ตอนที่ 234 หรือว่าคุณไม่รักผมแล้ว

ช่วงบ่ายพ่อกับแม่ของป๊อบมาที่บ้านณัชชา

พวกเขาก็นั่งพูดคุยกันตามประสาคนรู้จักมักคุ้นอย่างสนิทสนม

แล้วแม่ของณัชชาก็เอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบอย่างมีความนัยแอบแฝง

" เป็นยังไงกันบ้างอยู่บ้านโน้นสบายดีกันทุกคนมั้ยคะ "

คุณแม่ป๊อบยิ้มแล้วเอ่ยตอบอย่างเข้าใจความหมายแฝง

" สบายดีค่ะ ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตองเลยค่ะ สุขภาพดีขึ้นมาก โรคภัยไข้เจ็บก็ไม่มีแล้วค่ะ "

" ดีๆ นับว่าเป็นข่าวดี เป็นสิ่งที่ดีจริงๆ "

แม่ณัชชาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

นานแล้วที่เขาไม่ได้เจอลูกสาวเลยนับตั้งแต่วันคลอด เขาดีใจมากที่ได้ยินแม่ของลูกเขยพูดแบบนั้น

คำพูดพวกนี้คนที่ไม่รู้อะไรอย่างป๊อบได้แต่นั่งฟังอยู่ข้างลูกสาวอย่างเงียบๆ

โดยไม่รู้เลยว่าแม่ตัวเองกับแม่ยายกำลังพูดเรื่องสุขภาพของภรรยาเขาอยู่

" อ้อ จริงสิ ที่ฉันมาวันนี้ เพื่อมาบอกว่าตาป๊อบน่ะมีบ้านพักริมทะเลอยู่หลังหนึ่ง บรรยากาศดีมาก "

" จริงเหรอคะ "

คุณแม่ณัชชาออกอาการตื่นเต้นเมื่อได้ยินแบบนั้น

" จริงค่ะ ฉันเพิ่งกลับมาจากที่นั่น ก็มาหาคุณเลย "

แม่ของป๊อบกับแม่ณัชชา จากนั้นก็หันไปทางลูกชายแล้วเอ่ย

" ป๊อบ พรุ่งนี้ลูกก็พาลูกสาวกับพ่อตาแม่ยายไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจหน่อยสิ

จิตใจทุกคนจะได้ดีขึ้น ความเศร้าโศกเสียใจที่สุมอยู่ใจอกในใจจะได้น้อยลง

แม่กับพ่อเพิ่งไปมาตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว

ลูกต้องพาผู้ใหญ่ออกไปเที่ยวพักผ่อนบ้างนะ

ผู้ใหญ่จะได้รู้สึกผ่อนคลายสบายใจมากขึ้น

อย่าเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในบ้านแบบนี้เลยนะ

แม่เห็นลูกเศร้าแล้วแม่ปวดใจ คนที่อยู่ต่อจะต้องอยู่อย่างเข้มแข็งและอยู่อย่างมีความสุข

คนไปถึงจะไปอย่างหายห่วง อย่าทำให้คนไปจมอยู่กับความทุกข์นะในโลกวิญญาณอย่างโดดเดี่ยวนะลูก "

ป๊อบเข้าใจเจตนาของแม่เขาดี เขาจึงเอ่ยตอบด้วยสีหน้าฝืนยิ้มว่า

" ครับ พรุ่งนี้ผมจะพาทุกคนไปพักผ่อนที่บ้านพักริมทะเลตามที่แม่แนะนำ "

เขาคิดว่าในเมื่อณัชชาไม่อยู่แล้วเขาควรจะดูแลพ่อแม่เธอให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้เธอจากไปอย่างสบายใจ

แม่ป๊อบได้ยินลูกชายรับปากดังนั้นจึงยิ้มอย่างดีใจแล้วเอ่ย

" ดีๆ พรุ่งนี้ก็ไปกันแต่เช้ามืดเลยนะ บรรยากาศที่นั่นดีมากเลย

แม่เชื่อว่าบรรยากาศที่นั่นจะทำให้ลูกมีความสุขและอยากที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง "

เอ่ยจบแม่ป๊อบก็หันมายิ้มให้กันกับแม่ณัชชา

ส่วนคุณพ่อทั้งสองก็นั่งยิ้มเงียบๆอย่างอบอุ่น

" ครับ "

" เอ่อ งั้นแม่กลับก่อนนะ แม่เพิ่งกลับมาถึงรู้สึกเหนื่อยๆ พรุ่งนี้อย่าลืมพาครอบครัวไปนะ "

" ครับ "

แล้วแม่กับพ่อของป๊อบก็ลุกจากโซฟา เดินออกจากบ้าน โดยพี่คุณพ่อกับคุณแม่ของณัชชาเดินไปส่ง

ป๊อบนั่งมองลูกสาวที่หลับปุ๋ยอย่างเงียบๆด้วยแววตาอ่อนโยนปนเศร้า

เบบี๋น้อยจอมขี้เซาหลับไปยิ้มไปไม่รู้ว่าฝันเห็นอะไร เอาแต่ยิ้มใหญ่เลย ช่างดูน่ารักน่าชัง

ป๊อบเห็นลูกสาวยิ้มเขาจึงเอ่ยออกมาเบาๆว่า

" ฝันดีเหรอลูก ฝันเห็นคุณแม่อยู่หรือเปล่าคะ ดูสิยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว "

เขาหลงลูกสาวมาก อยากที่จะเลี้ยงดูลูกสาวด้วยตนเองแบบนี้ไปตลอดโดยไม่จ้างพี่เลี้ยง

เช้าวันต่อมา พ่อบ้าน แม่บ้านช่วยกันขนกระเป๋าเดินทางของเจ้านายไปไว้ท้ายรถ

ป๊อบอุ้มลูกสาวลงมา เห็นแม่ยายนั่งรออยู่ในห้องรับแขกจึงเอ่ย

" คุณแม่ช่วยอุ้มณชาให้หน่อยครับ

ผมจะไปเตรียมคาร์ซีทก่อน "

" ได้สิ ลูกไปเตรียมเถอะ ให้เบบี๋ณชามาอยู่กับยายเดี๋ยวยายจะดูแลหลานเองนะคะ "

ผู้เป็นยายรับหลานมาอุ้มอย่างเบามือด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน

ป๊อบเดินออกจากบ้านไปที่รถ จัดเตรียมคาร์ซีทไว้ข้างๆเบาะนั่งของเขา

เสร็จแล้วก็เดินกลับเข้ามาในบ้านแล้วเอ่ยกับพ่อแม่ของภรรยาว่า

" ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วไปกันเถอะครับ "

เขาไปอุ้มลูกคืนจากแม่ยายแล้วเดินออกไปขึ้นรถ วางลูกนอนลงในคาร์ซีทข้างเขา

เมื่อทุกคนขึ้นมาในรถเรียบร้อยแล้ว คนขับก็ขับออกไป รถตู้ขับเคลื่อนไปตามท้องถนน

อีกด้านหนึ่งที่ริมทะเล ณัชชาตื่นมาวิ่งออกกำลังกายแต่เช้า

ฟังเสียงลม ฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่ง นั่งชมวิวสูดอากาศบริสุทธิ์บนโขดหิน รอดูพระอาทิตย์ขึ้นอย่างเงียบๆ

พอแดดเริ่มออกเธอถึงจะกลับเข้าไปในบ้าน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

นั่งแต่งหน้ารอพร้อมผู้ช่วยมือสมัครเล่นที่คอยช่วยอำนวยความสะดวกให้เธอในการแปลงโฉม