ตอนที่ 205 คุณยังตัดใจจากเธอไม่ได้

หนึ่งเดือนต่อมา วันแต่งงานของจอห์นกับณัชชาก็มาถึง

ในห้องแต่งตัวของเจ้าบ่าว ป๊อบกับเตชินที่ทำหน้าที่เพื่อนเจ้าบ่าวก็มาแต่งตัวในห้องเดียวกัน

พอแต่งตัวเสร็จเตชินก็เดินเข้าไปหาจอห์นที่สีหน้าดูเคร่งขรึมเย็นชาราวกับถูกบังคับให้แต่งงาน แล้วเตชินก็เอ่ยถามขึ้น

" คุณจอห์น คุณเป็นอะไรหรือเปล่า วันนี้เป็นวันสำคัญของคุณนะ ทำไมสีหน้าคุณดูเหมือนไม่มีความสุขเลยล่ะ "

จอห์นที่นั่งอยู่ก็หันมามองเตชินแล้วเอ่ย

" ทำไมผมจะไม่มีความสุขล่ะ "

จากนั้นเขาก็ฝืนยิ้มขึ้นแล้วเอ่ยอย่างปากแข็งด้วยความประชดประชันในใจ

" ผมมีความสุขและดีใจมากที่จะได้แต่งงานกับคนที่ผมหลงรักมานานอย่างคุณณัชชา ผมมีความสุขมาก "

เขาอารมณ์ไม่ดีมากที่เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอฟ้าใส

พอโทรไปหาเธอ เธอก็ไม่รับ นั่นทำให้เขาหงุดหงิดอารมณ์ไม่ดีเอามากๆ

[ ฟ้าใสนะฟ้าใส รอให้งานแต่งผ่านไปก่อน แล้วผมจะกลับไปลงโทษคุณให้หนักเลย คอยดู ]

ป๊อบได้ยินดังนั้นก็ยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยันด้วยความรู้สึกแสลงหู

เขายื่นมือไปหยิบผ้าขาวที่เตรียมไว้แล้วเดินเข้าไปหาจอห์นจากนั้นก็เอ่ยว่า

" คุณจอห์น วันนี้เป็นวันพิเศษของคุณ พวกเรามีอะไรจะเซอร์ไพรส์คุณด้วย แต่คุณจะต้องปิดตาด้วยผ้าผืนนี้ก่อน "

จอห์นมองป๊อบด้วยแววตาเย็นชาอย่างไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่

เดิมทีเขาก็ไม่ค่อยชอบหน้าป๊อบเท่าไหร่อยู่แล้ว เพราะฟ้าใสมองป๊อบด้วยแววตาพิเศษและดูชื่นชอบป๊อบมาก

ดังนั้นคำพูดป๊อบเลยไม่ค่อยเข้าหูเขา ถ้อยคำมันฟังไม่รื่นหูเขาเอาเสียเลย

เขาเบือนหน้าไปทางอื่นโดยไม่เอ่ยตอบอะไรแสดงออกชัดเจนว่าไม่สนใจไม่ให้ความร่วมมือกับป๊อบ

เตชินเห็นดังนั้นก็หันไปมองป๊อบแล้วยื่นแขนออกไปแบมือขอผ้าสีขาวจากป๊อบ

ป๊อบมองเตชินอย่างเย็นชาแล้วโยนผ้าขาวผืนยาวนั้นให้เตชินอย่างอารมณ์เสีย

ถ้าไม่ใช่เพราะณัชชาขอมา เขาจะไม่มาอยู่ใกล้และจะไม่มาแต่งตัวห้องเดียวกันกับคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าอย่างเตชินกับจอห์นหรอก

ส่วนเตชินเองก็ไม่ได้สนใจว่าป๊อบจะรู้สึกกับเขายังไง ไม่ว่าจะถูกมองด้วยสายตาแบบไหน เขาไม่สน

เพราะเขามีความสุข เป็นผู้ชนะ สมหวังในทุกสิ่งที่ต้องการ เขาไม่ถือถ้าป๊อบจะเกลียดเขา เขาไม่แคร์

เพราะภรรยาเขาคือคนที่ป๊อบรักมากที่สุด เขาได้เธอมาเท่ากับชนะป๊อบแล้ว

วันนี้ภรรยาเลือกเขา รักเขา แค่นี้ก็พอแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องแคร์ใครแล้วนอกจากภรรยา

พอเขารับผ้ามาแล้วก็หันไปเอ่ยกับจอห์นว่า

" คุณจอห์น ในฐานะที่เราเป็นมิตรภาพที่ดีต่อกัน ขอคุณให้ความร่วมมือกันหน่อยครับ ผมรับรองว่าเซอร์ไพรส์นี้คุณพอใจแน่นอน "

ได้ยินดังนั้นจอห์นก็เงยหน้ามองเตชินแล้วเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดด้วยความลืมตัว

" มันจะไม่มีอะไรน่าพอใจไปกว่าการได้แต่งงานกับ....กับ... "

เตชินเลิกคิ้วขึ้นจ้องหน้าจอห์นด้วยความสนใจพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น

" กับใครเหรอครับ "

เขากับป๊อบจ้องหน้าจอห์น อย่างรอฟังประโยคสุดท้ายของจอห์นอย่างตั้งใจ

" กับคนที่รักไง "

จอห์นเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์เสีย แล้วเตชินก็ยิ้มขึ้นที่มุมปากเบาๆ จากนั้นก็เอ่ยเสียงเย็นคล้ายขู่ในน้ำเสียง

" อ๋อ ครับ ผมก็นึกว่าคุณจะไม่อยากแต่งงานกับน้องสาวผมแล้วซะอีก "

" ไม่ใช่แน่นอน คุณณัชชาเป็นคนสวย เก่ง

ผมโชคดีที่ได้แต่งกับเธอ ผมจะไม่อยากแต่งได้ยังไงกัน "

ตอนนี้เขาเหมือนน้ำท่วมปากอยากจะพูดว่ารักฟ้าใส อยากแต่งงานกับฟ้าใสก็พูดไม่ได้แล้ว

เพราะเกรงใจเตชินถึงแป็ดส่วนและไม่อยากให้ณัชชาเสียหน้าด้วยเพราะเธอท้องอยู่

ป๊อบได้ยินดังนั้นก็ไม่เอ่ยอะไรทำเพียงแค่ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเล็กน้อย แล้วกลับไปนั่งลงบนโซฟา

เตชินยิ้มอ่อนแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

" ครับ งั้นคุณก็ต้องให้ความร่วมมือกันแล้ว "

แล้วเตชินก็ยกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาข้อมือ จากนั้นก็เลื่อนสายตามองป๊อบแล้วเอ่ยกับเขาต่อว่า

" ใกล้จะได้เวลาแล้ว คุณหลับตาลงเถอะ แล้วผมจะพาคุณออกไปยืนรอเจ้าสาว "

" อือ "

จอห์นหลับตาลง เตชินก็เอาผ้าสีขาวมาปิดตาเขาไว้ จากนั้นก็จับแขนเขาให้ลุกขึ้นพร้อมกับเอ่ยว่า

" ออกไปกันเถอะ "

ป๊อบเข้ามาจับแขนอีกข้างของจอห์นแล้วพาจอห์นเดินออกไปยืนบนเวที