ตอนที่ 123 มีผมคนเดียวก็พอแล้ว

เมื่อจูบเธอจนหนำใจแล้วเตชินก็ถอนริมฝีปากออก พิมถึงกับหายใจหอบราวกับคนจะขาดลมหายใจ

แววตาขุ่นเคืองจับจ้องเตชินอย่างเอาเรื่อง พอหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเธอจึงเอ่ยขึ้น

" ถ้าคุณจู่โจมจูบฉันแบบนี้อีกนะ ฉันจะตบคุณจริงๆด้วย "

เตชินยิ้มอย่างพอใจสบตากับสายตาเอาเรื่องคู่นั้นแล้วเอ่ยหยอกล้อ

" งั้นจูบอีกทีนะผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะทันตบผมหรือเปล่า "

เตชินโน้มหน้าเข้าไปใกล้ พิมก็เอามือมาบังหน้าไว้แล้วแล้วใช้ฝ่ามือดันหน้าเขาออกไปแล้วเอ่ย

" หยุดเลยนะ คุณอยากจะเจ็บตัวมากนักหรือไง "

เตชินเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ย

" หืม...เจ็บตัวเพราะคุณ ผมยินดีนะ "

พิมทำหน้ามุ่ยแล้วหันไปทางอื่นด้วยแววตาขุ่นเคืองแล้วบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ

" บ้าบอที่สุด "

ลำแขนอันแข็งแกร่งของเตชินโอบรัดเอวคอดของเธอเข้ามาในอ้อมกอดแล้วเอ่ย

" ทีนี้คุณจะยอมเป็นของผมคนเดียวหรือยัง "

พิมกลอกสายตามองเขาด้วยหางตาแล้วกลับมาทำหน้าบึ้งดังเดิมโดยไม่เอ่ยตอบอะไร

เตชินจับหัวเธอเข้ามาแนบชิดกับอกแกร่งแล้วเอ่ยต่ออย่างอ่อนโยน

" มีผมคนเดียวก็พอแล้วนะพิม ต่อไปนี้ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจ เจ็บใจ เจ็บแค้นหรือไม่พอใจผมเพราะเรื่องผู้หญิงอีก

ผมรู้ว่าผมทำได้ คุณก็ทำได้ ผมรู้ว่าผมเห็นแก่ตัว ที่ไม่ยอมให้คุณมีคนอื่น คุณต้องการเอาคืนผมใช่มั้ย "

พิมไม่ตอบและไม่สนใจ แม้ร่างกายจะถูกเขารัดไว้แน่น

แม้หน้าจะแนบชิดอกแกร่งของเขาแค่ไหน

เธอก็ยังไม่หายเคือง เตชินลูบผมเธอเบาๆแล้วเอ่ยต่อว่า

" คุณไม่ตอบผมก็ได้ แต่คุณฟังนะว่า หลังจากนี้ผมจะไม่ใจอ่อนให้กับผู้หญิงคนไหนแล้วนอกจากคุณ "

" ถ้าคุณพร่ำจบแล้ว ก็ปล่อย "

เห็นว่าพิมดูไม่เชื่อคำพูดเขาเลยเขาจึงย้ำว่า

" ผมพูดจริงๆนะพิม "

เธอไม่เชื่อคนอย่างเขาหรอก เพราะผู้ชายมักจะมาตายเพราะอุบายของหญิงงาม

ตั้งแต่อดีตก็มีมาให้เล่าขานเป็นตำนาน ไม่ว่าจะเป็นตำนานเจ้าแม่จามรีพม่าพ่ายศึกเพราะหญิงงาม

หรือแม้กระทั่งวีรกรรมที่ถูกจารึกไว้กลอุบายแม่ย่าโมหรือท้าวสุรนารีกำชัยเหนือทัพลาว

ที่ออกอุบายทำให้ทัพลาวหลงกลดื่มกันอย่างเมามายจนแตกทัพพ่ายศึก

ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรือปัจจุบันหญิงงามล้วนมีอุบายทำให้ผู้ชายหลงกลได้อย่างแยบยล

รตีก็เช่นกันอาศัยความอ่อนหวานทำให้เตชินลุ่มหลงจนใจอ่อน

สำหรับพิมแล้วสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือผู้หญิงเพราะผู้หญิงมีร้อยเล่ห์มารยาที่น่ากลัว

เธอไม่มั่นใจในตัวเตชินเลย หากเธอจะใช้ชีวิตอยู่กับเขาเธอจะมีความสุขไหม

เขาจะทิ้งเธอเมื่อไหร่ ไปหลงผู้หญิงคนใหม่ตอนไหนเธอก็ไม่สามารถคาดเดาได้

งานของเธอกับงานของเขาก็คนละสาย

ยากที่จะบรรจบพบเจอกันได้

แม้เขาจะพูดไว้ดิบดีแค่ไหน แต่เธอไม่ใช่คนเชื่อลมปากของใครง่ายๆอีกแล้ว

เพราะเธอเข็ดกับคำพูดของเขาจนจำฝังใจไปแล้ว

เตชินรู้ว่าพิมไม่มีทางเชื่อใจเขาง่ายๆเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เพราะเขาได้ทำลายความไว้ใจที่พิมมีให้ด้วยตนเองเขาจะยอมรับทั้งหมด

และจะค่อยๆหลอมความไว้ใจขึ้นมาใหม่เพื่อให้เธอเชื่อใจ ไว้ใจและมั่นใจที่จะอยู่กับเขาอย่างมีความสุขให้ได้

ทางด้านไตรภพเขาขับรถตามณัชชาไปยังบริษัทเพราะวันนี้เขาว่างที่จะตามจีบเธอ

แม้ปากของเขาจะเป็นอริกับผู้ชาย แต่กลับมีเสน่ห์กับผู้หญิง