บทที่ 7 ออกเดินทาง

แม้ว่าหลินมู่อิงจะได้ถูกซูเนี่ยนเจินทุบตีมาเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่มีรอยแผลเป็นใดๆ ปรากฏบนใบหน้า คอ ข้อมือ และส่วนอื่นๆ ของเธอเลย เพราะเธอเลือกลงมือเฉพาะจุดในร่มผ้า หากมีใครรู้ว่าเธอทุบตีลูกเลี้ยงภาพลักษณ์ที่เธอสร้างมาก็คงพังทลายลงในพริบตา

หลินมู่อิงเป็นคนสวยและหน้าตาดีอยู่แล้ว วันนี้เธอยังสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ไม่มีรอยปะอยู่เลย แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเสื้อผ้าธรรมดา แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลต่อความงามของเธอ ถึงแม้ว่าโดยรวมเธอจะผอม แต่หลินมู่อิงกลับมีผิวที่ขาวมาก โครงหน้าสวยได้รูป โดยเฉพาะดวงตาที่ดูมีชีวิตชีวา

เมื่อประกอบกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอในตอนนี้ หลินมู่อิงก็เหมือนกับดวงอาทิตย์ดวงน้อยๆ ที่กำลังส่องแสงสว่างบดบังคสวามมืดมิดได้เป็นอย่างดี ผู้ชายหลายคนในรถไม่อาจละสายตาจากเธอได้หลังจากเห็นรูปลักษณ์ของเธอ

"ไอ้สารเลว! มองอะไรอยู่!!" ชายคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปสองที่นั่งจ้องมองหลินมู่อิง ไม่ละสายตาจนถูกผู้หญิงที่นั่งข้างๆ ดุด่า

“ฉันไม่ได้มองอะไรเลย เธอคิดไปเองหรือเปล่า” ชายคนนั้นรีบแก้ตัว

“เธอดูเหมือนเด็กสาวที่ได้รับการศึกษาและกำลังเตรียมตัวไปชนบท มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมองเธอ ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากทำงานหนักในชนบทสักสองปี เธอก็จะกลายเป็นเหมือนฉัน”

ชายผู้นี้เม้มริมฝีปากด้วยความไม่เชื่อหลังจากได้ฟังภรรยาของเขาพูดออกมา สาวสวยอย่างนี้จะมาเป็นเหมือนเมียฉันได้อย่างไร เขาได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าพูดออกมา

เมื่อมองดูผิวสีดำถ่านและรูปร่างไหล่กว้างและเอวหนาของภรรยา ชายคนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึกๆ ในใจ เขาได้แต่เงียบเพียงเท่านั้นถ้าหากเขากล้าที่จะพูดอะไรออกมาตอนนี้ ภรรยาของเขาคงทุบตีเขาจนตายแน่

ไม่ไกลนัก ชายผิวคล้ำผมตัดสั้นก็เห็นหลินมู่อิงด้วย เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ ดวงตาของเขาแดงและมีน้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย แต่เขาได้ห้ามความคิดที่ไม่เหมาะไม่ควรเอาไว้ได้ในที่สุด

หลินมู่อิงหันศีรษะไปมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดและเงาของต้นไม้สาดส่องผ่านใบหน้าของเธอดูเงียบสงบท่าทางไม่อนาทรร้อนใจของเธอ ทำให้ชายผู้นั้นสนใจที่จะจ้องมองดูเธอเป็นเวลานาน ตรงข้ามกับหลินมู่อิง เป็นหญิงสาวที่มีผิวคล้ำเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะมีอายุราวๆ สิบแปดหรือสิบเก้าปี แม้ว่าเสื้อผ้าจะเก่าไปนิดหน่อยแต่ก็ดูสะอาดมาก ผมสั้นของเธอทำให้เธอดูสดชื่นและมีความสามารถ

ข้างๆ เธอยังมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อลายดอกไม้ กางเกงสีเทาอ่อนและแม้กระทั่งรองเท้าหนังเล็กๆ หนึ่งคู่ ในเวลานี้ เขาถือแอปเปิลและกินมันเป็นชิ้นเล็กๆ ตอนแรกเธอเห็นว่าผู้ชายหลายคนมองมาที่เธอ เธอก็คิดว่าพวกเขาเหล่านั้นกำลังมองเธออยู่ เธอคิดว่าตัวเธอเองก็ดูดีและแต่งตัวดีมากอยู่แล้ว

แต่เมื่อหญิงสาวตระหนักว่าคนเหล่านั้นกำลังมองหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ในแนวทแยงตรงข้ามกับเธอ เธอก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที ตอนนี้เป็นเวลาก็ใกล้เที่ยงแล้ว หญิงสาวผมสั้นที่นั่งตรงข้ามหลินมู่อิงหยิบแพนเค้กผักข้าวโพดออกมาจากกระเป๋าของเธอแล้วเริ่มกิน

หญิงสาวในชุดลายดอกไม้หยิบถุงเค้กลูกพีชเล็ก ๆ แล้วกินเข้าไป ตอนนั้นรถไฟค่อนข้างโคลงเคลง และเธอไม่รู้ว่าทำไมสาวผมสั้นถึงสำลักแพนเค้กข้าวโพด สาวผมสั้นเผลอคายเค้กข้าวโพดออกจากปากไปบ้าง ทำให้หญิงสาวในชุดลายดอกไม้ข้างๆ เธอต้องกรี๊ดออกมา

จากนั้นเธอก็หยิบแก้วน้ำและถุงเค้กลูกพีชที่วางเอาไว้บนโต๊ะด้วยความรังเกียจบนใบหน้าของเธอ และเธอจ้องมองสาวผมสั้นอย่างเคียดแค้นและไม่พอใจเป็นอย่างมาก สาวผมสั้นรีบขอโทษทันที เมื่อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าของเธอไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ขอโทษ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

หญิงสาวในชุดลายดอกไม้อดไม่ได้ที่จะผงะถอยหลังและไม่ตอบสนองใดๆ แทนที่จะทำเช่นเดียวกับหญิงสาวในชุดลายดอกไม้เธอกลับหยิบกาต้มน้ำออกมาจากกระเป๋าของเธอ และส่งสัญญาณให้สาวผมสั้นดื่มน้ำที่เธอยื่นให้

“ขอบคุณ แต่ไม่เป็นไร ฉันแค่ไปตักน้ำมาเองได้” สาวผมสั้นพยักหน้าให้หลินมู่อิง จากนั้นก็กระติกน้ำที่ค่อนข้างเก่าออกมาจากกระเป๋าของเธอและเดินออกไปเพื่อกดน้ำร้อน หญิงสาวในชุดลายดอกไม้ที่นั่งอยู่ข้างนอกขยับออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อให้สาวผมสั้นเดินผ่านไป

สองคนนี้จริงๆ แล้วเป็นเยาวชนที่มีการศึกษาที่ไปถูกส่งไปชนบทเหมือนกับหลินมู่อิงในครั้งนี้ อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้พูดคุยกับกับหลินมู่อิงมากนักในชีวิตก่อนหน้านี้

ในความทรงจำของหลินมู่อิง หญิงสาวผมสั้นคนนี้มีชื่อว่า เซี่ยฮุ่ยเหม่ยเธอเป็นคนตรงไปตรงมา ไร้กังวล และซื่อสัตย์ และเธอมักถูกคนอื่นหลอกใช้และทำงานให้พวกเขาฟรีๆ

หญิงสาวในชุดลายดอกไม้ชื่อ หานเฟยเซียน เธอเป็นคนที่เยินยอผู้มีอำนาจและรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า ภูมิหลังครอบครัวของเธอค่อนข้างดี แต่เธอกลับเห็นแก่ตัวและมีบุคลิกภาพที่ไม่ดี