ตอนที่ 107 อย่าปล่อยให้ตัวเองบ้าเพราะผู้ชาย

เตชินลากพิมมาที่รถ จากนั้นก็เปิดประตูให้เธอขึ้นไปบนรถ

พิมทำตามที่เขาต้องการโดยไม่บ่นอะไร

แล้วเตชินก็เข้าไปนั่งข้างๆเธอพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่รีรออีกต่อไป

" เด็กในท้องเป็นลูกของใคร "

พิมกระเถิบห่างออกไปอย่างระมัดระหวังพร้อมกับเอามือจับท้องของตัวเองไว้

แล้วมองเตชินอย่างดุดันด้วยแววตาสู้คน

เมื่อเตชินเลื่อนสายตามาจับจ้องท้องของเธอ

[ เตชินถามแบบนี้หมายความว่ายังไง หรือเขาจะสงสัยว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขากันนะ ]

เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงลองถามหยั่งเชิงดู

" เขาก็เป็นลูกของคนที่คุณคิดไง แล้วคุณคิดว่าเขาเป็นลูกใครล่ะ "

เธอไม่รู้หรอกว่าเตชินคิดว่าเด็กในท้องเป็นลูกของป๊อบ

เธอแค่อยากรู้ความคิดของเขา จึงพูดออกไปแบบนั้น

เธอคิดว่าถ้าเขาบอกว่าเด็กในท้องเป็นลูกเขา

เธอก็จะได้ปฏิเสธอย่างไม่น่าสงสัย

แต่เมื่อเตชินได้ยินเธอพูดดังนั้น เขากลับรู้สึกเหมือนถูกเธอตบหน้าแรงๆ แล้วให้คำตอบอย่างเยาะเย้ย

แต่เขาก็พยายามปฏิเสธความคิดของตัวเอง พยายามคิดว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของป๊อบแต่เป็นลูกของเขา

แต่การคิดแบบนี้ กับระยะเวลาที่ไม่ได้เจอพิมบวกกับภาพความสนิทสนมชิดใกล้กัน

ของพิมกับป๊อบทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังหลอกตัวเองอยู่ เขาจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงข่มอารมณ์

" คุณท้องได้กี่เดือนแล้ว "

เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขามีอะไรกับเธอคือสามเดือนก่อน

พิมแอบตกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้

เธอจึงยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างเยาะเย้ย กลบเกลื่อนความตกใจแล้วเบี่ยงเบนความสนใจของเตชินโดยเอ่ยขึ้น

" สองเดือนค่ะ ทำไม? คุณคิดว่าหลังจากที่ฉันมีอะไรกับคุณครั้งสุดท้าย

แล้วฉันจะยอมปล่อยให้ตัวเองท้องลูกของคุณอย่างงั้นเหรอ

คุณน่าจะรู้จักฉันดีนี่ ว่าไม่มีวันท้องลูกของคุณแน่นอน เด็กในท้องเป็นลูกของฉันกับคุณป๊อบ

ในเมื่อเจอคุณแล้วก็ดีค่ะ คุณช่วยเซ็นหย่าให้ด้วย เพราะฉันกับคุณป๊อบเราแต่งงานกันแล้ว

และเรากับกำลังจะเป็นพ่อแม่คนแล้วคุณช่วยหลีกทางแล้วสนับสนุนยินดีกับพวกเราด้วยนะคะ "

ได้ยินดังนั้นเตชินกลั้นอารมณ์โกรธไม่ไหวแล้วจึงยื่นมือไปบีบคางเธออย่างแรง

แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแบบไร้หัวใจ

ด้วยแววตาที่มืดมนดำสนิท

ราวกับจอมมารที่หลุดออกมาจากอเวจีมาหานรก

" ได้พิม ผมจะสนับสนุน.....ให้คุณเอาเด็กออกไง คุณเป็นภรรยาของผม คุณคิดว่าผมจะยอมให้มารหัวขนนี่ออกมาลืมตาดูโลกเหรอ "

จากนั้นเตชินก็เอ่ยอย่างเข่นเขี้ยวแววตามืดมนจับจ้องแววตาพิมอย่าวแน่วแน่ต่อว่า

" ผมไม่มีวันยอมให้มารหัวขนนี่มาทำให้ตระกูลผมเสื่อมเสียหรอก "

เอ่ยจบเขาก็โน้มตัวไปประกบจูบริมฝีปากนุ่มของเธออย่างดูดดื่ม

พิมรู้สึกตื่นตระหนกหวาดกลัวคำพูดของเตชิน

ในขณะที่ถูกเขาจูบอย่างดูดดื่มดูดดุนเรียวลิ้นของเธออย่างเอาแต่ใจนั้น

เธอก็เอามือปกป้องท้องไว้กันไม่ให้เขาเข้าใกล้ท้องเธอ เพราะกลัวเขาจะทำร้ายลูกของเธอ

รตีตามทั้งสองคนกลับมาที่รถด้วยความโกรธแค้นจนในใจ จนนึกอยากจะฆ่าพิมเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นว่าทั้งสองอยู่ในรถ เขาจึงเคาะกระจกรถ แต่เตชินกลับไม่สนใจจูบพิมต่อ

" อื้อ...อื้ม..."

พิมส่งเสียงอู้อี้ออกมาผ่านลำคอ พยายามดันเขาออกแต่กลับไม่เป็นผล

รตีกำมือแน่นด้วยความโกรธแค้นแล้วร้องให้ออกมาด้วยความเจ็นแค้นในอก

เอามือเคาะกระจกต่อเนื่อง จนเตชินรู้สึกรำคาญ

เขาจึงถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากของพิม

" ภรรยาของคุณร้องให้จะเป็นจะตายอยู่แล้ว

รีบลงไปหาเธอซะ "

พิมเอ่ยขึ้นด้วยถ้อยคำประชดประชัน

ได้ยินเธอเอ่ยดังนั้นเตชินอารมณ์ดีขึ้นมานิดๆ

มองหน้าเธอแล้วเอ่ย

" คุณหึงเหรอ "

เขาอยากจะอธิบายกับเธอว่าเขาได้เลิกกับรตีแล้วแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอธิบาย

พิมที่นั่งพิงเบาะเหลือบมองเขาผ่านหางตาอย่างเย็นชาแล้วเอ่ยขึ้น

" ทำไมฉันต้องหึงคุณ "

" ก็เพราะผมเป็นสามีคุณไง "

" คุณเข้าใจผิดแล้วสามีของฉันมีคนเดียวคือคุณป๊อบค่ะ ไม่ใช่คุณ ทำความเข้าใจใหม่แล้วยอมรับความจริงซะ "

เอ่ยจบเธอก็ยื่นมือไปเปิดประตูลงจากรถทันที

แล้วเดินอ้อมมาทางหลังรถมองรตีที่กำลังร้องให้อย่างน่าสงสาร

แต่มือกลับกำแน่นจนขาวซีดช่างดูขัดกับใบหน้าน่าสงสารนั้นชัดเจน

เธอจึงหยุดก้าวพร้อมกับยิ้มขึ้นแล้วเอ่ย

" คุณรตี คุณนี่ซ่อนอารมณ์เก่งเหลือเกินนะคะ คุณโกรธแค้นใครล่ะ ฉันหรือว่าคุณเตชิน

ถ้าเป็นฉัน คุณควรจะเตือนสามีของคุณว่าอย่าให้มายุ่งกับฉันอีก

เพราะฉันไม่อยากให้สามีของฉันเข้าใจผิด

อ้อ คุณช่วยหาวิธีเอาสามีให้อยู่หมัดด้วยนะคะเพราะสามีคุณเลวเกินจะบรรยายจริงๆ "