ตอนที่ 152 ฉันเหนื่อย

พิมเชื่อเขาก็โง่แล้ว ไม่กลัวเขาแล้วเธอควรจะกลัวใครล่ะ

เธอจับไปที่ลูกบิดก้านโยกแล้วเปิดประตูหมุนตัวก้าวออกไปจากห้อง

แต่เตชินกลับคว้าเอวเธอไว้แล้วจับก้านโยกของประตู จากนั้นก็ยกเธอขึ้นมาแบกไว้บนบ่าแล้วล็อกประตูไว้แน่น

" คุณเตชิน คุณปล่อยฉันลงนะ "

เตชินยกมุมปากขึ้นแล้วเอ่ย

" หึ ปล่อยคุณ คุณก็หนีผมไปน่ะสิ ผมอุตส่าห์

มาหาคุณถึงห้องคุณจะแล้งน้ำใจไปไหน

ให้ผมนอนด้วยแค่คืนเดียวก็ไม่ได้ เกินไปมั้ย

ในฐานะคนไทยด้วยกัน "

" คุณพล่ามอะไร ปล่อยฉันลง ฉันเดินเองได้

คุณอยากนอนก็นอนเลย ตามใจคุณ "

พิมที่อยู่บนบ่าของเตชินเอ่ยเสียงขุ่นอย่างหงุดหงิด

เตชินเดินมาที่เตียงแล้ววางพิมนอนราบลงบนเตียง

พิมรีบลุกขึ้นกระเถิบถอยห่างจากเขาทันที

แล้วเอ่ยเสียงแข็งด้วยแววตาดุดัน

" คุณเตชิน คุณอย่าคิดทำอะไรฉันเด็ดขาดนะ หากคุณรักฉันจริง คุณต้องให้เกียรติฉันสิ "

ยามคับขันเธอก็ต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน

ในเมื่อเธอไม่มีทางเลือก

หากเขาแค่ขอนอนเฉยๆเธอก็ต้องจำใจยอมให้เขานอน

เตชินขึ้นมานั่งบนเตียงจ้องคนที่กระเถิบไปชิดหัวเตียงด้วยท่าทางหวาดกลัว เขาก็ยิ้มขึ้นมาแล้วเอ่ย

" คุณ ผมไม่ใช่ผีนะ คุณไม่ต้องกลัวผมขนาดนั้นก็ได้มั้ง "

พิมยังคงนั่งชิดหังเตียงจ้องเขาอย่างระมัดระวัง เขาเลยยกมือขึ้นมาตั้งฉากแบฝ่ามือออกแล้วเอ่ย

" โอเคๆ ผมรับปากว่าจะไม่ข่มขืนคุณ จะไม่

บุกทลวงจุดอ่อนหรือสัมผัสความนุ่มนวลของคุณ พอใจยัง "

คำพูดหยาบโลนที่ออกจากปากของเตชิน

ทำให้พิมถึงกับมองแรงทำตาเขียวใส่เขาด้วยหางตา แล้วเอ่ยอย่างเย็นชาว่า

" ทะลึ่งลามก หยาบคายที่สุด "

เตชินยิ้มแล้วนอนลงบนเตียงยอมรับคำด่า

ของพิมอย่างสบายใจ

สักพักเขาก็ลุกมานั่งหมุนตัวลงจากเตียงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าไปอาบน้ำ

พิมนั่งกอดเข่าด้วยความรู้สึกที่ไม่ปลอดภัย

เธอลงจากเตียงกำลังจะหนีออกไปจากห้อง

แต่เตชินกลับออกมาจากห้องน้ำแล้วเอ่ยถามขึ้น

" คุณจะไปไหน "

พิมได้แต่ยืนทำหน้านิ่งทำเนียนคล้ายเดินลงจากเตียงปกติ เธอไม่รู้จะตอบเขายังไงผ่านไปห้าวิถึงเอ่ยขึ้น

" ปละ...เปล่า ฉันแค่.......แค่จะไปหยิบไดร์เป่าผม

มาเตรียมไว้น่ะ คุณกลับเข้าไปอาบน้ำเถอะ "

กว่าเธอจะคิดออกก็ถูกเตชินรู้ทันหมดแล้ว

" มานี่ มาอาบน้ำกับผม "

เตชินกวักมือเรียกเธอให้เข้าไปหา พอเธอไม่ยอมเข้าไปหา

เขาเดินมาจับมือเธอแล้วลากเธอเข้าไปในห้องน้ำ

" ไม่...ไม่นะ คุณเตชิน ฉันไม่อยากอาบน้ำ "

พิมก็ยื้อตัวเองสุดฤทธิ์แต่ก็แพ้แรงผู้ชายอยู่ดี

พอเข้าไปในห้องน้ำเตชินก้มหน้ามองเธอที่เตี้ยกว่า ในขณะที่สองมือของเขา จับเอวบางของเธอแน่นแล้วเอ่ย

" ไม่อยากอาบน้ำ คุณเป็นแมวหรือไง หื้ม "

จากนั้นเขาก็ยื่นมือไปเปิดน้ำทันที พิมที่ตัวชิดกับเขาได้แต่ทำหน้าบูดบึ้งอย่างไม่พอใจ

สุดท้ายเธอก็ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อหลังชิดผนังใต้ฝักบัว เนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยน้ำที่ไหลลงมาจากข้างบน อย่างหนีไม่พ้น

เตชินเอาแชมพูมาบีบใส่ฝ่ามือแล้วสระผมให้เธอเบาๆ

เธอมองเขาด้วยความรู้สึกโกรธเคืองแล้วยื่นมือไปปิดน้ำจ้องหน้าเขาแล้วเอ่ยเสียงขุ่น

" คุณช่วยไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้ฉันหน่อย "

เตชินจ้องหน้าเธอแล้วผงกหัวเบาๆจากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปเอาผ้าเช็ดตัวให้เธอ

พิมจึงรีบอาบน้ำล้างฟองสบู่ออก ทั้งที่ยังมีเสื้อเสื้อผ้าอยู่บนตัว

พอเตชินกลับเข้ามาในห้องน้ำ เธอก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวจากมือเขา แล้วเอ่ย

" คุณอาบต่อเถอะฉันอาบเสร็จแล้วขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน หนาว "

เตชินก็ไม่พูดอะไรอีกรีบเข้าไปอาบน้ำ

แล้วตามเธอออกมา