาการแบบนี้เป็นบางครั้งเท่านั้นคุณนอนต่อเถอะนะคะ "

ป๊อบเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า

" พิมให้คุณณัชชาไปนอนห้องคุณดีมั้ย ส่วนคุณก็มานอนกับผม

ยังไงเราก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว พ่อแม่ก็รับรู้หมดแล้วก็นอนห้องเดียวกันนี้แหละ

คุณณัชชาจะได้นอนในห้องคุณ เธอจะได้หลับสนิทอย่างไร้กังวลและรู้สึกปลอดภัย "

พิมพยักหน้ายิ้มอย่างเห็นด้วยแล้วเอ่ยว่า

" เอางั้นก็ได้ค่ะ "

ณัชชาและเทเท่ได้ยินดังนั้นก็อึ้งไป แล้วอุทานออกมาเสียงดังอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

" แต่งงาน! "

ดวงตาทั้งสองคู่จับจ้องบนตัวพิมกับป๊อบ เอ่ยขึ้นพร้อมกันราวกับนัดกันไว้

พิมกับป๊อบพยักหน้ายิ้มให้ทั้งสองเบาๆ

รู้ดังนั้นอาการสั่นกลัวของณัชชาก็หายไปในทันที