ตอนที่ 64 เก่งไปหมด แต่มาตายตอนจบ ที่ภรรยา

เตชินวิ่งตามพิมออกมาแล้วหยุดเธอไว้โดยการจับแขนของเธอ

แล้วเขาก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมว่า

" เรามีเรื่องต้องคุยกัน "

พิมง้างมือขึ้นมาตบไปที่หน้าของเขาเต็มแรง

แล้วมองเขาด้วยแววตาแข็งกร้าวดุดัน

กลับมากำมือแน่นข้างลำตัว สีหน้าเธอดูนิ่งเฉย ยากจะรู้ระดับความโกรธที่มีในใจ ที่ยากจะควบคุมแล้ว

เตชินอึ้งไปเลยเกิดมาเขาไม่เคยโดนใครตบหน้ามาก่อน ในชีวิตนี้ของเขาคงมีแต่พิมคนเดียวแล้ว

ผู้ช่วยคังยิ่งอึ้งกว่า จากนั้นก็แอบพึมพำในใจ

[ ไม่คิดว่าสาวน้อยตัวเล็กๆอย่างคุณพิม

เวลาโกรธจะรุนแรงและน่ากลัวขนาดนี้ ]

จากนั้นพิมก็เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา

" ตบนี้คุณควรจะได้รับนานแล้ว ที่ผ่านมาฉันเกรงใจคุณถึงห้าส่วน

ก็เพราะคิดว่าคุณเป็นนายจ้าง แต่วันนี้มันไม่ใช่แล้ว

ฉันจะบอกให้นะ ในชีวิตสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือคนที่พยายามจะทำให้ฉันเสียหายนี้แหละ

ถึงฉันจะจน แต่ฉันก็มีเกียรติมีศักดิ์ศรี ใช่ว่าคุณอยากจะทำอะไรกับฉันก็ทำได้ "

เอ่ยจบเธอก็ดึงแขนกลับมาอย่างแรงแล้วเดินผ่านเตชินไป

ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไอของความเย็นชา

ที่แผ่ปกคลุ่มรอบตัวเธอ

เตชินยังยืนนิ่งอยู่กับที่ทั้งโมโหที่ถูกตบต่อหน้าลูกน้องและสับสนว่าควรจะทำยังไงกับเธอดี

แต่ลึกๆก็แอบกลัวเธอจะโกรธและเย็นชาใส่อีก เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกแคร์คนอื่น

และคนอื่นที่ว่าก็คือพิม พิมคือคนที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกนี้

ผู้ช่วยคังเห็นเจ้านายนิ่งไปนาน เขาจึงเเดินเข้ามาหาใกล้ๆแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

" คุณชายครับ คุณพิมไปไกลแล้ว คุณชายจะตามไปอยู่มั้ยครับ "

เตชินไม่ตอบแต่รีบก้าวเท้ายาวเดินตามพิมไปพร้อมกับพึมพำอย่างหงุดหงิด

" ในเมื่อเธอเป็นคนตบเราก่อน ทำไมเราต้องกลัวว่าเธอจะโกรธด้วย ทำไมต้องแคร์ความรู้สึกเธอ "

พิมเดินออกจากโรงแรม แล้วเดินตรงไปยังรถที่จอดรอเธออยู่

เมื่อเดินไปถึงรถเธอก็ยื่นมือไปเปิดประตู

กำลังจะเข้าไปในรถ

เตชินก็มาขวางเธอไว้แล้วปิดประตูไป

เธอจ้องหน้าเขาด้วยความโกรธเคือง แววตาเย็นชา ซ่อนความดุดันความแข็งกร้าวไว้ใต้นัยน์ตา

แล้วเอ่ย

" คุณทำบ้าอะไร "

" กลับไปกับผม "

เตชินเอ่ยเสียงแข็งแฝงความเย็นชา

" คุณเตชิน กรุณาอย่ามาใช้อำนาจ ออกคำสั่ง

บังคับฉันแบบนี้ค่ะ ฉันไม่ใช่พนักงานในบริษัทของคุณ หลีกไป! "

เธอเอ่ยพร้อมกับผลักเขาออกไป แล้วยื่นมือไปเปิดประตูรถทันที

แต่จังหวะที่เธอจะเข้าไปในรถ เตชินก็ดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนแน่น

แล้วเอากระเป๋าตังค์ออกมาจากในกระเป๋าเสื้อสูทหยิบแบงค์พันยื่นให้คนขับรถ พร้อมกับเอ่ย

" ค่าเสียเวลา ไม่ต้องทอน "

คนขับรับแบงค์พันมาแล้วเอ่ย

" ขอบคุณครับ เอ่อ คุยกันดีๆนะครับ "

จากนั้นคนขับรถก็ขับออกไป พิมพยายามจะผลักเขาออกไป แต่ก็ไม่สำเร็จ เธอจึงเอ่ยด้วยความโมโห