ตอนที่ 29 ต่อให้ผมเมามากแค่ไหน ผมก็อุ้มคุณได้สบาย

พิมนอนบนเตียงใหญ่ที่หนานุ่ม เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะเสียงกริ่ง

แววตาฉายแววหวาดผวาชัดเจน

เธอรวบรวมสติ ค่อยๆลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตู จากนั้นก็เดินลงไปชั้นล่าง

เพื่อไปเปิดประตูหน้าบ้านตามความเคยชิน

แต่เธอลืมนึกไปว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสถานะแม่บ้านแล้ว

เมื่อเธอยื่นมือไปเปิดประตูบ้าน ประตูก็ถูกเปิดจากด้านนอกซะก่อน

นาวินพยุงตัวเตชินประคองกลับเข้ามาในบ้านอย่างทุลักทุเล

พิมเห็นดังนั้นเธอก็ถอยหลังไปทันที

เพราะสัญชาตญาณของเธอบอกว่า ไม่ควรเข้าใกล้เตชิน

เธอจึงเอ่ยกับนาวินว่า

" รบกวนคุณนาวินช่วยพาเขาไปนอนในห้องหน่อยนะคะ "

นาวินเห็นว่าพิมดูกลัวๆ เว้นระยะห่างกับเตชิน

เขาก็ไม่อยากทำให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งตกใจและลำบากใจ จึงเอ่ยตอบว่า

" ได้ครับ "

แต่เตชินกลับเอ่ยขึ้นพร้อมกับผลักนาวินออกไปจากตัวเขา

" นาย ครับ อะไร ฉันจะกลับขึ้นไปพร้อมพิม นายกลับบ้านไปเลย ไป "

นาวินเริ่มสงสัย ในคำพูดของเตชิน

[ ทำไมเตชินพูดอย่างกับว่าอยู่ห้องเดียวกันกับพิมเลยวะ คงไม่ใช่หรอก เราคงคิดมากไปเอง ]

นาวินสลัดความคิดออกไป เมื่อถูกไล่ให้กลับ เขาก็กลับออกไป พิมจึงเดินไปส่งเขา

จากนั้นเธอก็หมุนตัวกลับเข้ามาในบ้านอย่าง

กล้าๆกลัวๆ

เตชินนั่งรอพิมออกไปส่งนาวินบนโซฟา พอเห็นเธอเดินกลับเข้ามา จึงเอ่ยขึ้น

" คุณช่วยประคองผมขึ้นห้องหน่อย "

พิมไม่เข้าใกล้เตชินและยังปฏิเสธที่จะพาเขาขึ้นห้องแบบอ้อมๆ

" คุณตัวใหญ่ขนาดนั้นแถมยังเมาตัวอ่อนปวกเปียกอีก ฉันประคองคุณไม่ไหวหรอก

คืนนี้คุณนอนบนโซฟาในห้องนี้ก่อนมั้ย รอให้คุณสร่างเมาแล้ว ค่อยเดินกลับขึ้นห้อง "

เตชินได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น

" คุณกลัวผมจะทำอะไรคุณหรือไง "

พิมยืนนิ่ง มองต่ำอย่างเย็นชา แล้วเอ่ยออกมาตรงๆว่า

" ใช่ค่ะ "

เตชินเดินเข้าไปจับมือเธอแล้วเอ่ย

" ผมบอกแล้วไง ว่าผมจะไม่ทำอะไรคุณอีก จนกว่าคุณจะเต็มใจ ยอมผมเอง "

คำพูดและน้ำเสียงของเขาไม่เหมือนคนเมาจนทำให้พิมตกใจ

เธอจึงเอ่ยถามขึ้น

" นี่คุณไม่ได้เมาเหรอ "

เตชินจึงอุ้มพิมขึ้นมาแล้วเดินขึ้บบันไดไปพร้อมกับเอ่ย

" ต่อให้ผมเมามากแค่ไหน ผมก็อุ้มคุณได้สบาย ถ้าไม่อยากตก ห้ามดิ้นเข้าใจมั้ย "

จากนั้นเขาก็เปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้อง ค่อยๆวางพิมให้นั่งลงบนเตียง

แล้วเอ่ยเสียงแผ่วทุ้มและอ่อนโยนที่สุด

" คุณนอนเถอะ ไม่ต้องกังวลว่าผมจะขืนใจคุณ ผมจะไปอาบน้ำแล้ว

ถ้าคุณไม่อยากให้ผมนอนด้วย ผมจะไปนอนโซฟาในห้องทำงานเอา "

เอ่ยจบเข้าก็ไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าไป

อาบน้ำทันที

ได้ยินดังนั้นพิมรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย

จากนั้นเธอก็ไปหยิบผ้าห่มกับหมอนและหมอนข้าง

เอาไปวางไว้ให้เขาบนโซฟา ในห้องทำงานของเขา

ซึ่งห้องทำงานกับห้องนอนของเตชินนั้นเชื่อมติดกัน

มีเพียงกระจกใสๆกั้นอยู่ สามารถมองเห็นกันและกันได้ถ้าไม่ปิดม่าน

จากนั้นเธอก็กลับมานอนลงบนเตียงพยายามหลับตา แกล้งทำเป็นหลับ

แต่หูกลับตั้งใจฟังเสียงน้ำที่ไหลจากฝักบัว

ในห้องน้ำตลอด

เพราะเธอไม่เชื่อคำพูดของเตชินแล้ว

เตชินอาบน้ำเสร็จ ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวปกปิดช่วงล่างไว้

แล้วยืนเช็ดผม สายตาจับจ้องบนตัวคนที่นอนอยู่บนเตียง

เขารู้ว่าพิมแกล้งหลับ จากนั้นเขาก็หันไปมองยังห้องทำงาน เห็นผ้าห่มกับหมอนวางอยู่

จึงเดินไปเป่าผม และเปลี่ยนเป็นใส่ชุดนอน

จากนั้นก็เดินเข้ามาหาพิมที่นอนหันหลังให้

เขาจึงเข้าไปโอบกอดเธอเบาๆแล้วก้มลงไปจูบหน้าผากเธออย่างนุ่มนวล

พิมที่แกล้งหลับเกือบจะตัวแข็งทื่อแล้ว แต่เธอก็แกล้งหลับต่อไป

จากนั้นเตชินก็เอ่ยขึ้น

" หลับฝันดีนะ อย่ากังวลไปเลย ผมจะไม่บังคับฝืนใจคุณแล้ว "

เอ่ยจบเขายื่นมือไปปิดไฟที่หัวเตียงให้พิม

แล้วลุกออกจากเตียง

เดินไปนอนบนโซฟาในห้องทำงาน

เมื่อในห้องมืดสนิทลง พิมลุกขึ้นมานั่ง ค่อยๆพ่นลมหายใจออกมา

มองไปยังห้องทำงานที่เตชินนอนอยู่แล้วพึมพำออกมาในใจ

[ ใจหายใจคว่ำหมด หลับฝันดีกับผีสิ คำพูดนายมันเชื่อได้ที่ไหนล่ะ ]

ในวันรุ่งขึ้น พิมตื่นแต่เช้า เธอรู้สึกไม่สดชื่น ดวงตาไม่สดใสเหมือนเคย และลืมตาแทบไม่ขึ้น

เธอจึงไปล้างหน้า แปรงฟัน เพื่อให้ตัวเองรู้สึกสดชื่นขึ้นมาหน่อย

จากนั้นก็เดินเธอออกจากห้อง แล้วลงไปชั้นล่าง

ด้วยชุดนอนสีพีช