ตอนที่ 116
ตอนที่ 116 ต่อให้เป็นน้ำร้อน แล้วยังไงล่ะ?
October 22, 2026
เตชินรู้แล้วว่าที่พิมเปลี่ยนไปเกิดจากความเสียใจความเจ็บปวดที่สูญเสียลูก
แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเจาะจง
ที่จะเล่นงานรตีเพียงคนเดียว
เขาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นนั่งวิเคราะห์คำพูดของพิมที่ว่า " พวกคุณ "
" พวกคุณอย่างงั้นเหรอ "
เขานั่งคิดใช้สมองประมวลผลเรื่องราวต่างๆ
[ พวกคุณคือเจาะจงมาที่ผมกับรตี ผมเป็นต้นเหตุในการทำให้คุณแท้งลูกก็พอเข้าใจได้
แต่รตีเธอเกี่ยวอะไร เธอทำอะไรให้พิมโกรธแค้น
เพราะหึงผมอย่างงั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้แน่นอน แล้วทำไมเธอต้องเจาะจงมาที่รตีคนเดียวด้วย ]
เตชินนั่งคุยกับตัวเองในใจอย่างไม่เข้าใจ
จู่ๆเขาก็มีความคิดใหม่ผุดขึ้นมาในหัว
[ หรือว่ารตีคือคนที่พิมสงสัย อืม...แต่ก็ยังไม่น่าใช่ ด้วยนิสัยของเธอ
ถ้าเธอสงสัย เธอคงไม่ปล่อยให้รตีมายืนอยู่ต่อหน้าเธอแบบนี้แน่ ]
เตชินคิดอย่างหนักก็คิดหาสาเหตุที่พิมเจาะจงจะเล่นงานรตีไม่ได้
จากนั้นเขาก็พึมพำออกมาเบาๆในสิ่งที่ยังไม่ได้คำตอบ
" คุณเก็บความลับอะไร ที่ไม่ยอมบอกให้ใครรู้หรือเปล่านะพิม "
เตชินนั่งคิดจนถึงค่ำเขาก็กลับขึ้นไปข้างบนโทรไปหาป้าใจแล้วเอ่ยว่า
" เปิดห้องรับรองแขกให้คุณรตี "
" ค่ะ "
แล้วเขาก็วางสาย เปิดประตูเดินเข้าห้องไป
ส่วนรตีก็เข้ามาในบ้านของเตชินพร้อมกับสัมภาระต่างๆ
ป้าใจก็พารตีไปยังห้องที่เตชินจัดเตรียมไว้ให้ เมื่อเข้าไปในห้องแล้ว รตีก็เอ่ยถามป้าใจว่า
" พี่เตชินกับคุณพิมล่ะ พวกเขาไม่ได้ลงมานั่งดูทีวีกันเหรอ "
ป้าใจไม่ค่อยชอบรตีเท่าไหร่ จึงเอ่ยตอบไปแบบห้วนๆ
" แล้วในห้องนั่งเล่นคุณรตีเห็นพวกเขามั้ยคะ "
ได้ยินดังนั้นรตีก็จ้องเขม่นไปยังป้าใจอย่างไม่พอใจ
ป้าใจก็เดินออกไปจากห้องของรตี
" คุณรตีคะ ดูเหมือนแม่บ้านคนนี้จะไม่ค่อยชอบคุณเลยนะคะ "
พี่เลี้ยงรตีเอ่ยออกมาตามที่เห็น แล้วรตีก็เอ่ยขึ้นด้วยแววตาร้ายกาจว่า
" กับแค่คนใช้ชั้นต่ำคนเดียว ทำไมจะต้องไปแคร์มันด้วย รอให้พี่เตชินกลับมารักฉันก่อน แล้วฉันจะเฉดหัวมันออกไปจากบ้านนี้เลย "
" ค่ะ แล้วตอนนี้คุณรตีจะเอายังไงต่อคะ "
รตีหันมามองพี่เลี้ยงด้วยแววตาดุ
" เอายังไงต่อ คุณยังดูไม่ออกอีกเหรอที่ฉันยอมทนมาอยู่ในห้องเท่ารูหนูนี่เพื่ออะไร "
" แต่ดูเหมือนคุณเตชินจะรักคุณพิมมากเลยนะคะ คุณรตีจะทำให้คุณเตชิน ไม่ชอบคุณพิมได้เหรอคะ พี่ว่าตัดใจไม่ดีกว่าเหรอคะ "
รตีมองตาขวางใส่พี่เลี้ยงแล้วเอ่ยขึ้นอย่างดุดันด้วยความมั่นใจ
" ตัดใจอะไร พี่เตชินชอบคนว่านอนสอนง่าย ชอบคนอ่อนหวาน อ่อนโยน
คุณไม่เห็นเหรอว่านังพิมนั่นไม่มีเลยสักอย่าง
พี่เตชินก็แค่เจอของแปลกใหม่เลยสนุกกับมันเท่านั้นแหละ
พอเธอสร้างเรื่องให้พี่เตชินปวดหัวมากๆเข้า
พี่เตชินก็จะรู้สึกรำคาญ เบื่อ แล้วเลินสนใจมันเองแหละ "
เตชินนอนอยู่ในห้องด้วยความรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจที่มีคนอื่นเข้ามาอยู่ในบ้าน
และคนอื่นที่ว่าก็คือลูกสาวเจ้าของประธานบริษัทจิวเวลรี่ที่เขาเคยแต่งงานด้วยแถมยังพิการอีก
[ ให้เธอนอนในห้องแคบๆแบบนั้นจะเป็นการเอาลูกเขามาทรมานมั้ย พิมนะพิม ]
เตชินพึมพำในใจ เขานอนไม่หลับกระสับกระส่ายไปมาจนพิมต้องเอ่ยขึ้น
" ถ้าคุณสงสารเธอก็ให้เธอมานอนในห้องนี้ซะ
ฉันจะลงไปนอนห้องนั้นแทน "
เอ่ยจบเธอก็ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเย็นชาด้วยท่าทางสุขุมเตรียมลงจากเตียง
แต่เตชินกลับคว้าตัวเธอมากอดรัดไว้แน่น
แล้วเอ่ย
" พิมคุณอ่านใจ อ่านความคิดผมออกหมดเลย คุณปล่อยให้พวกเขากลับไปอยู่บ้านของเขาเถอะนะ "
พิมยกยิ้มขึ้นที่มุมปากข้างขวาแล้วเอ่ย
" หึ! คุณกำลังหาว่าฉันกักขังหน่วงเหนี่ยวเหรอ เธอเต็มใจมาเองฉันไม่ได้บังคับ ถ้าห่วงกันมากนักก็กลับไปอยู่กับเธอเลย "
พูดถึงตรงนี้เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจำได้ขึ้นมาทันทีเลย
ว่ารตีคือภรรยาที่แต่งงานกันกับอย่างยิ่งใหญ่อลังการ แล้วเธอก็เอ่ยขึ้น
" จริงสิ สมองฉันเลอะเลือนไปชั่วขณะ
ฉันลืมไปเลยว่าเธอคือภรรยาของคุณ
มิน่าล่ะคุณถึงได้นอนไม่หลับกระสับกระส่ายไปมาเพราะแบบนี้นี่เอง
ฉันจะให้เธอขึ้นมานอนกับคุณที่ห้องนี้
ส่วนฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นภรรยาของคุณ
ดังนั้นฉันไม่ควรนอนในห้องนี้ "
เอ่ยจบเธอก็ผลักเตชินออกไป แต่เตชินกลับไม่ยอมปล่อยเธอแล้วเอ่ยขึ้น
" พิม คุณต้องการให้รตีมานอนกับผมจริงๆเหรอ "
" ใช่ หรือไม่คุณก็ลงไปนอนกับเธอซะ "
พิมเอ่ยตอบเสียงแข็ง สำหรับเธอแล้วเธอจะไม่รักคนที่ฆ่าลูกของเธอเด็ดขาด
ต่อให้ลูกของเธอไม่ถูกรถชนก็จะถูกเขาเอาออกไป สำหรับเธอมันมีค่าเท่ากันเพราะเขาไม่เชื่อเธอ
เตชินได้ยินดังนั้นก็เอ่ยถามเสียงอ่อนอย่างใจเย็นว่า
" พิมให้โอกาสผมได้เริ่มต้นใหม่กับคุณอีกครั้งได้มั้ย "
พิมนิ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
" เริ่มต้นใหม่งั้นเหรอ งั้นก็เอาลูกฉันคืนมาสิ
ไม่ก็ลากตัวคนที่ชนฉัน
มาให้ฉันลงโทษให้สาแก่ใจ ให้เท่ากับความเจ็บปวดทรมานที่ฉันได้รับสิ "
เตชินนิ่งไป เขาเองก็อยากจับตัวคนผิดมาลงโทษ
แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้จริงๆว่าใครคือคนผิด
ที่รู้ๆเขาคือหนึ่งในคนผิดที่พิมไม่สามารถให้อภัยได้
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาจะพาพิมไปทำแท้งลูก
เธอก็คงไม่วิ่งเตลิดจนถูกรถชน