ตอนที่ 17
ตอนที่ 17 คุณยินดีคบผมเป็นแฟนมั้ย
October 22, 2026
พิมเอาข้าวไปให้เตชินเสร็จเธอก็เอ่ยว่า
" ฉันเอาข้าวมาส่งคุณแล้ว วันนี้ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอก ขอลางานหนึ่งวันนะคะ "
เตชินเงยหน้าขึ้นมามองเธอแล้วเอ่ย
" คุณจะไปไหน ให้ผู้ช่วยคังไปส่งสิ "
ได้ยินดังนั้นเธอก็รีบเอ่ยปฏิเสธทันที
" ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเรียกรถเองได้ ฉันมีนัดกับเพื่อนที่ทำงานสายนี้ด้วยกัน วันนี้เป็นวันหยุดเขาพอดี เลยนัดเจอกันค่ะ "
สำหรับเธอแล้ว เธอจะให้คนอื่นมารู้เรื่องส่วนตัวของเธอไม่ได้
และยิ่งไม่ชอบให้คนอื่นมาละลาบละล้วงเรื่องของเธอแม้แต่นิดเดียว
เตชินทำท่าเข้าใจแล้วเอ่ย
" ผมจะให้คุณลาแค่วันเดียวนะ เย็นนี้กลับมาแล้วมารายงานตัวกับผมด้วย "
ได้ยินดังนั้นเธอรู้สึกอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา
[ นี่มันแม่บ้านประเภทไหนกัน ต้องรายงานเวลาเข้าเวลาออก นี่มันทหารองครักษ์ชัดๆ ]
เธอพึมพำในใจแล้วเอ่ยตอบว่า
" ค่ะ เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวค่ะ "
เอ่ยจบเธอก็เดินออกไปจากห้องของเตชิน
รถแท็กซี่ที่เธอเรียกก็มารอที่หน้าบริษัท
เมื่อลงไปถึงหน้าบริษัท เธอก็ขึ้นรถไป เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความดีใจ
สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข ที่เมื่อคืน อาจารย์
ป๊อบทักแชทมาหาเธอว่า
( พิม พรุ่งนี้คุณว่างมั้ย ผมเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เลยอยากชวนคุณไปดูหนังเป็นเพื่อนผมหน่อย )
เธอจึงพิมพ์แชทตอบไปว่า
( แล้วฟ้าใสไม่กลับมาด้วยเหรอคะ )
อาจารย์ป๊อบเลยตอบว่า
( ฟ้าใสไม่ได้กลับมาครับ )
( ผมขอเบอร์โทรพิมได้มั้ย )
เธอจึงตอบว่า
( ได้ค่ะ )
แล้วส่งเบอร์โทรไปให้อาจารย์ป๊อบทันที
อาจารย์ป๊อบโทรมาหาพิม เธอกดรับสายแล้วเอ่ย
" สวัสดีค่ะอาจารย์ "
อาจารย์ป๊อบเอ่ยขึ้น
" พรุ่งนี้คุณว่างมาเจอผมมั้ย ผมอยากเจอคุณ "
อาจารย์ป๊อบพูดออกมาตรงๆว่าอยากเจอพิม
ทำเอาพิมถึงกับแก้มแดงไปถึงใบหู
เมื่อคนที่เธอแอบชอบมาบอกว่าอยากเจอเธอ โอกาสดีๆที่จะได้เดทกันแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย
หากเธอปฏิเสธก็เท่ากับปล่อยโอกาสให้หลุดมือไป เธอยิ้มแล้วเอ่ยตอบไปว่า
" ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไปพบอาจารย์ "
แล้วทั้งสองก็นัดแนะเวลาสถานที่แล้วก็วางสายไป
พิมนั่งในรถคนเดียวสีหน้าดูอิ่มเอิบไปด้วยความสุข
อาจารย์ป๊อบนั่งรอพิมพ์หน้าโรงหนัง
เขาชอบพิมมานาน
แต่ไม่มีโอกาสสารภาพรักเลย เพราะพิมเป็นนักศึกษาของเขา
ดังนั้นสิ่งเดียวที่เขาทำได้คือ อดทนรอให้เธอเรียนจบ
แต่พอเธอเรียนจบ เขาก็ต้องไปเรียนต่อเมืองนอก
เขารู้สึกไม่สบายใจเลยที่เห็นพิมเป็นแม่บ้าน
ที่บ้านของเตชิน
เขาไม่ไว้ใจเตชินกลัวเตชินจะชอบพิม
แล้วชิงตัดหน้าเขาไปหนึ่งก้าว
เมื่อพิมมาถึงก็เดินเข้าไปหาอาจารย์ที่นั่งหันหลังให้ แล้วเอ่ย
" อาจารย์รอนานมั้ยคะ "
ได้ยินเสียงคนที่เฝ้ารอ อาจารย์ป๊อบก็ลุกขึ้น
หันมามองพิมด้วยความดีใจแล้วเอ่ย
" ไม่นานเลย "
จากนั้นก็เอ่ยต่อว่า
" พิม คุณอย่าเรียกผมว่าอาจารย์อีกเลย เรียกผมว่าพี่หรือป๊อบเฉยๆดีกว่านะ เพราะผมไม่ใช่อาจารย์ของคุณแล้ว "
ได้ยินดังนั้น ลึกๆแล้วเธอดีใจจนเนื้อเต้น เธอยิ้มแล้วเอ่ยตอบว่า
" ได้ค่ะ "
ป๊อบเลยเอ่ยต่อว่า
" ไหนลองเรียก พี่ป๊อบหรือป๊อบเฉยๆซิ "
พิมเขินจนเผลอเอาผมทัดใบหู แล้วเอ่ยเรียก
" พี่ พี่ป๊อบ "
ป๊อบดีใจและมีความสุข ที่สถานะของพวกเขาเปลี่ยนไปอีกขั้นแล้ว
จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้น
" หนังจะเริ่มฉายแล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะ "
" ค่ะ "
แล้วเขาก็ยื่นมือมาจับมือพิมไว้เดินจูงมือเธอเข้าไปในโรงหนัง
พิมมองไปยังมือของตัวเองที่ถูกมือใหญ่กุมเอาไว้แน่นอย่างมีความสุข
ราวกับฝันไป ไม่คิดว่าวันหนึ่ง เธอกับอาจารย์จะได้จูงมือกันไปดูหนังด้วยกันแบบนี้
[ ถึงตายก็นอนตายตาหลับแล้ว ]
เธอแอบพึมพำในใจเบาๆ สำหรับเธอในโลกใบนี้ จะมีสักกี่คน ที่สมหวังกับคนที่แอบชอบมานาน
ทั้งสองนั่งดูหนังกันอย่างเงียบๆ พอหนังจบพวกเขาก็เดินออกมาจากโรงหนัง
ป๊อบจึงหันมาถามพิมว่า
" เย็นแล้วเราไปหาอะไรทานกันดีมั้ย "
พิมพยักหน้า ป๊อบจึงเอ่ยถามต่อว่า
" คุณอยากทานอะไร "
เธอคิดว่า กว่าเธอจะมีโอกาสได้อยู่กับคนที่แอบชอบ เธอก็อยากจะอยู่กับเขานานๆ
เธอจึงเอ่ยขึ้น
" งั้นเราไปกินชาบูมั้ยคะ "
" เอาสิขอแค่คุณอยากกิน ผมกินได้หมด "
แล้วทั้งสองก็เดินไปที่ร้านชาบู นั่งทานชาบูกันอย่างเอร็ดอร่อย
พอทานเสร็จพวกเขาก็เดินเล่นต่อ เพื่อให้อาหารที่ทานเข้าไปได้ย่อย
เมื่อรู้สึกว่าดึกมากแล้วพิมจึงเอ่ยขึ้น
" เอ่อ พี่ป๊อบ นี่ก็ดึกมากแล้วฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่าค่ะ "
ป๊อบจึงเอ่ยขึ้น
" ให้ผมไปส่งนะ "
ความจริงเธอก็อยากให้เขาไปส่ง แต่เธอกลัว
เตชินจะรู้ จึงเอ่ยปฏิเสธไป
" ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเรียกแท็กซี่ดีกว่า "
ได้ยินดังนั้น ป๊อบก็ยิ่งเป็นห่วง จึงเอ่ยขึ้น